Background: #fff
Foreground: #000
PrimaryPale: #8cf
PrimaryLight: #18f
PrimaryMid: #04b
PrimaryDark: #014
SecondaryPale: #ffc
SecondaryLight: #fe8
SecondaryMid: #db4
SecondaryDark: #841
TertiaryPale: #eee
TertiaryLight: #ccc
TertiaryMid: #999
TertiaryDark: #666
Error: #f88
<div class='toolbar' macro='toolbar [[ToolbarCommands::EditToolbar]]'></div>
<div class='title' macro='view title'></div>
<div class='editor' macro='edit title'></div>
<div macro='annotations'></div>
<div class='editor' macro='edit text'></div>
<div class='editor' macro='edit tags'></div><div class='editorFooter'><span macro='message views.editor.tagPrompt'></span><span macro='tagChooser excludeLists'></span></div>
To get started with this blank [[TiddlyWiki]], you'll need to modify the following tiddlers:
* [[SiteTitle]] & [[SiteSubtitle]]: The title and subtitle of the site, as shown above (after saving, they will also appear in the browser title bar)
* [[MainMenu]]: The menu (usually on the left)
* [[DefaultTiddlers]]: Contains the names of the tiddlers that you want to appear when the TiddlyWiki is opened
You'll also need to enter your username for signing your edits: <<option txtUserName>>
<link rel='alternate' type='application/rss+xml' title='RSS' href='index.xml' />
These [[InterfaceOptions]] for customising [[TiddlyWiki]] are saved in your browser

Your username for signing your edits. Write it as a [[WikiWord]] (eg [[JoeBloggs]])

<<option txtUserName>>
<<option chkSaveBackups>> [[SaveBackups]]
<<option chkAutoSave>> [[AutoSave]]
<<option chkRegExpSearch>> [[RegExpSearch]]
<<option chkCaseSensitiveSearch>> [[CaseSensitiveSearch]]
<<option chkAnimate>> [[EnableAnimations]]

Also see [[AdvancedOptions]]
<div class='header' role='banner' macro='gradient vert [[ColorPalette::PrimaryLight]] [[ColorPalette::PrimaryMid]]'>
<div class='headerShadow'>
<span class='siteTitle' refresh='content' tiddler='SiteTitle'></span>&nbsp;
<span class='siteSubtitle' refresh='content' tiddler='SiteSubtitle'></span>
<div class='headerForeground'>
<span class='siteTitle' refresh='content' tiddler='SiteTitle'></span>&nbsp;
<span class='siteSubtitle' refresh='content' tiddler='SiteSubtitle'></span>
<div id='mainMenu' role='navigation' refresh='content' tiddler='MainMenu'></div>
<div id='sidebar'>
<div id='sidebarOptions' role='navigation' refresh='content' tiddler='SideBarOptions'></div>
<div id='sidebarTabs' role='complementary' refresh='content' force='true' tiddler='SideBarTabs'></div>
<div id='displayArea' role='main'>
<div id='messageArea' class='messageArea'></div>
<div id='tiddlerDisplay'></div>
body {background:[[ColorPalette::Background]]; color:[[ColorPalette::Foreground]];}

a {color:[[ColorPalette::PrimaryMid]];}
a:hover {background-color:[[ColorPalette::PrimaryMid]]; color:[[ColorPalette::Background]];}
a img {border:0;}

h1,h2,h3,h4,h5,h6 {color:[[ColorPalette::SecondaryDark]]; background:transparent;}
h1 {border-bottom:2px solid [[ColorPalette::TertiaryLight]];}
h2,h3 {border-bottom:1px solid [[ColorPalette::TertiaryLight]];}

.button {color:[[ColorPalette::PrimaryDark]]; border:1px solid [[ColorPalette::Background]];}
.button:hover {color:[[ColorPalette::PrimaryDark]]; background:[[ColorPalette::SecondaryLight]]; border-color:[[ColorPalette::SecondaryMid]];}
.button:active {color:[[ColorPalette::Background]]; background:[[ColorPalette::SecondaryMid]]; border:1px solid [[ColorPalette::SecondaryDark]];}

.header {background:[[ColorPalette::PrimaryMid]];}
.headerShadow {color:[[ColorPalette::Foreground]];}
.headerShadow a {font-weight:normal; color:[[ColorPalette::Foreground]];}
.headerForeground {color:[[ColorPalette::Background]];}
.headerForeground a {font-weight:normal; color:[[ColorPalette::PrimaryPale]];}

.tabSelected {color:[[ColorPalette::PrimaryDark]];
	border-left:1px solid [[ColorPalette::TertiaryLight]];
	border-top:1px solid [[ColorPalette::TertiaryLight]];
	border-right:1px solid [[ColorPalette::TertiaryLight]];
.tabUnselected {color:[[ColorPalette::Background]]; background:[[ColorPalette::TertiaryMid]];}
.tabContents {color:[[ColorPalette::PrimaryDark]]; background:[[ColorPalette::TertiaryPale]]; border:1px solid [[ColorPalette::TertiaryLight]];}
.tabContents .button {border:0;}

#sidebar {}
#sidebarOptions input {border:1px solid [[ColorPalette::PrimaryMid]];}
#sidebarOptions .sliderPanel {background:[[ColorPalette::PrimaryPale]];}
#sidebarOptions .sliderPanel a {border:none;color:[[ColorPalette::PrimaryMid]];}
#sidebarOptions .sliderPanel a:hover {color:[[ColorPalette::Background]]; background:[[ColorPalette::PrimaryMid]];}
#sidebarOptions .sliderPanel a:active {color:[[ColorPalette::PrimaryMid]]; background:[[ColorPalette::Background]];}

.wizard { background:[[ColorPalette::PrimaryPale]]; }
.wizard__title    { color:[[ColorPalette::PrimaryDark]]; border:none; }
.wizard__subtitle { color:[[ColorPalette::Foreground]]; border:none; }
.wizardStep { background:[[ColorPalette::Background]]; color:[[ColorPalette::Foreground]]; }
.wizardStep.wizardStepDone {background:[[ColorPalette::TertiaryLight]];}
.wizardFooter {background:[[ColorPalette::PrimaryPale]];}
.wizardFooter .status {background:[[ColorPalette::PrimaryDark]]; color:[[ColorPalette::Background]];}
.wizard .button {color:[[ColorPalette::Foreground]]; background:[[ColorPalette::SecondaryLight]]; border: 1px solid;
	border-color:[[ColorPalette::SecondaryPale]] [[ColorPalette::SecondaryDark]] [[ColorPalette::SecondaryDark]] [[ColorPalette::SecondaryPale]];}
.wizard .button:hover {color:[[ColorPalette::Foreground]]; background:[[ColorPalette::Background]];}
.wizard .button:active {color:[[ColorPalette::Background]]; background:[[ColorPalette::Foreground]]; border: 1px solid;
	border-color:[[ColorPalette::PrimaryDark]] [[ColorPalette::PrimaryPale]] [[ColorPalette::PrimaryPale]] [[ColorPalette::PrimaryDark]];}

.wizard .notChanged {background:transparent;}
.wizard .changedLocally {background:#80ff80;}
.wizard .changedServer {background:#8080ff;}
.wizard .changedBoth {background:#ff8080;}
.wizard .notFound {background:#ffff80;}
.wizard .putToServer {background:#ff80ff;}
.wizard .gotFromServer {background:#80ffff;}

.messageArea { border:1px solid [[ColorPalette::SecondaryMid]]; background:[[ColorPalette::SecondaryLight]]; color:[[ColorPalette::Foreground]]; }
.messageToolbar__button { color:[[ColorPalette::PrimaryMid]]; background:[[ColorPalette::SecondaryPale]]; border:none; }
.messageToolbar__button_withIcon { background:inherit; }
.messageToolbar__button_withIcon:active { background:inherit; border:none; }
.messageToolbar__icon { fill:[[ColorPalette::TertiaryDark]]; }
.messageToolbar__icon:hover { fill:[[ColorPalette::Foreground]]; }

.popupTiddler {background:[[ColorPalette::TertiaryPale]]; border:2px solid [[ColorPalette::TertiaryMid]];}

.popup {background:[[ColorPalette::TertiaryPale]]; color:[[ColorPalette::TertiaryDark]]; border-left:1px solid [[ColorPalette::TertiaryMid]]; border-top:1px solid [[ColorPalette::TertiaryMid]]; border-right:2px solid [[ColorPalette::TertiaryDark]]; border-bottom:2px solid [[ColorPalette::TertiaryDark]];}
.popup hr {color:[[ColorPalette::PrimaryDark]]; background:[[ColorPalette::PrimaryDark]]; border-bottom:1px;}
.popup li.disabled {color:[[ColorPalette::TertiaryMid]];}
.popup li a, .popup li a:visited {color:[[ColorPalette::Foreground]]; border: none;}
.popup li a:hover {background:[[ColorPalette::SecondaryLight]]; color:[[ColorPalette::Foreground]]; border: none;}
.popup li a:active {background:[[ColorPalette::SecondaryPale]]; color:[[ColorPalette::Foreground]]; border: none;}
.popupHighlight {background:[[ColorPalette::Background]]; color:[[ColorPalette::Foreground]];}
.listBreak div {border-bottom:1px solid [[ColorPalette::TertiaryDark]];}

.tiddler .defaultCommand {font-weight:bold;}

.shadow .title {color:[[ColorPalette::TertiaryDark]];}

.title {color:[[ColorPalette::SecondaryDark]];}
.subtitle {color:[[ColorPalette::TertiaryDark]];}

.toolbar {color:[[ColorPalette::PrimaryMid]];}
.toolbar a {color:[[ColorPalette::TertiaryLight]];}
.selected .toolbar a {color:[[ColorPalette::TertiaryMid]];}
.selected .toolbar a:hover {color:[[ColorPalette::Foreground]];}

.tagging, .tagged {border:1px solid [[ColorPalette::TertiaryPale]]; background-color:[[ColorPalette::TertiaryPale]];}
.selected .tagging, .selected .tagged {background-color:[[ColorPalette::TertiaryLight]]; border:1px solid [[ColorPalette::TertiaryMid]];}
.tagging .listTitle, .tagged .listTitle {color:[[ColorPalette::PrimaryDark]];}
.tagging .button, .tagged .button {border:none;}

.footer {color:[[ColorPalette::TertiaryLight]];}
.selected .footer {color:[[ColorPalette::TertiaryMid]];}

.error, .errorButton {color:[[ColorPalette::Foreground]]; background:[[ColorPalette::Error]];}
.warning {color:[[ColorPalette::Foreground]]; background:[[ColorPalette::SecondaryPale]];}
.lowlight {background:[[ColorPalette::TertiaryLight]];}

.zoomer {background:none; color:[[ColorPalette::TertiaryMid]]; border:3px solid [[ColorPalette::TertiaryMid]];}

.imageLink, #displayArea .imageLink {background:transparent;}

.annotation {background:[[ColorPalette::SecondaryLight]]; color:[[ColorPalette::Foreground]]; border:2px solid [[ColorPalette::SecondaryMid]];}

.viewer .listTitle {list-style-type:none; margin-left:-2em;}
.viewer .button {border:1px solid [[ColorPalette::SecondaryMid]];}
.viewer blockquote {border-left:3px solid [[ColorPalette::TertiaryDark]];}

.viewer table, table.twtable {border:2px solid [[ColorPalette::TertiaryDark]];}
.viewer th, .viewer thead td, .twtable th, .twtable thead td {background:[[ColorPalette::SecondaryMid]]; border:1px solid [[ColorPalette::TertiaryDark]]; color:[[ColorPalette::Background]];}
.viewer td, .viewer tr, .twtable td, .twtable tr {border:1px solid [[ColorPalette::TertiaryDark]];}

.viewer pre {border:1px solid [[ColorPalette::SecondaryLight]]; background:[[ColorPalette::SecondaryPale]];}
.viewer code {color:[[ColorPalette::SecondaryDark]];}
.viewer hr {border:0; border-top:dashed 1px [[ColorPalette::TertiaryDark]]; color:[[ColorPalette::TertiaryDark]];}

.highlight, .marked {background:[[ColorPalette::SecondaryLight]];}

.editor input {border:1px solid [[ColorPalette::PrimaryMid]];}
.editor textarea {border:1px solid [[ColorPalette::PrimaryMid]]; width:100%;}
.editorFooter {color:[[ColorPalette::TertiaryMid]];}
.readOnly {background:[[ColorPalette::TertiaryPale]];}

#backstageArea {background:[[ColorPalette::Foreground]]; color:[[ColorPalette::TertiaryMid]];}
#backstageArea a {background:[[ColorPalette::Foreground]]; color:[[ColorPalette::Background]]; border:none;}
#backstageArea a:hover {background:[[ColorPalette::SecondaryLight]]; color:[[ColorPalette::Foreground]]; }
#backstageArea a.backstageSelTab {background:[[ColorPalette::Background]]; color:[[ColorPalette::Foreground]];}
#backstageButton a {background:none; color:[[ColorPalette::Background]]; border:none;}
#backstageButton a:hover {background:[[ColorPalette::Foreground]]; color:[[ColorPalette::Background]]; border:none;}
#backstagePanel {background:[[ColorPalette::Background]]; border-color: [[ColorPalette::Background]] [[ColorPalette::TertiaryDark]] [[ColorPalette::TertiaryDark]] [[ColorPalette::TertiaryDark]];}
.backstagePanelFooter .button {border:none; color:[[ColorPalette::Background]];}
.backstagePanelFooter .button:hover {color:[[ColorPalette::Foreground]];}
#backstageCloak {background:[[ColorPalette::Foreground]]; opacity:0.6; filter:alpha(opacity=60);}
* html .tiddler {height:1%;}

body {font-size:.75em; font-family:arial,helvetica; margin:0; padding:0;}

h1,h2,h3,h4,h5,h6 {font-weight:bold; text-decoration:none;}
h1,h2,h3 {padding-bottom:1px; margin-top:1.2em;margin-bottom:0.3em;}
h4,h5,h6 {margin-top:1em;}
h1 {font-size:1.35em;}
h2 {font-size:1.25em;}
h3 {font-size:1.1em;}
h4 {font-size:1em;}
h5 {font-size:.9em;}

hr {height:1px;}

a {text-decoration:none;}

dt {font-weight:bold;}

ol {list-style-type:decimal;}
ol ol {list-style-type:lower-alpha;}
ol ol ol {list-style-type:lower-roman;}
ol ol ol ol {list-style-type:decimal;}
ol ol ol ol ol {list-style-type:lower-alpha;}
ol ol ol ol ol ol {list-style-type:lower-roman;}
ol ol ol ol ol ol ol {list-style-type:decimal;}

.txtOptionInput {width:11em;}

#contentWrapper .chkOptionInput {border:0;}

.externalLink {text-decoration:underline;}

.indent {margin-left:3em;}
.outdent {margin-left:3em; text-indent:-3em;}
code.escaped {white-space:nowrap;}

.tiddlyLinkExisting {font-weight:bold;}
.tiddlyLinkNonExisting {font-style:italic;}

/* the 'a' is required for IE, otherwise it renders the whole tiddler in bold */
a.tiddlyLinkNonExisting.shadow {font-weight:bold;}

#mainMenu .tiddlyLinkExisting,
	#mainMenu .tiddlyLinkNonExisting,
	#sidebarTabs .tiddlyLinkNonExisting {font-weight:normal; font-style:normal;}
#sidebarTabs .tiddlyLinkExisting {font-weight:bold; font-style:normal;}

.header {position:relative;}
.header a:hover {background:transparent;}
.headerShadow {position:relative; padding:4.5em 0 1em 1em; left:-1px; top:-1px;}
.headerForeground {position:absolute; padding:4.5em 0 1em 1em; left:0; top:0;}

.siteTitle {font-size:3em;}
.siteSubtitle {font-size:1.2em;}

#mainMenu {position:absolute; left:0; width:10em; text-align:right; line-height:1.6em; padding:1.5em 0.5em 0.5em 0.5em; font-size:1.1em;}

#sidebar {position:absolute; right:3px; width:16em; font-size:.9em;}
#sidebarOptions {padding-top:0.3em;}
#sidebarOptions a {margin:0 0.2em; padding:0.2em 0.3em; display:block;}
#sidebarOptions input {margin:0.4em 0.5em;}
#sidebarOptions .sliderPanel {margin-left:1em; padding:0.5em; font-size:.85em;}
#sidebarOptions .sliderPanel a {font-weight:bold; display:inline; padding:0;}
#sidebarOptions .sliderPanel input {margin:0 0 0.3em 0;}
#sidebarTabs .tabContents {width:15em; overflow:hidden;}

.wizard { padding:0.1em 2em 0; }
.wizard__title    { font-size:2em; }
.wizard__subtitle { font-size:1.2em; }
.wizard__title, .wizard__subtitle { font-weight:bold; background:none; padding:0; margin:0.4em 0 0.2em; }
.wizardStep { padding:1em; }
.wizardFooter { padding:0.8em 0.4em 0.8em 0; }
.wizardFooter .status { padding:0.2em 0.7em; margin-left:0.3em; }
.wizardFooter .button { margin:0.5em 0 0; font-size:1.2em; padding:0.2em 0.5em; }

.messageArea { position:fixed; top:2em; right:0; margin:0.5em; padding:0.7em 1em; z-index:2000; }
.messageToolbar { text-align:right; padding:0.2em 0; }
.messageToolbar__button { text-decoration:underline; }
.messageToolbar__icon { height: 1em; }
.messageArea__text a { text-decoration:underline; }

.tiddlerPopupButton {padding:0.2em;}
.popupTiddler {position: absolute; z-index:300; padding:1em; margin:0;}

.popup {position:absolute; z-index:300; font-size:.9em; padding:0; list-style:none; margin:0;}
.popup .popupMessage {padding:0.4em;}
.popup hr {display:block; height:1px; width:auto; padding:0; margin:0.2em 0;}
.popup li.disabled {padding:0.4em;}
.popup li a {display:block; padding:0.4em; font-weight:normal; cursor:pointer;}
.listBreak {font-size:1px; line-height:1px;}
.listBreak div {margin:2px 0;}

.tabset {padding:1em 0 0 0.5em;}
.tab {margin:0 0 0 0.25em; padding:2px;}
.tabContents {padding:0.5em;}
.tabContents ul, .tabContents ol {margin:0; padding:0;}
.txtMainTab .tabContents li {list-style:none;}
.tabContents li.listLink { margin-left:.75em;}

#contentWrapper {display:block;}
#splashScreen {display:none;}

#displayArea {margin:1em 17em 0 14em;}

.toolbar {text-align:right; font-size:.9em;}

.tiddler {padding:1em 1em 0;}

.missing .viewer,.missing .title {font-style:italic;}

.title {font-size:1.6em; font-weight:bold;}

.missing .subtitle {display:none;}
.subtitle {font-size:1.1em;}

.tiddler .button {padding:0.2em 0.4em;}

.tagging {margin:0.5em 0.5em 0.5em 0; float:left; display:none;}
.isTag .tagging {display:block;}
.tagged {margin:0.5em; float:right;}
.tagging, .tagged {font-size:0.9em; padding:0.25em;}
.tagging ul, .tagged ul {list-style:none; margin:0.25em; padding:0;}
.tagClear {clear:both;}

.footer {font-size:.9em;}
.footer li {display:inline;}

.annotation {padding:0.5em; margin:0.5em;}

* html .viewer pre {width:99%; padding:0 0 1em 0;}
.viewer {line-height:1.4em; padding-top:0.5em;}
.viewer .button {margin:0 0.25em; padding:0 0.25em;}
.viewer blockquote {line-height:1.5em; padding-left:0.8em;margin-left:2.5em;}
.viewer ul, .viewer ol {margin-left:0.5em; padding-left:1.5em;}

.viewer table, table.twtable {border-collapse:collapse; margin:0.8em 1.0em;}
.viewer th, .viewer td, .viewer tr,.viewer caption,.twtable th, .twtable td, .twtable tr,.twtable caption {padding:3px;}
table.listView {font-size:0.85em; margin:0.8em 1.0em;}
table.listView th, table.listView td, table.listView tr {padding:0 3px 0 3px;}

.viewer pre {padding:0.5em; margin-left:0.5em; font-size:1.2em; line-height:1.4em; overflow:auto;}
.viewer code {font-size:1.2em; line-height:1.4em;}

.editor {font-size:1.1em;}
.editor input, .editor textarea {display:block; width:100%; box-sizing: border-box; font:inherit;}
.editorFooter {padding:0.25em 0; font-size:.9em;}
.editorFooter .button {padding-top:0; padding-bottom:0;}

.fieldsetFix {border:0; padding:0; margin:1px 0px;}

.zoomer {font-size:1.1em; position:absolute; overflow:hidden;}
.zoomer div {padding:1em;}

* html #backstage {width:99%;}
* html #backstageArea {width:99%;}
#backstageArea {display:none; position:relative; overflow: hidden; z-index:150; padding:0.3em 0.5em;}
#backstageToolbar {position:relative;}
#backstageArea a {font-weight:bold; margin-left:0.5em; padding:0.3em 0.5em;}
#backstageButton {display:none; position:absolute; z-index:175; top:0; right:0;}
#backstageButton a {padding:0.1em 0.4em; margin:0.1em;}
#backstage {position:relative; width:100%; z-index:50;}
#backstagePanel { display:none; z-index:100; position:absolute; width:90%; margin-left:3em; }
.backstagePanelFooter {padding-top:0.2em; float:right;}
.backstagePanelFooter a {padding:0.2em 0.4em;}
#backstageCloak {display:none; z-index:20; position:absolute; width:100%; height:100px;}

.whenBackstage {display:none;}
.backstageVisible .whenBackstage {display:block;}
StyleSheet for use when a translation requires any css style changes.
This StyleSheet can be used directly by languages such as Chinese, Japanese and Korean which need larger font sizes.
body {font-size:0.8em;}
#sidebarOptions {font-size:1.05em;}
#sidebarOptions a {font-style:normal;}
#sidebarOptions .sliderPanel {font-size:0.95em;}
.subtitle {font-size:0.8em;}
.viewer table.listView {font-size:0.95em;}
@media print {
#mainMenu, #sidebar, .messageArea, .toolbar, #backstageButton, #backstageArea {display: none !important;}
#displayArea {margin: 1em 1em 0em;}
noscript {display:none;} /* Fixes a feature in Firefox where print preview displays the noscript content */
<div class='toolbar' role='navigation' macro='toolbar [[ToolbarCommands::ViewToolbar]]'></div>
<div class='title' macro='view title'></div>
<div class='subtitle'><span macro='view modifier link'></span>, <span macro='view modified date'></span> (<span macro='message views.wikified.createdPrompt'></span> <span macro='view created date'></span>)</div>
<div class='tagging' macro='tagging'></div>
<div class='tagged' macro='tags'></div>
<div class='viewer' macro='view text wikified'></div>
<div class='tagClear'></div>
!"Feel Well!"
| [[Heelheid]] | [[Gezondheid]] | [[Genezen]] | [[Zelfgenezen]] |
''“Voel je goed” is tegelijkertijd diagnose en therapie; recept en medicijn''.

Door aandacht te geven aan wat je voelt geef je je lichaam aandacht.
Je lichaam geeft dan uitleg – in lichaamstaal – van wat je gevoel voor je betekent.
Je gevoel ontvouwt zich (verergert) wordt sterker (erger) en duidelijker (erger) en ... lost zich op.
Zodra je lichaam zich begrepen voelt kan je dat voelen: je goede gevoel komt weer op gang.

:''Leer ervaren dat “je goed rot voelen” je de weg wijst naar betere gevoelens''.
:Neem er de tijd voor.
:Ziekte en dood kunnen je leven bekorten.
:Slecht gevoel is daarvan een eerste signaal.

::Leer vooral om verder te voelen: ''voel wanneer/waar je je Niet voelt''.
::Dat kan lastig zijn: je moet daar specifiek naar op zoek gaan...
::Het kan soms vrij lang diren voordat je voelt wat je niet voelt.
::Maar door dat te beseffen kan je dat wat je ont-kent weer leren kennen.

Vandaar: ''“Voel je goed”''.
Je goed voelen levert je grote tijdwinst: je voelt je beter, leeft langer, en voelt je beter.
Het is een actief proces.
Je Goed Voelen gaat niet vanzelf.

*Net als bij tuinieren, of de verzorging van dieren,
*moet je er aandacht aan geven: aan je lichaam.

De Hawai’ianen hebben een woord: “Umihipili”. Je lichaamsziel.
Het is je lichaamsbewustzijn, het bewustzijn van je lichaam.
Voor hen is het vergelijkbaar – qua begripsvermogen – met iemand van 6 jaar.
Mogelijk helpt het om zo over, en met, je lichaam te denken, en je goede gevoelens te delen.

Stel je voor. Iemand leent je auto. En rijdt ermee tegen een muur.
Ben je dan tevreden als de garage de deuken eruit haalt, en de verf weer mooi bijspuit?
Of vindt je het tijd om het verklikkerlichtje van de remolie te laten repareren.
En toch ook maar de remolie bij te vullen, zodat de remmen weer werken?


!Voel je Goed = Diagnose & Therapie
Ons lichaam is gebaseerd op het kunnen stellen, ver- en herstellen van de systeemgrenzen.
Dit is een primaire functie van leven.
We hebben veel lichaamsystemen die veranderingen daarin signaleren.
Die kunnen we leren gebruiken.

Wordt vervolgd ...
Zelfgenezen werkt vanzelf.
Het lichaam, je lichaam, blijft altijd een heelheid.
Tenzij het verlies aan verbondenheid met de omgeving doorwerkt in het lichaam.
Dan wordt de interne samenhang van het lichaam verstoord.

!Deel 1
Hoe kan dat?
Waardoor kan dat?
Ons lichaam weet aldoor al, miljoenen jaar al (zie [[Deel 1|1) Wat is je Lichaam?]]) wat het is om de verbondenheid met de omgeving te bewaren en te herstellen (zie [[Deel 2|2) Gezondheid, Wat is dat?]]).
Hoe komt het dan dat het lichaam die integratie, met de omgeving, en in zichzelf, kan verliezen?

Dat heeft te maken met vrije keuze.
De oplossing (het hebben van vrije keuze, voor het leren van schepping) is soms ook een probleem (het ontstaan van ziekte door het leren van fouten).
Als je lichaam moet opdraaien voor een les die je zelf niet geleerd hebt.
Oeps, dat klinkt misschien wat verwijtend maar zo is dit (hele boek) niet bedoeld

Waar het om gaat is dat je lichaam er soms onder kan hebben te lijden, wanneer je zo bezig bent met je omgeving dat je geen aandacht meer hebt voor je lichaam. Zelfgenezen (dat wat je zelf doen kan) is het actief hervinden van het zelfgenezen van je lichaam.

Aha, als dat zo is, dan is het dus ook mogelijk om de problemen die ontstonden door gebrek aan aandacht aan je lichaam, te herstellen door het geven van aandacht aan je lichaam. Ja, dat is zo, maar niet altijd zo. Vergelijk het met tuinieren. Als je een plant geen water geeft kwijnt die weg, en houdt op met groeien, en gaat dood. Als je plant als dood is kan je die zoveel aandacht geven als je maar wil: dan is het beter om op de plaats van die plant een jong stekje te poten en die je aandacht te geven.

In ons lichaam is het vergelijkbaar. Mensen krijgen vaak pas zichtbare ziekten jaren nadat de verstoring plaatsvond. Het is zelfs verrassend hoeveel problemen het lichaam kan, en wil, incasseren voordat het ermee ophoudt.  Veel mensen gaan veel jaren later pas dood aan verstoringen die al lang meedoen in het lichaam. Door dit te begrijpen, zijn die oude problemen te onderkennen en op te lossen. Als je er vlot bij bent is er direct als veel te herstellen, en loop je er niet je verdere leven mee rond.

!Deel 2
Wat in dit [[Deel 3|3) (Zelf) Genezen, Hoe werkt dat?]] van het boek aan bod komt, is het besef dat het lichaam het contact met de omgeving op veel niveaus buffert. Verstoring van het contact met de omgeving kan daardoor ook op veel niveaus worden hersteld. Dit is ook de reden dat er zoveel verschillende geneeswijzen zijn die we kunnen gebruiken. Als gereedschap in een gereedschapskist, dienen ze allemaal een eigen doel. Ze dienen voor het omgaan met een andere laag van ons lichaamsbewustzijn. Hm, lichaamsbewustzijn, heb je je dokter daar al eens over horen spreken? Lichaamsbewustzijn, is dat iets wat je zelf,misschien, al kent? Ja, dat is dat bewustzijn waardoor je weet wat je eet, en je op tijd schuilt voor de regen, of een trui aandoet wanneer je het te koud krijgt. Lichaamsbewustzijn is dat hele weten wat we in Deel 2 als verkenden. In Deel 3 komt aan bod hoe je dot lichaamsbewustzijn beter kan begrijpen. Er, zo je wilt, ‘mee kan leren communiceren’. Het is dan wel zaak zin van onzin te kunnen (onder)scheiden. Om te kunnen vertrouwen op je eigen beleving is het goed om bijvoorbeeld gevoel van emoties te kunnen onderscheiden.

!Deel 4
In dit deel van het boek maak je kennis met verschillende manieren van genezen. De gereedschapskist van de wereld komt hier op tafel, opdat je in Deel 4 kan leren om de mogelijkheden die dat biedt te kunnen gebruiken. Wat in dit ''Deel 3'' vooral van belang is, is de manier waarop de geneeswijzen van elkaar verschillen, elkaar allemaal kunnen complementeren, waardoor de tekortkomingen van de ene door de vermogens van de ander zijn te ondervangen.  Integratie van de geneeswijzen is een logische conclusie als je begrijpt hoe elke geneeswijze het lichaam op een eigen manier aanspreekt. Door dit zelf te leren begrijpen, kan je de manier waarop de geneeswijzen werken in je eigen lichaam ervaren.

Genezen is herstel van integratie, als deel van het geHeel
In dit boek komt dit in beeld door de geneeswijzen met je lichaamsfuncties te vergelijken.
De celdeling is de integrerende factor van al onze lichaamsprocessen: de heelheid vanons lichaam is door celdeling ontstaan.
De integriteit van onze eerste cel is het gevolg van celfusie; van alle voorouders die een rol spelden in het vormen van je lichaam.
Celfusie en celdeling zijn daarmee het integrale/integrerende principe wat de integriteit van je leven bepaalt.

:Er zijn geneeswijzen die ingaan op de ''anatomie'' van je lichaam.
:Er zijn geneeswijzen die inspelen op de ''fysiologie'',
:Er zijn geneeswijzen die je helpen om het ''regulatiesysteem'' te reguleren.
:En er zijn geneeswijzen die de oorsprong corrigeren (''Informatie Integratie'': door een ontwarring te bieden daar waar je zelfbeeld en je wereldbeeld met elkaar in conflict zijn.

:O, ja, tussendoor leggen we ook nog even uit waarom “objectief bewijs” in dit geval niet interessant is.

#Er is nooit een objectief bewijs voor een subjectieve beleving,
#je bent uniek; géén statistiek,
#het gaat er niet om of iemand het model kan begrijpen; het gaat erom of je lichaam het hulpaanbod kan begrijpen, en
#er is nog geen wetenschappelijk bewijs van leven. Het enige bewijs wat ervan bestaat, voor jou, is je eigen leven. Je speelt met je leven. Dan kan je net zo goed spelenderwijs leren genezen (zie [[Deel 4|4) Zelfgenezen: Doe Het Zelf]]).

Om een beeld te geven van de verschillende benaderingen in de geneeswijzen worden de spirituele geneeswijzen, Traditionele Chinese Geneeswijze, Oosterse geneeskunst, en Westerse Geneeskunde met elkaar vergeleken. Het is te benoemen als het verschil in visie van verschillende culturen, van respectievelijk het Verre Westen, het Verre Oosten, het Oosten en het Westen. Het zal ook duidelijk worden dat het hier gaat om een verschil in beleving, als respectievelijk Geest, Ziel, Beleving en Lichaam. Belangrijk is dat deze visies elkaar complementeren. Ze tonen allemaal een deel van de puzzel. Samen laten ze ons lichaam in meer diepgang zien, dan elk alleen kan doen begrijpen.

Dit heeft nog een andere kant: niet alleen de geneeswijzen complementeren elkaar; ook de culturen. Het belangrijkste is echter dat die complementariteit van de geneeswijzen, en de culturen, in ons lichaam is te vinden. Wat we daar zien als het samenspel tussen anatomie, fysiologie, regelsysteem en psychologie van de beleving, is ook de manier waarop de culturen en de geneeswijzen, samen, één kennislichaam vormen. En de culturen, samen, het ‘lichaam’ van de mensheid.

De volgende tabel vat dit samen:

| Spiritueel | Meridiaan | Ayurveda | Somatisch |
| Verre Westen | Verre Oosten | Oosten | Westen |
| Geest | Ziel | Beleving | Lichaam |
| Psyche | Regelsysteem | Fysiologie | Anatomie |
Aandacht geeft verbondenheid, verbondenheid geef energie. Alles wat je aandacht geeft groeit. Of je het ermee eens bent of niet. Het is te vergelijken met watergeven: dat wat je water geeft, of afzijkt, groeit. Als je niet wilt dat iets groeit, geeft het geen water.

Je lichaam is een informatieverwerker. Alles wat je denkt en voelt leidt tot veranderingen in je lichaam. Snelle gedachten kunnen leiden tot nieuwe overtuigingen die je leven verder bepalen. Langzame gevoelens kunnen je bloed-hormoonspiegel veranderen waardoor organen meer of minder worden gevoed. In beide gevallen heb je een keuze. De omstandigheden geven aanleiding tot een reflexmatige reactie. Met je vrije keuze kan je bedluiten of je daaraan meedoet. Bijvoorbeeld: iemand is boos. Als een dier tegenover een ander kan je dan ook gaan grauwen en grommen. Of je bekijkt het: ziet dat de ander boos is maar besluit dat jij zelf daaraan niet meedoet. Zelfs als de ander boos op jou is, kan je zien dat de ander boos is, zonder dat je daar vanuit boosheid op moet reageren. Soms is het lastig, maar met wat training gaat dat gemakkelijker. Kijk maar naar de vele mensen die omgaan met mensen die verstoord zijn (politie, dokters, psychiaters, ...), en de manier waarop ze met die boosheid omgaan. De boosheid is gedrag; de mens erachter zoekt hulp.

Dat waar je aandacht aan geeft groeit. Je kan zitten op een onbekende plek, maar je goed voelen in jezelf. Je kan in een grote groep zitten, maar je eenzaam voelen. Het gevoel wat je hebt is het gevolg van je aandacht. Als je kijkt naar het verschil tussen jezelf en die groep mensen, dan ervaar je geen contact. Let je op de vereenkomst, dan wordt je beleving anders. (Kinderen zijn daarin simpel: “Dag, ik ben Piet, ga je mee spelen?” roepen ze over straat.)
Zelfgenezend vermogen is ingebouwd in ons lichaam.
Wanneer we slapen, wanneer wondjes genezen, wanneer de ons zelf weer goed gaan voelen, beleven we ons zelfgenezend vermogen.
Om onduidelijke redenen is dit niet iets wat we leren gebruiken.

Dit boek is niet bedoeld voor degenen zie willen doktertje spelen, of wat zelf-therapeuteren.

Dit boek is bedoeld voor het beter leren omgaan met ons eigen lichaam.
Het is bedoeld voor al die momenten waarop je niet ziek bent, om je gezondheid beter te begrijpen, en te kunnen verzorgen.
In die zin is het een handboek of gebruiksaanwijzing voor het omgaan met je eigen lichaam.

:''Voorkomen is beter dan genezen.''
Herinner je je wanneer je ademhaalles kreeg?

Je eerste ademteug als baby, na je geboorte, was misschien het enige. Met een groepje van omstanders die vol ontzag zeiden: “Ah, gossie, het leeft!”.

Op school is er geen bijles Ademhalen. Geen nablijven wegens Ademloosheid. We leren niet ademen.
Dat is lastig. Want veel mensen weten zo niet hoe je met ademhalen veel ziekten in je lichaam kan genezen.
Via ademhaling ‘breng je weer rust in de tent’, “kom je weer op adem”, en gaat er weer “een frisse wind” door je eigen beleving.
Ademen brengt zuurstof in je lichaam. Phil Callahan legt uit dat zuurstof paramagnetisch is: het ordent informatie. Dat is natuurlijk handig, voor ons lichaam. En je leven.

In veel culturen is ademhaling bestudeerd. Er zijn veel verschillende ademhalingstechnieken. Soms is ademhalen zover bestudeerd dat er een soort van alfabet en taal voor is ontwikkeld. PranaYama, een onderdeel van Yoga, is daarvan een voorbeeld. Daarin zijn verschillende ademhalingsoefeningen beschreven die je elk op zich kan oefenen, zoals we op school oefenden in het schrijven van letters.

Dat zijn pittige oefeningen, en je moet goed voelen wat je doet. Want net als bij de mantras (het maken van klanken in het lichaam) heeft het een gericht en diepgaand effect. Door ademen beweeg je je longen, je middenrif, en daardoor je organen. Buikademhaling masseert je organen, en verzorgt een betere doorbloeding. Net als bij darmspoeling komt daar soms bloed in beweging dat al een tijdje minder circuleerde. Daardoor voel je je soms anders. Ook dat gaat voorbij... De essentie is dat je door ademen, en ademen alleen al, je heel anders kan voelen. Op de volgende bladzijden zijn in plaatjes een aantal ademhalingsoefeningen gegeven. Probeert het eens uit. Ontdek wat het voor je doen kan. Vooral de buikademhaling is praktisch als de TV je weer volstort met geweld... Je blijft beter bij je eigen gevoel; ook in andere omstandigheden is dat soms handig.



De volgende ademhalingsoefeningen zijn allemaal heel simpel.
Ze zijn zo effectief omdat ze ons voelen verbinden met ons lichaam.

Door mee te doen aan wat het lichaam doet ontstaat een natuurlijke verbinding tussen Lichaam en Geest.
In Sanskriet heet dit daarom Panayama (Prana; leven/bewustzijn; Yama: dood/materie)

Door het lichaam aandacht te geven komt het tot leven.
Ademhaling is een eenvoudige methode, met diep effect:

Via de aandacht gaan we in op de ademhaling, waardoor we de natuurlijke lichaamsprocessen beter ervaren.
Vanuit de ademhaling komt het hartritme in nieuwe balans.

Daardoor kunnen de darmen, en organen, beter functioneren.
Waardoor de cellen van het lichaam vitaler worden.
Dit is 'het tot leven brengen van materie’ ( het fysieke lichaam) door bewustzijn.

De ademhalingsoefening is daarmee tegelijk een bewustzijnsoefening: van lichaamsbewustzijn en zelfbewustzijn.

De uitgangsoefening is erg eenvoudig:
*Adem in – en stop dan met ademen.
Als dit niet lukt, probeer dan het volgende:
*Adem uit – en stop met ademen.
Dit is de meest directe oefening om de betekenis van de ademhaling te beleven.

Het laat ook zien dat we onze ademhaling bewust kunnen controleren; en toch ook niet. We kunnen onze ademhaling stopzetten, om dan te ontdekken dat ons lichaam daar haar eigen zeggenschap over heeft, en de ademhaling eenvoudig weer aanzet.

Dit is direct ook de hele essentie van de ademoefeningen: het is een plaats waar bewustzijn en reflexen elkaar ontmoeten. Het is een gebied waar we kunnen zien en beleven dat ons lichaam haar eigen weten en wijsheid heeft en beleeft. We leven in een lichaam, bij de gratie van een lichaam (zoals dat dan heet). Ons lichaam heeft een eigen weten (Prana) waar wij geen weet van hebben (Yama), dat ons leven en onze gezondheid bepaalt.

Ademhalingsoefening, zelfs zo simpel als deze, helpen dat te beleven; en om van ons lichaam te leren hoe het leeft en functioneert.

!!Bewust ademen
In het inademen en uitademen hebben de meeste mensen een onnatuurlijke adembeweging.

De meeste mensen hebben nooit bewust over hun ademhaling nagedacht. Het gevolg is dat ze ademen zoals ze denken dat goed is.
Dit betekent meestal dat ze niet verder nadenken over hun ademhaling.
*De meeste mensen worden door hun reflexgedrag beademd.
Op zichzelf gaat dit meestal goed. In de baarmoeder hebben we geen ademhaling nodig: onze navelstreng levert direct met zuurstof aangerijkt bloed, vanuit de placenta.

Zodra we zijn geboren schakelt onze ademhaling in, en schakelt onze bloedcirculatie over van een circulatie via de navel naar een circulatie via de longen. Het hart krijgt daarbij een andere functie, en de ductus Botalli, de opening tussen de twee hartkamers, sluit zich. Onze ademhaling verzorgt vanaf dat moment de zuurstoftoevoer naar ons lichaamscellen.

Vanaf de eerste ademhaling wordt het ademhalingsritme door reflexen verzorgt. De lichaamsmeridianen spelen daarin een bepalende rol. De voeding, lichaamsbeweging, contact met de omgeving, vermoeidheid en ontspanning zijn medebepalende factoren. Lachen en schrikken hebben direct effect op de ademhaling, en over de jaren heen ontwikkelt iedereen een ademhalingsbeweging al een soort van lappendeken van momentane reflexen. Het gevolg is dat veel mensen een ademhaling hebben die te kort is of te lang, te snel of te langzaam, zonder dat ze dat ooit merken. Het is pas wanneer zulke mensen ademoefeningen gaan doen dat ze merken dat mettertijd hun ademhaling lichter en gemakkelijker verloopt, en dat ze zich fundamenteel beter voelen.
*Doordat reflexen 'vanzelf gaan', vallen ze ons niet meer op.
Wat wel opvalt als iets niet meer verloopt volgens de geconditioneerde reflex: het voelt dan onnatuurlijk. Dit is met elk reflexgedrag het geval.

Vaak zijn onze reflexen echter zelf niet meer natuurlijk: ze zijn geconditioneerd door omgevingsfactoren, of andere personen, zonder directe relatie met ons lichaam. Het gevolg is dat ze onze natuurlijke lichaamsritmen hebben verstoord. Lachen en huilen – zoals baby’s dat doen – zijn belangrijke hulpwegen om de natuurlijke ademhaling te herstellen. Zoals je uit eigen ervaring zult weten: lachen en huilen lijken veel op elkaar. Lach maar eens en huil maar eens.

In Lachen is de uitademing vaak meer bepalend. In sommige vormen van huilen ook. Doordat in lachen en huilen het ademhalingsritme sterk kan variëren kan langs die weg een ademhalingsritme weer worden hersteld: het lichaam maakt korte en langen ademhalingen, en kan zich instellen op een nieuw gemiddelde, dat vanaf dat moment verder wordt beleefd.
*Vaak is het nodig om de ademhaling opnieuw te trainen.
Mensen die – door welke omstandigheden ook – een reflex hebben ontwikkeld waardoor ze te oppervlakkig of te langzaam ademen, krijgen te weinig zuurstof in hun lichaam. Hun lichaam kan daardoor verzuren, waardoor ze overgevoelig worden voor ziekten en infecties. Ook te snel ademen kan daar toe leiden, in dit geval meer door uitdrogen van de slijmvliezen van de neusholte en longen. Het lichaam is opgebouwd uit een systeem van samenhangende reflexen en balansen. De technische term is ‘gekoppelde systemen’. Door deze systemen te leren onderkennen en begrijpen is het lichaam vanuit haar basis te helen.
*Vandaar ook het diepe effect van ademoefeningen (PranaYama).
De volgende oefeningen grijpen in op de geconditioneerde reflexen. De herinneringen waardoor die reflexen werden geconditioneerd worden aangesproken door de (ogenschijnlijk) simpele oefeningen. Het is niet van belang welke gevoelens opkomen tijdens of na de oefeningen: die reacties zijn het gevolg van het luxeren (reactiveren) van reflexen. Wat wel belangrijk is, is dat nadat die gevoelens zijn opgekomen en geaccepteerd, de ademhaling weer veel meer vrij is in haar eigen beweging. Dat leidt tot een beter, lichter en vervulder gevoel.

!!In en uit ademen
Ook deze oefening is simpel:
*adem in en adem uit.
Dat doe je al een leven lang.
Maar weet je ook hoeveel tijd je in je leven aan ademhaling besteedt?
*Adem in en tel je hartslagen.
*Adem uit en tel je hartslagen.
Als je je hartslagen (nog) niet direct in je lichaam kan voelen, dan kan je die voelen aan de pols of aan je hals.

Mettertijd, met oefening, zal je merken dat je je hartslag in je hele lichaam kan voelen. Je merkt dan vanzelf ook dat je daardoor meer van je lichaam kan voelen. Dit is de basis van pranayama: door ademhaling (zelf)genezen.

!!In en uit ademen (2)
Deze oefening is uit te breiden:
*Adem in en voel waar in je lichaam je je hartslagritme het beste kan voelen.
*Adem uit en doe hetzelfde.

Het kan heel lekker zijn om 5 of 10 minuten of meer zo de ademhaling te voelen.

Met wat oefening is de hartslag op veel plaatsen in het lichaam te voelen.
Daardoor komt de doorbloeding op veel plaatsen in het lichaam ook beter op gang.

!!In en uit ademen (3)
Het kan zijn dat hierbij vreemde gevoelens zijn te ervaren.

Dit is normaal.

Die gevoelens waren er altijd al.

Je was je er alleen nog niet van bewust, omdat je het nog geen aandacht had gegeven.

Vergelijk het met het tintelen van je vingers na het buitenlopen in de winter. Je had niet gemerkt hoe je circulatie was afgenomen. Pas als die weer toeneemt krijg je door wat er gebeurt.

Zo ook bij dit simpele ademen: er komen gevoelens omhoog, die dan weer voorbijgaan.

!!In en uit ademen (4)
Het enige wat je daarbij zelf doet is het ademen aandacht te geven.

!Interne Ademhaling
Kijk eens wat er gebeurt als je de buikademhaling en borstademhaling combineert.

*Adem in, volop in:
:Bekken vol,
:buik vol,
:borstkast vol,
:schouders en hoofd vol.
*Hou dan de adem vast.
:Blokkeer de keel en adem voorlopig niet meer uit.
*Trek ondertussen de buik in; laat de lucht naar de borstkas gaan laat de borstkast maximaal zwellen.
*Breng daarna de buik naar voren; laat alle lucht naar de buik gaan en laat de borstkas maximaal samendrukken.
Herhaal dit, heel rustig, meerdere maken.
*Breng dan de lucht naar boven naar de borstkas en adem rustig uit.
*Herhaal deze oefening driemaal of vaker
Je zal merken dat je ‘adem langer meegaat’. Je kan langer zonder adem, doordat je de ademlucht beter gebruikt.

In het op en neer pompen van de lucht van buik naar borst en terug, trek je het diafragma omhoog en omlaag. Daardoor wordt de diafragma spier heel goed getraind. Ook wordt tegelijkertijd het bloed in de buikorganen doorgepompt door de toegenomen buikdruk en longdruk. Dit helpt bij het doorstromen en oefenen dan de interne organen.

:Deze oefening noem ik vaak Boeddha-Tarzan.
:Het beeld van een Buddha-buik, en Tarzan-borstkas.

Eerst adem je een boeddha buik, dan een borstkast, heen-en-weer om het diafragma (middenrif) te trainen.

!!Tellen van de hartslag
De tweede oefening is al even simpel.
In de eerste oefening heb je de hartslag al geteld.

In deze tweede doe je dat weer, maar let deze keer op het aantal slagen bij inademen en uitademen.
*Tel de inademing; //hoeveel hartslagen duurt die//?
*Tel de uitademing; //hoeveel hartslagen duurt die//?

!!Tellen van de hartslag (2)
Misschien merk je dat je inademing niet zo lang is als de uitademing.
*Wat is het verschil tussen de inademingduur en de uitademingduur?
De verhouding tussen inademing en uitademing is een diagnostisch gegeven.
*Mensen die korter inademen ‘snakken naar lucht’: de stellen een nieuwe luchtvoorraad direct veilig. Omgekeerd houden ze de uitademinglucht dus ook langer vast. Ze blazen zich als het ware steeds op.
*Mensen die korter uitademen ‘blazen de wereld steeds weg’. Het is alsof ze steeds afstand nemen van de omgeving.
Het verschil tussen beide kan je aan den lijve ervaren: keer de verhouding tussen inademingduur en uitademingduur maar eens om.
*Voel hoe je lichaam daarop reageert
Dit lijkt een simpele oefening maar is het niet meer: door het verleggen van je ademritme worden veel ritmen in je lichaam verlegd.
*Deze oefening werkt het best als je erna niet direct iets hebt te doen.
Door de oefening rustig te doen kan je ervaren hoe hierdoor je lichaamssamenspel verandert: ons lichaam is één geheel van verweven processen.
*Let op de veranderingen in je lichaam: temperatuur, vochtigheid, opwellende oude emoties enzovoort.
Wat gebeurt, gebeurt - als logisch gevolg van het verleggen van je reflexmatige ritmen. Wat er ook opkomt of afloopt is louter het gevolg van de verandering in ritme; mettertijd ebt het weer weg. Mar tussentijds kan je veel van je lichaam leren, vooral over oude verstopte verstokte reflexen.

!!Tellen van de hartslag (3)
Misschien merk je zelfs dat je inademing niet zo lang is als die ervoor of erna.

Het kan best zijn dat je merkt dat je ademhaling, terwijl je die telt, langzamer, dieper, en rustiger wordt. Dit is een direct effect van het samenkomen van je ademhaling met je aandacht.

Dit lijkt eenvoudig maar is het in feite niet:

Dit is waar je met je aandacht gaat ingrijpen op het functioneren van het lichaam.

Dit gaat alleen goed (i.e. effectief en schadevrij) als je eerst hebt leren luisteren naar het lichaam.

Des te meer je het lichaam zelf aan het woord laat, en leert begrijpen, des te meer begrip krijg je voor je lichaam en hoe je erop ingrijpt.

!!Tellen van de hartslag (4)
Mogelijk merk je dat tijdens het tellen van je ademhaling, niet alleen de ademhaling langzamer wordt, maar ook de hartslag.

Dit is een basaal mechanisme: de verhouding tussen ademhaling en hartslag is varabel constant. De verhouding blijft globaal dezelfde, ook al kan die ver uiteenlopen.

De hartslag/ademhaling verhouding heeft daarmee diagnostische waarde, net zoals de inademing/uitademing verhouding dat heeft.

!!Spelen met tijd
Als de ademhaling langer maakt, merk je vanzelf dat je in een ander lichaamsgevoel komt.

Zoals langen en huilen met verschillende gevoelens zijn geassocieerd zijn verschillende vormen van ademhaling dat ook. Lachen en huilen zelf hebben ook markante eigen ademhalingspatronen. Door in de vorm van ademhaling te gaan die kenmerkend is voor langen en huilen, zijn de emoties zelf ook te luxeren (op te roepen). De verschillend in de ademhalingsvormen ligt vooral in verschillen van ritme.

Met ritme kan je spelen. Met diepgaand effect: door de ademhaling te veranderen verandert het hartritme, daardoor de darmdoorbloeding, daardoor de celvitaliteit.

Spelen met de ademhaling heeft daardoor potentieel een diep helend vermogen: als celvitaliteit is te veranderen, dan geldt hetzelfde voor de vitale gezondheid van de cel: cellen zijn gericht te genezen. Maar, zoals gezegd, dat gaat niet direct. Om zo diep met ademhaling te kunnen werken is de bewuste ademhaling met onderbewuste hartslag met onbewuste darmperistaltiek met buitenbewuste celdynamiek te verbinden. Vergelijk het met dieet: als je anders gaat eten val je niet zomaar af. Het gaat erom dat je lichaamsreflexen zelf in een nieuwe samenhang komen: in een nieuwe balans. Met ademhaling is hetzelfde het geval: denken, voelen, willen en zijn moeten eerst weer met elkaar worden verbonden. Bij de meeste mensen is die samenhang erg ontkoppeld. Vaak handelen mensen vanuit hun wil en emoties, in plaats van uit vertrouwen en gevoel. Vaak kennen ze niet eens het verschil. Door met het ademhalingsritme te spelen is het eigen gevoel te herstellen, en is weer vanuit vertrouwen te leven.

Een waarschuwing is echter op de plaats; in feite gaat het om het verschil tussen kultuur en natuur.

Mensen die geleerd hebben om vanuit hun wil met controle programma’s te werken, hebben vaak ook geleerd om hun gevoel te ontkennen. Wat zij kennen als gevoel, is meestal emotie. Het verschil tussen gevoel en emotie is als volgt te benoemen:

Gevoel is open, in openheid verbonden met de omgeving: spanningsloos, ontspannen.

Emotie is afgesloten, terugvallend op eigen beleving in het verleden. Het is gespannen met een gevoel van spanning.

Via de ademhaling is het verschil te leren herkennen. Daardoor verandert emotie ook weer in gevoel; afgesloten-beslotenheid in openheid, spanning in ontspanning.

Zodra het gevoel van plezier en genoegen wordt vervangen door ‘moeten’ en ‘verplichting’ hebben deze oefeningen geen zin. Ze zijn dan ondergeschikt geworden aan een ziekmakend systeem: van de mensen in controle over zichzelf en de omgeving. Kultuur vernietigt natuur... Het spelen met lichaamsritmen moet perse vanuit het lichaamsgevoel worden gedaan.

Er zijn twee manieren om met de tijdfactor in het ademhalen te spelen: de ene is natuurlijk en volgt het ritme van het lichaam. De andere ontkent het eigen lichaamsritme en is daardoor in effect tegennatuurlijk.

Het verschil tussen beide is belangrijk, en in de volgende oefening goed te voelen.

Het is van belang om altijd met de natuurlijke variant te eindigen; dus om te eindigen in het ritme van het lichaam.

Uitgaande van de vorige oefening: tel de ademhaling:
*De inademing is hoeveel hartslagen lang?
*De uitademing is hoeveel hartslagen lang?
Kijk wat gebeurt wanneer je de inademing langer maakt; korter maakt.
Maak de ademhaling eerst langer en dieper.

:Kijk of je zonder de ademhaling te forceren de tijd van inademing kan verlengen door dieper te ademen.

:Kijk of je daarna de ademhaling kan verlengen door rustiger te ademen.

:Kijk daarna of je de ademhaling nog verder kan verlengen door volop door te ademen, en de buik en borst totaal te gebruiken.

Maak de ademhaling eerst korter en oppervlakkiger.

:Kijk of je zonder de ademhaling te forceren de tijd van inademing kan verkorten door sneller te ademen.

:Kijk of je daarna de ademhaling kan verkorten door minder diep te ademen.

:Kijk daarna of je de ademhaling nog verder kan verkorten door minder te ademen, en de buik en borst zo min mogelijk te gebruiken.

Adem daarna weer langer, dieper, voller, om het lichaam weer goed te ventileren.
*Laat daarna de natuurlijke ademhaling zich weer herstellen.

!!Gulden Snede Ademhaling
Als natuurlijk vervolg op de vorige oefening, is deze te proberen.

Alweer, let op dat het eigen lichaamsritme centraal staat.
*Adem eens in het ritme van de gulden snede: 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, ...
De gulden snede is de spiraalvorm waarbij de binnenkant en buitenkant met elkaar in balans zijn, en waarbij elke volgende fase de vorige fasen in hun samenhang voortzet en herhaalt. (In de rekenreeks is elk volgende getal de som van de twee getallen ervoor.)
*Tel hetzelfde aantal hartslagen voor de inademing en de uitademing; ga dan over naar het volgende aantal in de reeks.
Adem eens in: 1 hartslag, dan weer (1), dan 2, 3, 5, 8, 13, 21, ... en daarvandaan weer terug naar 1.

Je zal merken dat als je de ademhaling terug hebt gebracht tot 1 hartslag dat je lange tijd zonder ademhaling kan doen. (Vaak lukt het om 21 ademhalingen of meer niet te ademen; en is de gulden snede ademhaling vanaf 21 weer op te pakken, en weer terug te gaan naar 1, 1.)

!!Doorgaande ademhaling
Let in de volgende ademhaling eens meer gericht op wat er gebeurt tussen twee ademhalingen in.

Je hebt al ervaring in het tellen dan de ademhaling.

Maar door even lang in te ademen als uit te ademen lijkt het erop alsof de ademhaling een boemeltrein is die heen en weer haat; dat is niet het geval.
*Adem maar eens 5 tellen in, en kijk hoe lang het mogelijk is om niet te ademen.
Net als bij de eerste oefening merk je dat de ademhaling vanzelf weer op gang komt.

Net als bij de eerste oefening is dat ook het geval als je eerst uitademt, en dan niet ademt.
*Adem maar eens 5 tellen uit, en kijk hoe lang het mogelijk is om niet te ademen.
Je merkt vanzelf dat je rustig niet kunt ademen: vanzelf komt de ademhaling weer op gang.
*Je kan dan weer tellen hoelang je inademt totdat je longen vol zijn.
*En tellen hoe lang je niet hoeft te ademen.
*En weer tellen hoelang je uitademt totdat je longen helemaal leeg zijn.
*En weer tellen hoelang je buiten adem kan zijn.
Vermoedelijk ontdek je vanzelf dat je heel gemakkelijk een vierkante cyclus van ademhaling hebt: je kan net zolang inademen, als niet ademen, als uitademen, als niet ademen.

Dit is een interessante oefening: als je deze wat vaker hebt gedaan merk je dat je de ontspanning van de uitademing al begint te voelen voordat de uitademing zelf nog is begonnen. Je ontdekt als het ware dat er achter de ademhaling zelf, nog een diepere ademhalingbeweging is, die aan de ademhaling zelf voorafgaat.

Dit is gemakkelijker te voelen dan te beschrijven.

!!Interne Kosmische Kringloop
Zoals je in de vorige oefening hebt gemerkt, kan je de ademhaling al voelen beginnen voordat die nog begint.

Als je tussendoor de Interne Ademhaling nog eens hebt gedaan zal je al hebben ontdekt dat er tussen die twee een overeenkomst bestaat. In de volgende oefening worden beide gecombineerd. (Mankak Chia heeft een versie hiervan beschreven als De Interne Kosmische Kringloop.)
*Adem in, vanaf je perineum: het zadelpunt tussen beide benen.
*Laat dan je buik naar voren komen: eerst bij je schaambeen, dan je navel, dan je middenrif.
*Zet te beweging voort in het opzwellen van de borstkas, van middenrif naar hartstreek naar bovenaan de keel.
*Ga zelfs dan nog door, de schouders, de mond, neus, tot bovenaan de kruin. (Dit is niet ‘bij wijze van spreken’: we hebben een schedelademhaling die voor ons van groot belang is).
*Adem dan in, vanaf je kruin op je schedel, je achterhoofd en je nek.
*Laat de schouders zakken, schouderbladen, de ribben van je rug en je flanken.
*Laat dan je buik samentrekken, van boven naar beneden tot aan je bekken.
*Trek je billen en anus samen, tot en met je perineum. Totdat je hele lichaam weer leeg is.
Doe deze ademhaling zeven keer: je kan op je vingers tellen in welke ademhaling je bent, want in het ademen vergeet je vaak elk gevoel van tijd, en tellen.
*Laat je eigen ademhaling zich daarna weer herstellen.

!!Ademen met gevoel
De volgende oefening is ook in het werk van Maktak Chia te vinden; daar heet deze Smiling Down. Het ademt een glimlach naar het hele lichaam.
*Adem in met een glimlach op je mond: adem de glimlach in, in je lichaam.
*Adem de glimlach ook uit naar de lucht, naar je omgeving.
Je weet vermoedelijk al dat in een zaal met mensen we aldoor de lucht samen delen. De lucht die de ene inademde was iets ervoor nog in een andere. De waterstof die de ene uitademt was ervoor nog deel van het water van de ene of andere cel in het lichaam. Wat later adem je die in, en brengt het water daarmee weer in je lichaam, in één of andere cel.

Wat je vermoedelijk ook al weet is dat wat je denkt en voelt je lichaam bepaalt. Als je je opwindt wordt je lichaam gespannen; als je je ontspant wordt je lichaam meer soepel. Degenen die ervaring hebben met hypnose weten dat gevoel je lichaamsfunctioneren sterk bepaalt. Elk gevoel is gekoppeld aan een uitscheiding van hormonen die het interne lichaamsklimaat bepaalt. Hormonen zijn een luxe artikel: het is belangrijk dat je beseft wat je denkt en voelt, dus wat je – via je hormonen – je lichaam aandoet.

In deze oefening wordt het bewust en omgekeerd gedaan: het inademen van een glimlach naar alle organen.
*Adem rustig, ontspannen, geniet, en glimlach.
*Adem de glimlach in naar je mond, tong, wangen en tanden.
*Aden de volgende ademteug de glimlach in naar je wangen en voorhoofd.
*Adem de volgende glimlach in naar je haren, op je kruin en achterschedel
*Adem je glimlach in naar je nek, en je hoofd als geheel, tot je oren en kruin.
*Adem je glimlach in naar je schouders, en armen, handen en vingers.
*Adem je glimlach in naar je longen; laat die doortrekken tot diep in je longen.
*Adem je glimlach in naar je hart; voel hoe je hart erop reageert.
*Adem je glimlach in naar je maag en milt, net rechts achter onder je ribben.
*Adem je glimlach in naar je lever en galblaas, net rechts achter onder je ribben.
*Adem je glimlach in naar je darmen. Mogelijk dat je dit (na wat oefenen) direct kan voelen.
*Adem je glimlach naar je nieren. Mogelijk voel je een verandering door ontspanning.
*Adem je glimlach naar je genitalia en heupen.
*Adem je glimlach naar bekken en benen.
Het is een stelselmatig genieten van ademen, en voelen, waarbij je je hele lichaam doorvoelt.

Met wat oefening merk je dat je steeds meer kan voelen; en dat je lichaam steeds meer (direct) reageert.

Ook hier komen soms wat ongewone of ongedurige gevoelens omhoog. Alweer, dit is een ontdooiingeffect, dat vanzelf weer voorbij gaat.

!!Ademen met Qi
Deze oefening combineert de ervaring van het ademen met gevoel, en de ]kosmische kringloop.

De oefening is alweer simpel.

Het gaat alweer om het combineren van de ademhalingsbeweging met aandacht.

Het is de gerichte aandacht naar/in het lichaam, die het effect bepaalt.

''Het volgende richt zich op het voelen van Qi''.
Qi, of Ch’i, of Tsjie, (als in “hatsjie”) is de informatie-energie van het lichaam.

(De samenhang van ons lichaam wordt zorgvuldig gereguleerd door het lichaam. Daarbij informeren alle delen van het lichaam elkaar. Deze informatiestroom gebeuren via Qi. Deze Qi is te voelen; en het is mogelijk deze Qi te leren kennen en begeleiden, te sturen, en daardoor te gebruiken voor/bij genezen).
*Adem rustig in naar de buik; net onder de navel.
:(Als je je duim gekromd in je navel legt, gaat het om het gebied net achter je hand diep in je buikholte.)
*Laat de lucht daar rustig opwarmen
*Adem uit door de benen, voetzool en tenen
*Herhaal dit, en adem uit door je armen, handpalm en vingers
*Herhaal dit en adem uit door voeten en handen en haren
Direct (anders mettertijd) kan je voelen dat er een ‘stroom’ loopt van je buik naar je voeten, dan wel handen.

Het kan zijn dat je in het doen van deze oefening andere dingen ervaart: tintelen, kriebelen, spierschokjes.

Misschien dat je benen of armen of lichaam tussendoor een beving doormaakt, terwijl de spierspanning zich reguleert.

Het effect van deze oefening gaat dieper in op het lichaam dan waar veel mensen mee bekend zijn.
*Doe de oefening rustig, en langzaam.
*Maak de oefening altijd af.
(Afbreken van de oefening leidt ertoe dat een mogelijk gevoel van ongemak waarmee je op dat moment bezig was als resteffect blijft hangen in het lichaam.)
*Zorg ervoor dat je de oefening afsluit met een goed gevoel in je hele lichaam.
De essentie van al deze oefeningen is dat je de lichaamsademhaling reflexen herprogrammeert, tot gezonde functionele reflexen.

Daarbij worden oude a-functionele reflexen geactiveerd: aangezet en omgezet, en uitgezet: door functionele adembewegingen vervangen.

De oefeningen zijn bedoeld om de weg daarvoor vrij te maken door de ademhaling over het hele bereik heen te trainen.

!!Ohhh & Ahhh
Het spelen met het ademhalingsritme – vooral het gericht tot rust brengen da de Ademhaling (dus hartslag (dus darmperistaltiek (dus celvitaliteit) gaat gemakkelijker door de stem daarbij te gebruiken.

De stem functioneert dan als een hoorbare terugkoppeling over de gelijkmatigheid van de ademhaling.
*Via de klank is te horen op de ademhaling zich versnelt of hapert.
*In de klank is te horen of de spieren die de ademhaling bepalen goed samenwerken. En of er in hun samenspel ‘wat hapert’.
Om de spierspanning/-ontspanning beter te kunnen horen is de Ahhh klank het handigst.

Dit is een wat schraperig ademhalingsgeluid dat ontstaat door de keel iets dicht te knijpen, al bij het gapen, waardoor met een wat hijgend geluid de luchtbeweging is te horen.

Via deze klank is de keelspanning direct te horen (want daar is waar de klank wordt gemaakt) en de spierspanning van de adembeweging(want dat is wat de luchtdruk opbouwt voor het maken van de klank).

Door de tegendruk die ontstaat, door het zachtjes aanspannen van het strottenhoofd, is het mogelijker om langer uit te ademen.

Daardoor ontstaat een rustige ademhaling.

Met de ogen dicht, of halfopen, is een meer gerichte aandacht op het luisteren naar de klank te bereiken.
*Zit ontspannen, rechtop
*Adem rustig in, diep, vol, compleet
*Sluit het strottenhoofd iets, opdat een wat ruwe “HHHH” klank ontstaat.
*Adem rustig volledig uit.
Herhaal deze oefening; neem gerust een kwartier of langer de tijd.

Tel anders 19 ademhalingen op deze manier.

De vorige oefening is ook te doen terwijl er een klank bij wordt bemaakt: een resonante “O”.

In deze klank is de mond en borstkast open.
*Zit ontspannen, rechtop
*Adem rustig in, diep, vol, compleet
*Open het strottenhoofd opdat een volle “OOOO” klank ontstaat.
*Adem rustig volledig uit.

De vorige oefening is ook te doen terwijl alle klinkers van het alfabet worden gebruikt.

Door, achter elkaar, de A E I O U te laten klinken wordt niet alleen het strottenhoofd anders gebruikte, maar is in het lichaam ook te voelen dat andere gebieden resoneren: buik, flanken, ribben, borstbeen schouders.

Als in een draaiende beweging gaat de klank door het lichaam heen van onder naar boven.

Door de beweging te beginnen met een gonzen in de buik (mmmm) is het gemakkelijker de klank alvast aan te zetten voordat die (A) naar buiten wordt gebracht.

Door aan het eind de mond langzaan en zachtjes te sluiten ontstaat weer een M-klank, die door het hoofd heen omhoog is te leiden door een “N” te denken. De nasale (neus) klank.
Laten we kijken wat de alarmsignalen zijn; beginnend met het meest erge, om zo stapsgewijs te komen tot je goede gevoel.
| ''Alarmfase 3'' | ''Alarmfase 2'' | ''Alarmfase 1'' | ''Alarmfase 0'' |
| slecht gevoel | ongevoel | geen goed gevoel | Goed gevoel |

Let wel: dit zijn de informatiesignalen die te maken hebben met de (on)gezondheidstoestanden in je lichaam; en eraan vooralfgaan:
| Decompensatie | Compensatie | Adaptatie | Normaal |
| dood | ziek | ongezond | gezond |

!Alarmfase 3 (decompensatie)
*Kijk nog eens naar de tekening die je maakte.
:Zijn er lampjes, metertjes, schakelaars, geluidsignalen op het dashboard die aldoor aanstaan?
Het derde gevoel, het slechte gevoel, is een héél slecht teken.
//Het betekent dat je niet op de eerdere signalen reageerde//.
Daardoor moet het lichaam anders reageren, om zich te corrigeren.
Dat gebeurt door processen en systemen om te keren of te staken.

Alarmfase 3 is //veel meer vervelend// dan alarmfase 2.
In alarmfase 2 zijn de stoppen doorgeslagen.
De persoon (jij) is gevoelsgestoord, gevoelsloos, botst daardoor tegen dingen aan. Dat is de basisoorzaak van alle conflicten.
In Alarm Fase 3 slaan de alarmsignalen allemaal aan.
Het is een herrie van jewelste: knipperende lampjes; loeiende sirenes, jankende alarmbellen. Alleen maar doordat in de eerdere fase er niet aan is gedaan.

__Alarmfase 3 is //per definitie// irrireternd, verwarrend, verstorend__.
Want het lichaam is erg verstoord, en niet bijtijds ontstoord.
Waar je in Alarmfase 3 alleen maar herrie hoort/voelt/ziet/ervaart ...
moet je de oplossing eerder zoeken, in de periode die eraan voorafging.

:Meestal betekent het dat je een gevoel hebt ervaren wat je als onprettig hebt ervaren. Meestal is dat een gevoel waarvan je het signaal niet kon begrijpen (dat leer je niet op school..). Vaak is het een gevoel waarvan je niet wist wat je eraan doen kon. Het is alsof je op je dashboard een lampje ziet aangaan, maar je weet net wat het betekent, omdat je het handboek niet hebt gelezen. En dus heb je er (Alarmfase 2) maar een zwart plakkertje over geplakt...

__Alarmfase 3 is de decompensatiefase__.
Daarom is het werken met deze signalen soms lastig.
Wat je voelt is het effect van meerdere alarmsignalen tegelijk.
Het grootste probleem is dat mensen proberen om op al die signalen tegelijkertijd te reageren. Vergelijk het met een concertmeester die doorheeft dat er iets niet klopt, maar geen onderscheid kan maken tussen de verschillende instrumenten. Vandaar dat in Deel 1 de opbouw van ons lichaam is beschreven.

Dit betekent dat je op de signalen van Alarmfase 3 NIET kan vertrouwen.
Het systeem waarvan ze deel zijn, is zelf al verstoord.
Het signaalsysteem geeft in feite aan dat ook het signaalsysteem nu fout is.
Het gaat erom de onderliggende verstoorde situatie te herkennen, en te herstellen.

__Kijk welke signalen tekenend zijn van de verstoring van de processen in het lichaam__. De organische processen hebben te maken met de organen. Leer de taal van de organen (her)kennen, en vooral hun gevoel. Hun klank in je stem, Hun kleur in je huid. Hun geur in je mond en hun smaak op je tong. De verstoring van de lichaamsprocessen lijkt lastig, maar dat is juist waarom de Indiase en Chinese geneeskunde werd ontwikkeld. Wat ze daar beschrijven als de 5 Elementen, Dat helpt je om de verschillende aspecten van de organen, en hun verstoring, te onderhennen. En herkennen.

!Alarmfase 2 (Compensatie)
*Kijk nog eens naar de tekening die je maakte.
:Zijn er lampjes, metertjes, schakelaars op het dashboard die je niet meer zien kan. Die, voor jou, onzichtbaar zijn geworden?
__Alarmfase 2 is de ‘stilte voor de storm’__.
Alarmfase 2 is de noodoplossing, waarin een aanpasing is gemaakt om door te werken.
Het is een reserve-optie, waardoor we een probleemsituatie even kunnen overbruggen.
Het wordt een echt probleem (Alarmfase 3) wanneer die noodoplossing, en de onderliggende probleemsituatie, net worden hersteld.

//Alarmfase 2 valt op doordat ze niet opvalt//.
Je voelt je niet goed meer; je voelt je niet meer.
__Gevoelsloosheid is een alarmsignaal__.
Het geeft aan dat er niet alleen iets mis is, maar dat je er niets meer aan doen kan. Althans, dat lijkt zo.

Het probleem is dat je het niet voelt, als je je niet meer voelt.
Gevoelsloosheid voel je alleen wanneer je je weer goed gaat voelen.
(Zie [[Meditatie als Medicatie]]).
Daarvoor zijn heel gerichte [[oefeningen|3) Zelfgenezen: Hoe werkt dat?]] beschikbaar.
Het ‘probleem’ is dat je van alarmfase (3) (Gevoelsloosheid) terugkomt bij alarmfase 2.

Zoals in [[Deel 2|2) Gezondheid, Wat is dat?]] al is beschreven, corrigeert het lichaam zichzelf.
Het geeft ook de signalen om dat te doen, en de informatie waarmee dat te doen is.
Dat integrerend vermogen vormt deel van ons lichaam. Zoals daar al werd beschreven, leidt de verstoring van één circuit tot de verstoring van een ander: gezond, adaptatie, compensatie, decompensatie.

Maak in alarmfase 2 onderscheid tussen de effecten van [[Body, Mind, Soul & Spirit|Pijn, Angst, Depressie, Dood]].
Realiseer je dat alle lichaamssignalen voortkomen uit verstoring in de samenhang van de lichaamsprocessen.
Als je lichaamssamenhang verstoord is, ondersteun het, maar kijk verder.

De organische processen raken verstoord wanneer de procesregulatie haar natuurlijke samenhang is verloren, of bijna heeft verloren.
Soms is dat knap lastig. Als je niet de taal daarvoor kent.
Maar alweer: kijk naar wat de Chinezen en Indiërs hebben beschreven. Het Chackrasysteem, en het meridiaan systeem, beschrijft de systeem regulatie. Dat geeft je aanknopingspunten om je gevoelscomponenten te kunnen ontwarren. Het gevolg is dat een heel complexe verstoring van het lichaam – alle alarmbellen rinkelen en zwaailampen oplichten, dan is het zaak om wat gebeurt te analyseren: de complexe situatie terug te brengen naar de componenten.
''Ons lichaam heeft een logische opbouw (zie Deel 1). Leer die kennen. Leer op die logica bouwen en vertrouwen''.

:Er is bij mijn weten maar één reden waardoor de procesregulatie verstoord raakt: doordat het lichaam de integratie met de omgeving (het uniVersum) heeft verloren. Zoals men dan zegt: “van god los”. Dit houdt in dat de zelfbeleving, en de beleving van de omgeving, niet meer één zijn. Daarover zijn dikke boeken geschreven. Het dunste boek beschrijft het als: als je uitkomt op denken in termen van goed en slecht, dan ben je je samenhang kwijt. “Uit Paradijs”.

*(Met andere woorden: we leven in Paradijs. Raak je ontkoppeld (Fase 3) dan leef je in “hel”. Zit je in Alarmfase 2: “vagevuur”. Alarmfase 1: welkom of Aarde; waar je leert lenen door het maken van fouten.)
Samenvattend: __Alarmfase 2 lijkt alarmerend. Dat is het ook__, want de ene verstoring leidt tot verdere verstoring. Maak gebruik van achtereenvolgens 1) de gereguleerde geneeskunde om ervoor te zorgen dat je lichaam verzorgd is. 2) de 5 elementen methode van ondermeer de Chinese en Indiase geneeskunde om de balans in het samenspel van de organen te herstellen. 3) de chackrabalans, om de systeemregulatie te calibreren, en 4) een aurabalans om je werkelijkheidsbeeld te herstellen.

!Alarmfase 1 (Adaptatie)
*Kijk nog eens naar de tekening die je maakte.
:Zie je alle lampjes, metertjes, schakelaars op het dashboard? Zie je ze aan-en-uitgaan wanneer je je lichaam weer opstart (bij ontwaken, en in meditatie)?
Alarmfase 1 is zo gangbaar, dat veel mensen het niet meer als alarmfase beleven. Ze denken dat mopperen, gezeur en geërger normaal is. Ze vinden dat ze gelijk hebben, dat de ander goed fout is. //Goed en Slecht, Goed en Fout, zijn tekenen dat iemand uit balans is//. Iemand die in balans is ziet de grap van de verschillen. Die ziet dat een duppie twee kanten heeft. En kan lachen om het anders zijn van iets anders: het geeft meer perspectief, meer inzicht.

“[[Normalitis]]” is het woord wat ik ben gaan gebruiken om aan te geven dat Normaal vaak niet normaal is. Mensen die iets normaal vinden, doen dat vaak perspectiefloos. Ongenuanceerd. Ze hebben niets om het mee te vergelijken, want alles wat niet  normaal is wijzen ze af. (Ons politiek systeem is daarvan een voorbeeld.) Normalitis heeft te maken met een opgezwollen gevoel van eigen gelijk, een geprikkelde reactie op alles wat anders is (maar, vanuit die andere kant weer normaal is). Het kan te maken hebben met geërgerde bitse uitvallen tegen alles wat anders is. In een erg geval wordt het bestaan van alternatieven zelf ontkend. (Hm, waar hoort men dat vaker? Iets met alternatieven... Ah, geneeskundige alternatieven.)

__Alarmfase 1 is opvallend onopvallend__. Niet omdat ons lichaam het niet kent. Ons lichaam geeft het goed aan. Maar, net als Alarmfase 2, wordt het ontkend. Niet door de persoon zelf, maar door de omgeving. “Ah, een kusje erop en dan is de pijn weer over”. “Huil maar niet; er is niets aan de hand”. “Aye, daar gaan we mee naar de dokter”. De beleving zelf wordt door al doe manoeuvres terzijde geschoven. Ontkend. Daarbij leert de persoon dat, kennelijk, de mening van een ander over je pijnlijke beleving, belangrijker is dan je eigen beleving. Daardoor wordt, door de samenleving, je beleving van Alarmfase 1 ontkoppeld. Het gevolg is dat mensen leren er geen aandacht aan te geven. Waardoor het moeilijk tot onmogelijk wordt om met Alarmfase 1 te leren omgaan.

Voor het leren corrigeren van de verstoring tussen je wereldbeeld en je zelfbeeld, kan je gebruik maken van wat is beschreven in de diverse vormen van Sjamanisme. Al die technieken komen erop neer dat je je “percepties” niet blokkeert door je “projecties”. Als dat wat je waarneemt door je verwachtingen wordt bepaald, ben je ontkoppeld van je omgeving. Je beleving van de omgeving is niet de omgeving beleving als je zelfbeweging centraal staat, en daardoor je omgevingbeleving in de weg staat. Oef, wat een zin zeg. Het komt hier op neer: als je je waarNeming met waarHeid verwart, dan kom je in conflict met het uniVersum. (Ik beschouw het maar dat we hier zijn om dit –en alleen dit – hier op Aarde te leren.)

!Alarmfase 0 (Gezond)
Alarmfase nul is vergelijkbaar met het normale gebruik van je Dashboard.
Je let zelf op de meterjes, toetertjes en belletjes.
Je houdt zelf bij of er brandstof is, oliedruk, accuzuur, bandenspanning.
Je doet, aldoor, je eigen onderhoud, en vberzorgt de integriteit van je voertuig.

__Alarmfase 0 is de gezonde situatie__: er is géén alarm.
In deze fase zijn alle metertjes en wijzertjes actief.
Ook jij bent in deze fase aldoor actief en zorgzaam.
Daardoor voorkom je dat er iets mis gaat, doordat je let op de signalen van je lichaam.

In de samenhang van informatie en  materie, in ons lichaam, is je beleving van vrije keuze altijd met de manifestatie van de omgeving verbonden. Onze omgeving beleving ervaren we in body, Mind, Soul and Spirit. Ziekte van het lichaam, het denken, de samenleving en de natuur zijn allemaal met elkaar verbonden (zie Deel 2). De principes van samenhang zijn altijd hetzelfde (zie Deel 1) De verschillende geneeswijzen maken daar allemaal gebruik van (zie Deel 3).

>''Het belangrijkste doel van dit boek is om je begrip, en waardering, voor Alarmfase 0 te herstellen''.

Als je zelf je eigen gevoel weer leert waarderen, en respecteren, is “vóórkomen te voorkómen”.
“Ziekte is een natuurlijk proces, wat tegennatuurlijk stagneert”.

Op dezelfde manier als je de tuin kan wieden van onkruid, kan je jezelf genezen door [[je goed te voelen|Gezond Gevoel]].
Door op te tuin te letten en dagelijks te doorlopen, kan je zien wat er groeit, en je dat wat de samenhang in de groei kan verstoren, wieden voordat het een probleem is.

Omgaan met Alarmfase 1 is daardoor veel meer eenvoudig dan Alarmfase 2 en 3. Meestal is maar één circuit verstoord, en daardoor vlot te herstellen. Als je het maar aandacht geeft.
Het gaat erom, om Alarmfase 0, de gezonde situatie, te be-leven.

:Paradoxaal is dat de fase waarin je je goed voelt; actief en poasief.
:Als je leert om goed te voelen wat je lichaam doet, kan je goed voelen dat je lichaam goed voelt.
Veel mensen zijn als de dood voor de dood. Dat is vreemd, want hoe kan je bang zijn voor iets wat je niet kent? Over de dood doen vele verhalen de ronde; soms wordt de dood zelfs gepersonificeerd; alsof iemand met een zeis je komt oogsten. Men praat elkaar allerlei angsten aan over de dood. En men doet alsof je dood gaan niet overleeft. Vooral dat laatste is merkwaardig, want er zijn nogal wat mensen die hun dood overleven. Sommigen doen dat tijdens hun leven: ze zijn klinisch dood maar, eh, nee, ze blijken toch weer (of nog steeds?) te leven. Veel van deze mensen hebben daarna vreemde verhalen. Ze zagen een omgeving. Spraken met lichtende mensen. Kregen inzicht in hun leven. En hadden soms de vraag ov ze verder moesten met leven. De verhalen van deze mensen blijven vaak onbekend. Waarom is dat? Ligt het niet voor de hand dat iedereen daar ,meer over wil weten. Van leven ga je dood, dus het is praktisch om te beseffen wat je dan gaat overkomen. Maar nee, kennelijk zijn mensen liever als de dood voor de dood. Ook dat lijkt me merkwaardig, want er zijn landen waar ze jongens doodschieten om dat die geen zin hebben om jongens dood te schieten. Doodstraf wordt gezien als straf. Zelfdoding wordt in dat licht belicht, men spreekt van zelfmoord. Maar voor iemand die bijna dood gaat gebruikt men het woord euthanasie; voor iemand die nog niet is geboren spreekt men van abortus. Maar wat gebeurt er wanneer je iemand dood. Of, meer relevant, wat gebeurt er wanneer je zelf dood gaat?

Er zijn mensen die worden geboren met een herinnering aan een ander leven. Is het hun leven? Of is dat het leven van een ander?: Van de Lama’s in Tibet wordt gezegd dat ze van tevoren aangeven waar ze het volgende leven zijn te zoeken. Als voor hen het leven iets waar en in stapt en uitstapt, is het dan niet zinvol om dat meer te onderzoeken? En de mensen die van een vorig leven vertellen daarover meer vragen te stellen? En niet van tevoren te stellen dat doodgaan een straf is? Misschien is het beter te stellen dat angst voor de dood een politiek belang dient. Als mensen bang zijn voor de dood zijn ze beter te knechten. Het jaagt weinig angst aan als een ‘deserteur’ voor het vuurpeloton aangeeft waar hij in zijn volgende leven weer is te vinden. Als mensen simpelweg liever door gaan met de overtuiging dat ze trouw zijn aan zichzelf dan dat ze hun overtuiging inruilen voor die van een ander, dan noemt men die Martelaar in de kerken. (Omgekeerd proberen dezelfde kerken mensen die niet de overtuiging van een ander aannemen te verbranden; dan heten die mensen ineens een Ketter). Het is goed te beseffen dat mensen met angst voor de dood worden gemanipuleerd. En het is mogelijk ook om die reden dat in onze kultuur het dood gaan en het dood zijn niet echt wordt onderzocht; ook al maken we het allemaal mee. Vandaar bij deze het voorstel: interesseer je eens voor leven, maar ook voor sterven. Probeer uit te vinden waar sterven over gaat. En wat er gebeurt nadat je dood bent. Of, voordat je bent geboren. Kortom, kijk verder dan je leven, want het is duidelijk deel van een groter geheel.

Er lijkt een reden te zijn dat veel mensen als de dood voor de dood zijn. Ons lichaam heeft het eeuwige leven. Tegenwoordig is dat al bijna letterlijk voor veel mensen het geval. Steeds meer mensen leven langer, en steeds meer mensen worden rond de 100 jaar oud. Maar als je terugkijkt naar het ontstaan van je leven dan is je lichaam veel ouder. Je lichaam is ontstaan door de samenkomst van levende cellen: ei en sperma. Je ouders, en al je voorouders waren in leven, toen ze hun nazaad concipieerden. Geen van je voorouders was dood toen de bevruchting plaatsvond. Je lichaam is daardoor deel van een ononderbroken ketting van leven, van miljoenen jaren oud; als mens. Als levensvorm heeft je lichaam een historie van miljarden jaren. Maar de informatie in je lichaam (in je cellen en ook in je DNA) heeft geen herinnering aan overlijden. Je lichaam weet dus niets van sterven. Je cellen sterven, en worden vervangen. Maar er is geen herinnering van doodgaan van je lichaam als geheel. Alle bijna-dood-ervaringen van je voorouders zijn geboekstaafd; dat is ingebed in onze reflexen waardoor we leven en overleven. We hoeven niet te denken over seks en vrijen; het is ingebouwd in je lichaam. Ademhaling en hartslag, het speelt zich af als vanzelf: het is deel van het vermogen van je lichaam, We hebben primaire reflexen waardoor we vanzelf weten hoe we met de omgeving omgaan. En er zijn nog veel meer voorbeelden te geven van vermogens in cellen, organen, je denken en voelen, en je lichaam, die allemaal hebben te maken met je vermogen tot leven en overleven.

Dat verhaal is anders voor de ziel; als we die lama’s en mensen met herinneringen aan vorige levens kunnen geloven. Dat geeft het beeld van een ziel die als door een draaideur leven in en leven uit gaat. En zich van leven tot leven met ervaring verrijkt, zoals wij leven van de ene dag op de ander. De vraag is natuurlijk wanneer lichaam en ziel zich met elkaar verbinden. De liederen van de Troubadours waren bedoeld om te helpen die verbinding te maken. Dan leert de lichaam van de ziel wat het is om leven na leven te leven. En leert de ziel van het lichaam wat het is om verbonden te zijn met aarde. Als we even aannemen dat dit is waarom het gaat (dat is de betekenis van het woord Religie (van Religare, verbinden) en Yoga (verbinding)) dan is er veel te ontdekken door te leven. In het Sanskriet kent men het woord Prana-Yama; Prana = Leven, Yama = dood. Zoals men daar zegt: wil je meer weten van leven, bestudeer dan de dood. Misschien is het dan toch wel handig om niet als de dood te zijn voor de dood, maar om meer van de dood te weten. En zo meer te weten over leven; voorbij overleven. Want als je geen angst hebt voor de dood, kan je meer waarde hechten aan leven?
Zodra ons lichaam ontkoppelt raakt van haar omgeving, laat ze je dat weten.
We zijn verbonden op vier manieren; op vier niveaus; in het Engels:
| Body | Mind | Soul | Spirit |
| Lichaam | Beleving | Bezieling | BewustZijn |

Die niveas disintegreren wanneer de integratie met de omgeving stokt.
Daarvan krijg je - voor elk niveau verschillende - signalen:
| Pijn | Angst | Depressie | Dood |
| Lichaam | Gevoel | Ziel | Leven |

De oplossing is steeds hetzelfde: herstel het natuurlijke contact in/met je natuurlijke omgeving.
Volg de signalen, en je vindt de oplossing.
In alles wat we doen verleggen we de balans.
We zijn meer (of minder) betrokken.
We doen meer of minder mee in wat er gebeurt in onze omgeving. Het is te bezien als het overgaan van een grens, of het verleggen van een grens tussen jezelf en je omgeving.
Door het verleggen van die grens verstellen we het samenspel en herstellen we het contact, en de balans, met onze omgeving.

Zodra we een keuze maken, reageert ons lichaam daarop.
We passen ons daarbij aan, intern zowel als extern. De twee gaan altijd samen.
Doordat we daarin een balans verleggen, verleggen we ook grenzen.
We gaan daarbij grenzen open, en werelden gaan voor ons open, of dicht.

In onze omgang met onze omgeving zien we dat we, door de natuur als een machine te beschouwen, de natuur dat weerspiegeld: het model van de dode materie doodt de natuur.
In onze omgang met ons lichaam kunnen we hetzelfde ervaren: door het leven van je cellen en lichaam te ervaren, breng je je bewust-zijn van je lichaam tot leven.
''Gedachten en uitspraken die we nader zullen toelichten'':

|''(Genezer) genees jezelf'' |Ziekte zoekt naar herstel |
|''Van leven ga je dood'' |Ziekte hangt samen met disharmonie |
|''Je speelt met je leven'' |Ziekte wordt veroorzaakt door het niet kunnen omgaan met je omgeving |
|''In zelfgenezing gaat de baat altijd vooraf aan de kosten'' |Door in je gezondheid te investeren kan je op de kosten besparen |

De wereld biedt ons allerlei soorten geneeswijzen.
://Een karikaturale vergelijking met het onderhoud van een auto//:
|De ''Westerse Gezondheisdzorg'' |'//repareert schade//'|
|De ''Oosterse Geneeskunde'' |'//ververst olie en vult bandenspanning, water en accuzuur aan//'|
|De ''geneeskunst van het Verre Oosten'' |'//stelt de contactpuntjes van de motor en remmen bij//'|
|De ''geneeswijzen van het Verre Westen'' |'//bieden rijles; en les in zelfonderhoud//'|
:Voor de 'autobezitter' is het van belang om ze allemaal te kunnen gebruiken
Het is goed mogelijk om het eens te zijn dat je het niet met elkaar eens bent.

Als iedereen dezelfde mening heeft, en smaken niet verschillen, is in principe elk mens hetzelfde. Iedereen eet hetzelfde, denkt hetzelfde, doet hetzelfde. In alles wat je doet kom je jezelf tegen: de anderen doen dat ook. In de praktijk blijkt dit niet te werken. De planten die zich voortplanten door klonen, zijn erg kwetsbaar voor verandering van de omgeving. (En de omgeving verandert doordat de planten er groeien.) Door gebruik te maken van (sekse) verschillen kunnen planten, dieren en de mensheid zich beter aanpassen aan een veranderende omgeving.

De mens is géén eenheidsworst; en niemand is opgebouwd uit alleen maar dezelfde cellen. In de natuur komt dit niet voor: zelf microben zijn onderling verschillend; zelfs als ze ontstaan door klonen. Lynn Margulis beschreef dat de grote vooruitgangen in de natuur het gevolg zijn van symbiose, van microben die verschillen. De Eukaryote cell is ontstaan uit een symbiose van een anaërobe, hydrobe, aërobe en fotosynthetiserence microben (Aarde, Water, Lucht, Licht). Het gevolg is dat die cellen samen, door symbiose, in véél meer, véél meer verschillende omgevingen kunnen leven. We zien hetzelfde in de opbouw van ons lichaam (een kolonie van cellen) en het gebruik van de organen: juist door de synergie van verschillende organen, kunnen we in veel meer verschillende omgevingen (over)leven. Diversificatie heeft duidelijk een meerwaarde in de natuur.

In de natuur is er een “wet voor vereiste verschillen” (Ashby, 1956). Een complex systeem moeten er tenminste circa zeven componenten zijn die bepalen wat gebeurt. Zijn het er minder, dan wordt het systeem minder stabiel; het kan zich te weinig aanpassen aan de omgeving. Zodra er meer opties zijn is er meer keuze om tot ander gedrag te komen. Dat is het geval in ons lichaam, met de verschillende organen, dat is het geval in de mensheid, met verschillen in de culturen, en dat is het geval in de samenleving, met verschillende soorten mensen. Als er in de omgeving iets wezenlijk verandert, dan zijn het andere groepen van mensen die het beste kunnen omgaan met de veranderde omgeving.

Soms is het goed om het eens te zijn dat je het oneens bent. Gordon Pask formuleerde het als: “Agree to disagree”. Uiteindelijk is je leven je eigen leven; je bent de direct betrokkene, en de directe verantwoordelijke voor de keuzen die je maakt en het leven dat je leijdt (leidt of lijdt). De keuze die je voor jezelf maakt gelden alleen voor jezelf; dat bepaalt de koers van je leven, en de manier waarop je leeft en uiteindelijk sterft. Dat geldt voor eenieder. Als je een keuze maakt voor een ander bepaalt dat het leven van de ander; ben je dan niet ook verantwoordelijk voor hun verdere leven en dood? In principe niet; want wanneer
Het leren omgaan met deze verschillende lagen van bewustzijn heeft veel te maken met de opbouw van ons lichaam.
Wat we in ons lichaam zien als onze Anatomie, de Fysiologie, het Regelsysteem, en de Psycho-immunologie is een directe parallel met de verschillende lagen van bewustzijn.
Ook de verschillende vormen van wetenschap zijn hierin te gebruiken: Natuurkunde, Scheikunde, Elektromagnetisme en de Informatica beschrijven de principes van materie, moleculen, atomen en subatomaire samenhang.
In de slaapcyclus herkennen we hetzelfde patroon; dan als het overschakelen van omgevingsbeleving (beta-hersengolven) naar lichaamsbeleving (alfa-golven), naar orgaanfuncties (theta-golven) en celbewustzijn (delta golven).

:Wat ons lichaam bijzonder en interessant maakt is de manier waarop we ''de integratie tussen informatie en materie'' beleven.
:Dit hangt weer samen met wat in Deel 2 werd beschreven als de samenhang van de Boom van Leven met de Boom van kennis.

Waar het om gaat bij genezing is het integreren van die verschillen.
We kunnen dit allemaal, en we kunnen dit allemaal leren, omdat die integratie de basis is van het bestaan van ons lichaam. Dat is wat Deel 1 al liet zien.
Nu komt aan bod hoe we die principes van samenhang (Deel 2) en heelheid (Deel 1) in ons lichaam kunnen her-kennen.
[[Deel 4|4) Zelfgenezen: Doe Het Zelf]] brengt daarna aan bod hoe we dat kunnen be-leven.
De volgende auteurs hebben baanbrekend werk gedaan in het presenteren van belangrijke informatie voor het beter begrijpen van ons lichaam.

Het volgende zat de kerngedachte van hun werk samen in een interpretatie van de relevantie ervan voor ons begrip voor/van ons lichaam.

!Lynn Margulis
''Symbiotic Planet''
Lynn Margulis heeft laten zien dat we het ontstaan van ons lichaam kunnen begrijpen als een symbiose van microben. Het houdt in dat ons lichaam in die zin een kolonie van microben is. Zoals termieten een huis bouwen, zo bouwen deze microben ons lichaam. Het heeft dus meer zin ons lichaam, de organen en de verschillende cellen te begrijpen als een cel die zich deelt, maar net als bij de microben één eenheid blijft. Zij het dat in dit geval we niet te maken hebben met microben die allemaal ‘hetzelfde’ zijn, maar met cellen die verschillen, maar toch samen één zijn. Interessant is dat in de samenspel tussen de cellen een eigenschap van de oorspronkelijke microben nog steeds te zien is: het samenspel van heel verschillende microben, die samen heel verschillende eigenschappen aandragen. Anaërobe microben (die leven diep in de Aarde, en plaatsen waar zuurstof ontbreekt), water microben, aërobe (lucht) microben en microben met fotosynthese brengen Aarde, Water, Lucht en Licht (Vuur) samen. Dat is ook wat we zien in ons lichaam: alle stoffen in ons lichaam worden omgevormd en uitgescheiden door cellen, en transmuteren tussen vast, vloeistof gas en ionen. Daarin ligt ook de samenhang tussen de anatomie van ons lichaam, de fysiologie van de lichaamsprocessen, de uitwisseling met de omgeving, en de integratie van informatie (zoals we die in onze psyche beleven). Het is belangrijk om dit in omgekeerde zin te begrijpen: wat we zien als de psychologie van onze beleving (de informatieverwerking) heeft direct te maken met ons aanpassingsvermogen in interactie met de omgeving, de manier waarop dat de processen in ons lichaam verandert, en de opbouw van ons lichaam. Dit houdt in dat we ons niet moeten blindstaren op de anatomie van microben. Zij hebben ook een fysiologie; en dat wat wij zien als de celdeling in ons lichaam is dat wat we zien als de vermenigvuldiging van microben. Omdat hun deling aseksueel is, is een groep van microben tegelijkertijd een groep van cellen, een orgaan en een lichaam. (Overigens, de microben zijn geen kopie van elkaar; net als bij ons, en bij onze cellen, zijn er individuele verschillen. Microben wisselen eiwitstrengen uit – hun vorm van seksuele beleving – waarin de informatie is opgeslagen van hun verschillende beleving.) Microben wisselen informatie uit, dus ze hebben besef van verschil in hun beleving. Net als wij hebben ze dus niet alleen een anatomie (lichaam), fysiologie (stofwisseling) en interactie met de omgeving (en een regulatiesysteem), maar ook een bewustzijn: ze delen informatie. Ze zijn dus tegelijkertijd individuele organismen (‘cellen’), maar ook een organisme (‘lichaam’). Dit is de essentie van het werk van Lynn Margulis: ze laat zien dat alle vormen van leven met elkaar zijn verbonden. En dat alle levensvormen met elkaar samenleven: de hele planeet is in Symbiose. Haar werk is belangrijk omdat het de mens help begrijpen dat we als mensen samen de mensheid vormen. Op dezelfde manier als we niet kijken naar individuele microben, maar naar de hele kolonie, zo is ook de mensheid een integraal organisme. Wij hebben daarin een unieke persoonlijke beleving; maar waarom zou dat anders zijn voor microben. Ze communiceren met elkaar, dus beleven elkaar en hun omgeving, waarom hebben ze dan geen individuele beleving. Om het op een andere manier te zeggen: wij zijn net zo onbewust van het bewustzijn van de individuele cellen van ons lichaam, als we dat zijn van individuele microben. Maar toch hebben we een besef van bewustzijn. Waarom zou dat anders zijn voor een kolonie microben, of een berg met termieten? Of, om het even welke andere vorm van leven?

Lynn Margulis helpt om te beseffen dat Microben geen bedreiging zijn; we zijn uit microben ontstaan. Waar het om gaat is het gezonde samenspel in en met de omgeving. Weten wat het samenspel bepaalt, en wat het belang is van de verschillen. Door verschillen te combineren, te integreren konden de microben samen een nieuwe levensvorm vormen. Op dezelfde manier kan je de verschillende geneeswijzen samen gebruiken. Uiteindelijk is ons universum in eenheid; zoals ook alle religies beweren. Het gaat erom dat te kunnen be-leven. Ons lichaam is daarvan een voorbeeld.

!Bruce Lipton
''Biology of Belief''
Bruce Lipton hield zich bezig met onderzoek naar klonen van cellen. Hij keek in detail naar de manier waarop de moleculen in de cellen daarin een rol spelen. Eén van de aspecten die hij onderzocht was wat er gebeurt als je het DNA weghaalt uit een cel. Conclusie: de cel leeft gewoon door. Om het wat simpel te stellen: het DNA in de cel vertegenwoordigt niet de hersenen maar de testikels. Het is archiefmateriaal, de – over miljoenen jaren - opgebouwde kennis van het verleden. De informatie voor de opbouw van de cel komt niet van het DNA. Dat is ook te zien uit de opbouw van DNA. Over miljoenen jaren ontstonden deze grote moleculen uit kleinere moleculen: Eiwitten, die weer uit aminozuren ontstonden. Oorspronkelijk ontstonden die zelfs uit het kristalliseren van gassen. In ons lichaam is het eiwit de bepalende factor. Om het DNA heen zit eiwit dat bepaalt welke vorm het DNA krijgt. Dit manteleiwit reageert op wat er gebeurt in de omgeving. De omgeving – van de cel – bepaalt dus wat er gebeurt met het DNA. In een reageerbuis is dat wat de laborant bepaalt. In ons lichaam is dat wat er in je hele lichaam gebeurt. Dat is ook waar we te maken hebben met een verstorende factor: overtuiging. In ons lichaam beleven we als het ware twee werkelijkheden naast elkaar; soms door elkaar. De natuurlijke omgeving, van het universum en de planeet. En de culturele omgeving: dat wat we elkaar vertellen en van elkaar willen geloven. Soms is die wereld van de cultuur zo verschillend (kul-tuur, als in turen-naar-kul) dat onze cellen verward worden. Bijvoorbeeld: je kijkt naar een geweldfilm op de TV. Voor je lichaam is er niets aan je hand (je zit in een stoel) maar volgens je brein is er niets dan moord en ellende. Die plaatjes in ons hoofd bepalen welke hormonen je brein uitscheidt. Het gevolg is dat ons grootste vermogen (voorstellingsvermogen: je kan daardoor oplossingen vinden in uitzichtloze situaties) je grootste val wordt: je leeft je in in situaties die niet bestaan – alleen in je gedachten. Maar waar je lichaam wel op reageert: omdat het (ter voor-bereiding van wat jij je voor-stelt) de hormonen daarbij al aanmaakt. Bij wat je denkt ... Er zijn mensen die bewerend dat je geen effect hebt van het TV-turen naar moord en geweld, maar voor ons lichaam is dat niet het geval. Het reageert op alle sappen en signalen die het brein – jouw brein – aanmaakt. Het gevolg is dat je lichaam als het ware kan worden verscheurd. “Als het ware”, nee: het is waar. Je lichaam zit rustig in een stoel, maar je hersenen sturen signalen van rennen en draven. Het gevolg is dat er allemaal hormonen vrijkomen, en neuronen reageren, maar ... het lichaam reageert niet mee, want je zit in die stoel. Wat moet je lichaam doen? Holen of stilstaan? Het gevolg is dat je als het ware wordt gespleten. Je wordt waarlijk gespleten: je voorbrein houdt zich bezig met de televisie, en je achterbrein met je lichaam. En de twee leren zo samen dat wat je ziet en beleeft niet waar is. In de praktijk kan het betekenen dat je afleert om te reageren; je wordt letterlijk slaaf-achtig door je verslaving. Of je lichaam doet toch mee aan wat je brein voorstelt (wat jij je brein voor-stelt) en moet wat doen met al die hormonen en signalen van neuronen. Het opgestapelde geweld wordt opgeslagen in je lichaam, in allerlei vormen van spanning. Of afgereageerd op de omgeving. Het principe war daarachter ligt is te zien in onze cellen. De celwand verzorgt het contact van de cel met de omgeving. Die celwand is een dubbellaagje van vet (vandaar ook dat alcohol, een vetoplosser voor ons lichaam een probleem is). Door dat vetlaagje wordt de inhoud van cellen gescheiden; ook het water in de cellen dat tegelijkertijd functioneert als een energiebron en drager van informatie. (Vergelijk het met een geheugenchip en rekenchip in een computer). Daardoor kan de ene cel zich met wat anders bezig houden dan een andere. Elke cel is als het ware een aparte informatieverwerker (‘computer’); en door het anders omgaan met de omgeving ontstaan over de loop der tijden ook andere cellen. Het samenspel van de verschillende cellen in ons lichaam is mede daardoor bepaald. Het vetlaagje tussen de cellen vormt een scheiding. De verbinding wordt verzorgd door twee soorten van eiwit: receptoren en poorten. Receptoren steken door de celwand heen, en zijn het waarnemingssysteem van de cel naar de omgeving. Poorten vormen een soort mond-of-kont: hierdoor kan materiaal worden opgenomen uit, of afgegeven aan, de omgeving. Receptoreiwitten gaan om met informatie. Poorteiwitten gaan om met materie. In de cel zijn er dan nog twee groepen van eiwitten. De eerste kan een verbinding leggen tussen weten en doen: daardoor kan een receptoreiwit worden gekoppeld aan een poorteiwit. Waardoor kan de poort reageren op de informatie van de omgeving. Het denken van de cel gebeurt dus op de membraan van de cel. De andere eiwitten die in de cel een belangrijke rol spelen zijn de manteleiwitten van het DNA. Deze manteleiwitten reageren op wat er gebeurt aan de celwand; en veranderen daardoor de vorm van het DNA. Zo nodig verbouwen ze het DNA ook. Wat gebeurt in de cel is zo een afspiegeling van wat er gebeurt in de celomgeving. Zoals gezegd: aan de ene kant is dat de natuurlijke omgeving van je lichaam. Aan de andere kant is dat wat je gelooft: je interpretatie van wat er gebeurt in je omgeving. Tussen de twee kan het verschil groot zijn. Net zo groot als tussen je voorbrein en achterbrein wanneer je zit en TV kijkt. Op dezelfde manier kan – door wat je denk, en voelt (dus gelooft) – de activiteit aan de celwand anders zijn dan wat er is vastgelegd in de celkern. Dit is in principe de basis van gezondheid en ziekte. Als dat wat in je lichaam gebeurt overeenkomt met wat gebeurt in je omgeving, dan ben je gezond. Is dat wat er gebeurt in je lichaam (aan de celwand) anders dan wat je lichaam van oudsher weet van je omgeving (de celkern) dan beleef je een conflict, raak je mogelijk ontkoppeld, en is wat je cel binnenin weet niet meer van toepassing voor je beleving. Op de korte termijn kan dat je leven redden: soms leef je in situaties die je lichaam niet kent, doordat je voorouders zoiets nog nooit hebben beleefd. Het staat niet opgeslagen in het archief van je lichaam. Op de lange duur ga je daar echter aan kapot: je lichaam kan niet bijhouden wat je doet met je lichaam, en kan dat wat je doet dus ook niet meer onderbouwen. Je lichaam raakt ontkoppeld van je beleving, je wordt ziek en gaat dood. Laten we maar zeggen: opgeruimd is netjes, want kennelijk leefde je op een manier die – op de lange duur – niet aansluit bij hoe je lichaam kan omgaan met onze omgeving. Dat is ook het basale recept van alle religies: regelmatig (het advies is 3DD; 3 maal daags) even niets doen. Geen mening hebben over de wereld. Even gewoon ervaren wat er gebeurt. En accepteren dat wat er gebeurt goed is: het is zoals het is. Eén van de religies koos dit recept zelfs als haar naam: Islam. Islam betekent ‘overgave”, ofwel: accepteren dat de werkelijkheid is zoals die is. Even uitrusten en het contact in jezelf met jezelf herstellen. Even bijtanken in wat is. En dan kan je ook zien dat de enige ‘heilige oorlog’ die is tegen je eigen overtuigingen: dat is waar je aan kapot gaat. En, als je niet oppast (en dat doe je niet wanneer je bent ontkoppeld) anderen ook. Alle religies bieden hetzelfde recept. Mar, zoals al gezegd: we hebben niet alleen onze natuurlijke omgeving, maar ook onze kul-tuur-lijke omgeving, waarin mensen elkaar dingen aanpraten die niet kloppen, Waar het brein op reageert. De cellen door in de stress gaan. En je uiteindelijk ziek wordt. Het is daarom zinvol om een onderscheid te maken tussen kerk en religie. Daar waar je in gelooft moet je aan geloven. Dat laatste is niet wat Bruce Lipton voorlegt; wel dat je overtuigingen de chemie van je lichaam bepaalt (je emoties). En dat bepaalt je gezondheid.

Wat Bruce Lipton aanbiedt is het inzicht dat je overtuigingen je gezondheid bepalen. Het is beter om daar rekening mee te houden: “voel je goed”. Besef dat wat je denkt dat waar is, een waarNeming is, en geen waarHeid. Besef dat je je gezondheid hervind door je overtuigingen te laten varen – zoals de Boeddhisten ook zeggen – en de omgeving te ervaren voor wat die is, in plaats van wat je ervan denkt, of anderen ervan denken.

!Mae Wan Ho
''The Rainbow and the Worm''
Mae-Wan Ho is gefascineerd door heet samenspel van beweging en rust; yang en yinn. Dat wat we kennen uit de natuurkunde als het samenspel tussen Kinetische Energie en Potentiële Energie, bestudeerde zijn in de opbouw van het lichaam: vrije energie en gebonden energie. In het lichaam is dat anders dan hoe het in de natuurkunde wordt bekeken. Kinetische Energie is de energie (dus relatieve beweging) van een object ten opzichte van de omgeving. In de natuurkunde gaat het daarbij om afgegrensde objecten. Potentiële Energie is op dezelfde manier bepaald door de plaats van een object in een omgeving. In ons lichaam is dat anders. Daar gaat het juist om de verandering tussen het ‘object’ en de ‘omgeving’. Dat kunnen we beter anders beschrijven: juist in ons lichaam zien we dat elk object deel is van de omgeving, en de mate van verbondenheid kan verschillen. Verbondenheid kan leiden tot ontbondenheid die weer kan leiden tot ontbinding: als je ontkoppeld bent van je omgeving ga je dood. (Zie ook het werk van Hans Selye). Mae Wan Ho kwam in haar speurwerk uit op de grens tussen dood en leven; materie en vrije keuze. Waar de natuurkunde kijkt naar een objectje ten opzichte van het hele universum, is een lichaam een grensfenomeen. Ten dele vrij, ten dele verbonden. De religies breken zich er de bek over hoe dat kan. Ons lichaam laat zien hoe het gebeurt. Het verlangt een andere manier van kijken: zien dat in de materie zelf, de samenhang van de materie verandert. Zoals gezegd: dat is waar de natuurkunde verschilt van de biologie. In de natuurkunde wordt gekeken naar vaste stof, materie zonde eigen wil of vrije keuze. Dat is gemakkelijker, als je natuurkunde doet. Maar het is minder makkelijk als je daarvan wat opsteken wat je helpt in je leven. Dan niet je alles wat je weet omkeren, het gaat dan niet om de verandering tussen kinetische energie en potentiële energie in het samenspel tussen objecten: het gaat dat om de verandering in de materie. Het is de materie zelf die meer vast of los wordt. Dat is waar de Kwantum Theorie voor Mae wan Ho een weg wees om het lichaam beter te kunnen begrijpen. In de Kwantum theorie wordt gekeken naar – ondermeer – hoe één elektron in een atoom van de ene omloopbaan uitkomt op een ander. Dat heet een Kwantumsprong. Het blijkt dat ons lichaam Kwantum theorie kent en gebruikt. De energie in de cellen wordt gevormd door ADP in ATP om te zetten; door een elektronenversneller, in de cel. Omgekeerd kunnen cellen ook elektronen afvangen en gebruiken. En teruggeven. (Soms gaat dat spel mis, en wat je dan overhoudt ie een molecuul zonder bijbehorend elektron; dat heet dan een Vrije radicaal.) Net zoals het in het lichaam niet gaat om het samenspel tussen een object en een omgeving, gaat het ook niet om elektronen en vrije radicalen. Het gaat om het samenspel. Het weefwerk van dansende elektronen en protonen, die samen atomen, moleculen, materialen en ons lichaam vormen. Het is dat samenspel dat vraagt om een andere manier van denken en kijken. Het is door dat samenspel dat de gezondheid van ons lichaam bepaald wordt. Mae Wan Ho laat zien dat ons lichaam is gebaseerd op dezelfde grootschalige samenhangen als in de Kwantum theorie worden beschreven. Het gaat dan niet om grote wolken van elektronen, Heissenberg Onzekerheid en Waarschijnlijkheid, maar om veranderingen in de samenhang tussen informatie en materie: het samenspel tussen levende cellen, Vrije Keuze, en Scheppingsvermogen. Zoals al gezegd: de biologie beleeft het omgekeerde van wat de natuurkunde laat zien: het gaat om de samenhang tussen de delen, niet om de delen ten opzichte van, los van elkaar. (Deze twee voorstellingen zijn overigens twee aspecten van hetzelfde: we beleven het universum, want we zijn er deel van. En we kunnen ermee omgaan, want we kunnen het bekijken. Deze samenhangen tussen het beleven van binnenuit en het bekijken van buitenaf heet Duaal. Dat is een zelfde soort van relatie als tussen elektriciteit en magnetisme. Alweer, dat was waarom Mae wan Ho de Kwantum Theorie bestudeerde om meer van het lichaam te begrijpen,. Het wordt tijd dat artsen dat ook doen: dan kunnen ze zien dat het in het lichaam gaat om de aanpassing in en aan de omgeving, volgens cybernetische kwantum processen. Zoals in de acupunctuur ook gebruikt wordt.)

Mae Wan Ho laat zien dat we de kennis van de natuurkunde buitenste-binnen moeten draaien om die voor ons lichaam te kunnen gebruiken. Het gaat niet om de samenhang tussen objecten, maar de samenhang van de objecten. We hebben niet te maken met een objectieve werkelijkheid van dode materie, maar een Kwantum Interactie waarin onze betrokkenheid de uitkomst bepaalt. Kortom: geneeskunde kan je niet ophangen aan de klassieke wetten van de dode materie: je eigen betrokkenheid bepaalt de uitkomst. Dat geldt ook voor de gezondheid en genezing van je lichaam.

!Hans Selye
''The Stress of Life''
Hans Selye bestudeerde de samenhang tussen ons levende lichaam en de omgeving, vanuit onze beleving. Hij ontdekte dat we ons aldoor kunnen aanpassen in en aan onze omgeving; of onze omgeving aan ons. Mar soms gaat dat mis. Soms lopen we tegen onze omgeving te pletter, en zien dan hoe ons lichaam de schade hersteld. Hij ontdekte dat daarvoor een heel apart systeem is: ons aanpassingssysteem. Ook ontdekte hij dat er met dat systeem soms iets mis gaat: dan hebben we aanpassingsziekten. Hij ontdekte zelfs dat daar veel voorbeelden van zijn. Reuma, kanker, en een hele serie andere ziekten zijn louter het gevolg van het verlies van balans met de omgeving. Het principe van lichaamsherstel in de genezing van wonden is gebaseerd op een eenvoudig principe: het lichaam kan de lichaamsgrenzen stellen, bijstellen, verstellenen herstellen. (Zie Mae-Wan Ho.) Het doet dit door ‘ontstekingsprocessen’. In feite zijn dit bijstellingprocessen. Net als bij onze spieren (agonist en antagonist) die een ledemaat de ene of de andere kant op kan bewegen, is het systeemherstel gebaseerd op het vermogen om een grens op te lossen of te bevestigen. Dit is de basis van de twee soorten van ziekten in ons lichaam: ontsteking of sclerose (verdichting; verbindweefseling). Om die reden beschreef Hans Selye dit principe ook in termen van Ontstekingsmediatoren (onsteking-uitlokkers) en ontstekingsremmers. Hij ontdekte dat deze fysiologische processen door hormonale sturing wordt bepaald. Interessant is dat daarbij twee soorten bijnierhormonen het resultaat bepalen: mineralocorticoïden, en glycocorticoïden. Het gaat om het verschil tussen zouten en suikers, oftewel het verschil tussen mineralen en planten (die suikers kunnen produceren). In ons lichaam zijn dat heel verschillende principes. Wij zijn om het zo maar te zeggen een samenspel tussen een mineraal, plant, dier en denkwezen. In ons komen materie, chemie, elektrische processen en bewustzijn samen. Op het moment dat we het contact met de omgeving verliezen (we raken ontkoppeld, worden ziek, en sterven) dan is het ook dat samenspel dat verandert. Natuurkunde, Chemie, Elektromagnetisme en Informatie spelen daarin samen. Dat bepaalt de verandering in het samenspel tussen bewustzijn, systeemaanpassing, fysiologie en daardoor de anatomie. “Ontsteking en Sclerose” is een andere manier om te zeggen dat het lichaam verschuif van materie naar bewustzijn; en in die verschuiving soms haar eigen samenhang kan verliezen. Daarom heeft het lichaam ook een heel waarschuwingssysteem om die verschuivingen te detecteren: stress. Bekend zijn de Fight, Flight, Fear & Faint reacties. Meestal spreekt men over het Vecht-Vlucht mechanisme, vergetend dat je voordat je iets in de buitenwereld gaat doen het in de binnenwereld al ontdekt hebt, en erop gereageerd hebt. Er is dus ook een Vrees en Verlam respons. Er is een logische samenhang tussen. Als de omgeving verandert, zal je eerst proberen er wat aan te doen. Verbouwen is een betere term dan Vechten. Als dat niet lukt is het tijd om er als een haas vandoor te gaan: Vluchten. Om een meer geschikte omgeving te vinden om je creativiteit in te uiten. Lukt dat niet dan kom je in een interne twijfel: je wil wat doen maar kan niet, je wil weg maar dat kan niet. Je schiet heen en weer tussen het een en het ander: dat heet Vrees. In principe is dat een mechanisme om andere uitwegen te kunnen vinden. Lukt dat niet, dan sluit je je af, en schuilt in jezelf: dan Verlam je jezelf om te overleven in de omgeving zoals een haas voor dood speelt bij het overvliegen van een havik. Het is dus een verschuiving van scheppend (mens), verplaatsen (dier), veranderen (plant) of veinzen (mineraal). De ontwikkelingsfasen van leven staan er tussen haakjes naast om te laten zien dat we dis eenvoudig terugvallen op eerdere ontwikkelingsfasen. Daarin kunnen we zien dat we in principe nog steeds hetzelfde zijn als alle andere vormen van leven. Ook in ons lichaam is dat te zien: ons bewustzijn, ons animale (spier/dier) systeem, met alles wat daarbij hoort. Ons vegetatieve (plant/vertering) systeem. En de Minerale basis waarvan onze cellen ons lichaam vormen. In ons lichaam is er steeds een samenspel tussen deze ‘principes’; en wat Hans Selye vond is dat ons gevoel de hormonen vrijmaakt waardoor we ons aanpassen in de omgeving. Met gedrag naar buiten toe (Verbouwen, Vluchten, Vrees, Verlamd) of aanpassing van het lichaam (sclerose of ontsteking). Met als enige doel om de balans in de omgeving te bewaren. Dit hele aanpassingproces, en aanpassingssysteem, kunnen we voelen. De spanning tussen de samenhang van ons lichaam en de samenhang in de omgeving noemen we stress. (Zie ook wat Mae Wan Ho vond over beweging en stilstand; vrije en gebonden energie in je lichaam.) We beleven stress niet alleen in ons lichaam, maar ook in ons denken. (Zie ook wat Bruce Lipton vond over de manier waarop onze cellen daarmee omgaan.) Denken is in principe het resultaat van alle communicaties tussen onze levende cellen. We denken in die zin niet zelf, maar onze gedachten komen in ons omhoof: we lezen als het ware mee in wat de cellen met elkaar bespreken. (Het verhaal van de Bhagavad Geeta gaat in principe daarover. Ons bewuste denken is niet eer dan de ruiter; het eigenlijke denken zelf gebeurt in ons lichaam, in direct contact met de omgeving.) Het werk van Hans Selye is fascinerend omdat het in simpele termen uitlegt dat ons lichaam in een veranderde omgeving zich nieuwe grenzen stelt, via lokale aanpassing of algemene aanpassing (hij noemde dat LAS respectievelijk GAS). LAS, Local Adaptation Synrome, is een plaatselijke aanpassing van het systeem. GAS. General Adaptation Syndrom beschrijft een aanpassing van het systeem als geheel. Het is op dit niveau dat chronische ziekten ontstaan. En het is op dit niveau dat je er zelf wat aan doen kan.

Hans Selye leert dat we een aanpassingssysteem hebben, en dat dit kapot gaat als we het niet goed gebruiken. Hij wijst op het belang van leefstijl en de rol van ziekte: als je ziek bent, is er iets fout met je leefstijl. Los het op..

!Gerd Gigerenzer
[[Gut Feelings: The Intelligence of the Unconscious|]],

!Herbert Fröhlich

!Valery Hunt

!Mantak Chia
Mantak Chia heeft grote bekendheid gegeven aan de oude Taoïstische technieken van zelfgenezing. Het hielp zijn bekendheid dat hij vanuit New York uitleg gaf over de Taoïstische beschouwing van seksualiteit ... De oefeningen die hij beschrijft (en in zijn films voordoet) zijn directe combinaties van ademhaling en aandacht. Het richt het gevoel op het functioneren van het lichaam. Dat is ook het basisrecept van alle religies voor zelfgenezing. In meerdere boeken beschrijft hij recepten voor zelfbeleving met aandachtspunten van het lichaam. Dat is letterlijk. De interne integrale circulatie (inwendige kosmische kringloop) is een aandachtoefening waarbij de gedachten stelselmatig de midlijn van het lichaam langslopen.  De eerste keer dat ik het deed, zittend in de zon, was ik verrast dat mijn huid niet verbrandde. Voor degenen die er ervaring mee hebben heeft het meer verrassende (en verblijdende) effecten. In de vele oefeningen die hij beschrijft zijn de activiteiten zelf aldoor simpel. Het is niet altijd gemakkelijk om de oefening direct goed te  kunnen doen.
Hier komt een cursusaanbod

Hier leer je niet van een ander

Hier leer je het met een ander

Hier leer je voor jezelf
Darmreiniging laat zien dat soms resten van voedsel jarenlang in de darm kan blijven hangen. Bekend is het voorbeeld van de man van middelbare leeftijd waar bij darmreiniging een knikker uit de darm kwam, die hij had ingeslikt als kind. In de darm is het voedsel technisch gezien buiten het lichaam. Het lichaam kan een gerichte klimaatregeling verzorgen, waardoor ons voedsel wordt ‘gemalen’, ‘gekookt’, ‘opgelost’ en ‘opgenomen’ (en de resten ‘gedroogd’), maar dat wat de darmen kunnen verwerken hangt af van de manier waarop de darmen functioneren; in symbiose met darm microben. Veel mensen eten voedsel wat wordt verkocht door fabrieken. Daarin komen moleculen voor die voor ons lichaam onbekend zijn. Zelfs simpele zaken zoals vruchtensap zijn nep: concentraat aangevuld met water. Veel gewassen zijn al nep: hybride producten die in de natuur niet kunnen bestaan. En steeds meer gewassen worden genetisch gemanipuleerd om bestand te zijn tegen hogere doses gifstof die worden gebruikt omdat voeding met kunstmest voor veel planten ongezond is; de worden ziek en zwak, dus opgegeten door parasieten zoals in de natuur gewoon het geval is. Gezonde gewassen bij gezonde verbouwing zijn van nature resistent tegen parasieten. Van nature is de darm ingesteld op het eten van biologische producten. En van nature eten we geen dieren en granen samen. De darmfunctie wordt het meeste verstoord door het eten van verkeerde voeding. Daardoor wordt het voedsel onvoldoende verteerd, en vormt zich een laag van slakken op de wand van de darm, waardoor dat wat je eet soms niet meer goed opgenomen kan worden. Daaronder kunnen ontstekingen voorkomen, die leiden tot allergieën, eczeem en andere problemen. Vandaar dat veel geneeswijzen (bijvoorbeeld Ayurveda) standaard een darmreiniging gebruiken. De darm wordt daarin schoongespoeld, en de resten van oud voedsel uit de darmen verwijderd. Daarbij blijkt dat hetzelfde effect optreed als hierboven voor Rolfing etc. Is beschreven: oude herinneringen spelen op, kunnen worden opgelost, en een verjonging in beleving beleefd. Het lichaam kan weer beter omgaan met niet alleen het voedsel dat je opneemt, maar ook de informatie die je opneemt.

Darmreiniging laat ons in het algemeen zien dat het goed is het lichaam schoon te houden, niet alleen van buiten maar ook van binnen. En dat we zorgvuldiger moeten zijn in wat we opnemen in ons lichaam. Het moet bio-logisch zijn. Dat geldt niet alleen voor onze voeding maar ook voor informatie.
Zelf-genezen is gebaseerd op ons zelfgenezend vermogen.
Dat is ingebouwd in je lichaam. Het is altijd actief.
Je kan zelfs stellen: ‘we worden slapend gezond’ (als we gezond slapen).

Door gebruik te maken van zelfgenezen is enorm veel aan kosten te besparen.
Wat je investeert in je eigen gezondheid, betaalt zich terug aan besparing op betaling aan artsen.
Zelfgenezen verdien je aan jezelf.

//Enkele aforismen//:
*“Je kan etrop verttrouwen dat je op de gezondheidsindustrie niet kan vertrouwen; hun oogmerk is winst, niet gezondheid.”.
*“Zolang er aan ziekte verdient wordt, houdt dat ziekte in stand”.
*“Wie leeft van ziekte, wil het voorkómen van ziekte (preventieve zorg) voorkómen”.
Elke samenleving heeft evaring met ziekte en gezondheid: mensen worden geboren en mensen gaan dood. Overledenen worden verbrand of begraven, en nieuw-geborenen worden gezoogd. Doordat een mensenkind veel tijd nodig heeft voordat het zelfstandig kan leven, heeft de zorg voor het kind ook vaak te maken met verzorging tijdens ziekte. Ziekenzorg, en het leren helpen hervinden van gezondheid wordt zo een algemeen onderdeel van het sociale proces. Ook in de natuur is dat te vinden. Dieren likken elkaar’s wonden. Apen die elkaar ontvlooien. Insecten die zieke planten hepen opruimen, wat goed is voor de soort. Planten die beter gedijen in elkaar’s nabijheid. Er zijn volop voorbeelden in de natuur en cultuur van het helpen genezen.

Elke cultuur heeft daarin eigen inzichten ontwikkeld. De bevindingen daarbij zijn per cultuur anders. Overal is ontdekt dat wat we eten en drinken effect heef op onze gezondheid. Sommige gewassen zijn giftig, andere helpen om dat te neutraliseren, weer andere gewassen zijn dagelijks te eten, anderen alleen soms. Ook is in de diverse culturen ontdekt dat aanraking kan helpen om het goede gevoel te herstellen. Sommige culturen hebben uitgebreide kennis van massage, andere hebben aanrakingspunten ontdekt die het gevoel in het lichaam helpen reguleren, weer anderen werken met warmte of water; allerlei combinaties daarvan zijn te vinden. Ook is in de uiteenlopende landen te zien dat bekend is dat de manier waarop we denken effect heeft op onze beleving. Sommige landen hebben verhalen om te vertellen hoe iemand is te genezen, andere gebruiken sprookjes om problemen in beleving te verhelpen, weer andere landen gebruiken zelfs speciale woorden en klanken om het lichaam via trilling van binnenuit te helpen genezen, en vrijwel overal is te zien dat wordt gewezen op het effect van niet-denken (meditatie) om de balans van het lichaam te helpen herstellen.

Als we zo rondkijken over de wereld, dan heeft elke cultuur inzicht in genezing te bieden. Ook is te zien dat elke cultuur dat op een eigen manier doet. In hun eigen taal, passend in hun eigen wereldbeeld, en hun eigen natuurlijke omgeving. Wat opvalt is dat ze allemaal effectief zijn in wat ze beden. Maar allemaal hebben ze ook hun eigen blinde vlekken: de ziekten die ze niet kunnen genezen, of waarin ze alleen maar ten dele effectief zijn.

De geneeswijzen van de culturen zijn vaak zo verschillend als hun talen. De letterschrift taal van hier, de getekende karakters van het verre oosten, de gebarentaal van het verre westen, en de zangerige talen; ze zijn allemaal anders. Vaak zijn begrippen van de ene taal sowieso niet in een andere taal te vertalen. Ook dat geldt voor de geneeskundige begrippen. Maar daaronder ligt iets wat van meer wezenlijk belang is: een geneeswijze is alleen maar effectief in de mate dat die door je lichaam kan worden begrepen. De integratie van geneeswijzen is gebaseerd op de manier waarop het lichaam ze in combinatie kan bevatten. Niet op de mate waarop het verklaringsmodel van de ene geneeswijze door een andere cultuur kan worden begrepen.

Soms lijkt het alsof we te maken hebben met medisch kolonialisme: er wordt gedaan alsof de geneeswijze van een andere cultuur per definitie niet voorstelt. Terwijl wel alles wat ervan werkt en wordt begrepen wordt gepikt voor eigen gebruik. Vaak gaat dat om financiële belangen, maar voor dit boek doen die niet ter zake. Het is mooi dat de geneeswijzen op die manier langzaamaan worden verweven, van elkaar leren, en daardoor elk voor zich breder inzetbaar kunnen worden. Het is ook mooi dat door het ‘medisch toerisme’ mensen nu gebruik kunnen maken van de geneeswijzen van alle culturen, en daardoor zelf een betere keuze kunnen maken, op basis van eigen ervaring, voor de geneeswijzen die ze willen gebruiken. Dit boek is echter niet gericht op het behandelen van ziekten, maar op het beleven van gezondheid.  Vanuit die benadering hebben alle geneeswijzen iets te bieden waardoor ze allemaal goed zijn te gebruiken.

De geneeswijzen van het Westen, Oosten, Verre Oosten en Verre Westen zijn elders in dit boek al kort beschreven. Daarin valt op dat de Westerse geneeskunde zich vooral richt op de overname van zorg, en de behandeling van ziekte. Deze aanpak is goed te gebruiken als je al ziek bent. In het Oosten is er meer aandacht voor verzorging; het begeleiden van het genezingsproces. Deze aanpak is goed te gebruiken voor het herstellen. In het Verre Oosten is de aandacht meer gericht op het herstel van het gezonde contact met de omgeving, hierbij wordt vaak gebruik gemaakt van advies. Deze aanpak is goed voor het bijsturen van het gezonde functioneren in een nieuwe omgeving. In het Verre Westen wordt meer gewerkt met het geven van een voorbeeld,  waardoor de zelfbeleving weer gezond wordt. Deze aanpak is goed te gebruiken voor de preventie van ziekte.

De samenvatting zoals die hierboven is gegeven is karikaturaal. Elk van de geneeswijzen biedt wat in elk van de andere geneeswijzen (meer expliciet) is te vinden. Voor het begrip helpt het om de westerse (somatische) geneeskunde, de oosterse (ayurvedische) geneeskunst, de (acupunctuur) geneeskunst van het verre oosten en de (spirituele) geneeswijzen van het verre westen naast elkaar te zetten, omdat dit helpt zien hoe die geneeswijzen elkaar over en weer kunnen verrijken. Voor dit verhaal is die karikatuur wat scherper te stellen: de (spirituele) geneeswijze van het Verre Westen biedt een goede basis voor preventie. De (acupunctuur) geneeskunst van het Verre Oosten bied een goede basis voor vroege detectie/genezing. De (ayurvedische) geneeskunst van het Oosten biedt een goede basis voor het begeleiden/ondersteunen van genezing van het lichaam. En de (somatische) westerse geneeskunde biedt een goede basis voor correctie van het lichaam. Preventie, vroege-detectie, genezing en herstel komen daarin allemaal samen. Maar zoals gezegd: dit boek gaat over zelfgenezing, en het bewaren van gezondheid op basis van het aanspreken en  bewust beleven van ons ingebouwde zelfgenezend vermogen. Het gaat hierbij om het bewaren van gezondheid, niet om het genezen na ontstaan van ziekte.

Ook daarin is een vergelijking tussen de verschillende geneeswijzen van de diverse culturen te trekken. De Westerse aanpak kunnen we beschouwen als vooral anatomisch; de Ayurvedische geneeskunde werkt vooral fysiologisch, de acupunctuur werkt vooral met het regelsysteem, en de spirituele geneeswijzen met de psycho-immunologie. In ons lichaam komen anatomie, fysiologie, het regelsysteem en de psycho-immunologie allemaal samen. Daarom is er ook veel winst te behalen in het complementeren van de geneeswijzen van de diverse culturen; dat is een boek op zichzelf. Wat in dit oogpunt vooral interessant is, is dat ons lichaam daarmee de basis biedt voor de integratie van de zienswijzen van de diverse culturen. Elk beschouwt ons lichaam op een eigen wijze. Allemaal samen bieden ze meer inzicht dan elk op zich kan bieden. Daarbij is juist belangrijk dat ze ons lichaam op verschillende manieren bezien, en daarin niet met elkaar zijn te vergelijken. Dat is logisch. Ook in onze geneeskunde is dat wat anatomisch wordt beschreven niet goed in fysiologische termen te vatten, en tegelijkertijd als functie van het regelsysteem te verklaren op basis van onze psychologische beleving. En toch komen ze allemaal samen. We zien hetzelfde in de wetenschap, waar de fysica van de stof, de chemie van de moleculen, de elektromagnetische krachten van de atomen, en de informatie stromen van de fotonen als het ware allemaal apart worden beschreven, maar toch wel samen nodig zijn om de samenhang van materie te kunnen bverklaren.

Voor dit boek is de belangrijkste conclusie, dat alle geneeswijzeninzichten geven die bijdragen tot het helpen begrijpen van het functioneren van ons lichaam. Allemaal zijn ze effectief, terwijl ze allemaal ook hun beperkingen hebben. Allemaal menen ze ook dat voorkomen beter is dan genezen. De mate waarin ze zijn te gebruiken wordt bepaald door de mate waarin ons lichaam er mee kan omgaan. En er beter van kan worden. Het is juist het begrip dat ze allemaal bieden in ons zelfgenezend vermogen, waardoor we die zelfgenezing beter kunnen begrijpen en gebruiken.
Dit boek is opgebouwd uit vier delen.

!Het Lichaam
Deel 1 begint met de vraag “Wat is dat, je lichaam”. De conclusie is dat je lichaam geen ding is. Om je lichaam te begrijpen is het nodig om anders te denken. Niet in ding-denken, maar in ... we hebben er niet eens een naam voor. In dit boek gebruiken we daarom het woord be-leven. Het gaat over een directe ervaring, waarin je verbonden bent met je lichaam, maar je lichaam en jij toch ook elk schijnbaar apart zijn. Deel 1 van dit boek helpt je begrijpen hoe dat het geval is. Het legt ondermeer uit hoe je lichaam ontstaan is, en hoe elke cel, altijd, deel is van de heelheid van je lichaam.

!Gezondheid/samenhang van het geheel/de cel
Deel 2 gaat over de manier waarop het lichaam die heelheid in stand houdt. Het helpt om te begrijpen hoe elke cel uniek is, en het lichaam als geheel zichzelf als éénheid in stand houdt. Ook hier is het nodig om op een andere manier te leren denken. Elke cel is uniek? En tegelijkertijd deel van het geheel.  Het is het samenspel van de cellen die onze gezondheid bepaalt. Dit deel maakt dan ook expliciet dat het nodig is om de gezonde processen tussen en in de cellen te kennen en te begrijpen, om te komen tot begrip van/voor gezondheid. Daarbij wordt ook duidelijk dat zelfgenezing op deze principes gebaseerd is: dat kunnen we leren gebruiken.

!Zelfgenezing en genezing
Deel 3 beschrijft dat ziekte het gevolg is van verstoring van het gezonde samenspel tussen de cellen 3 stelt Deel daarom de principes van zelfgenezing centraal. Ieder van ons heeft daar (onbewuste) kennis van: ze zijn ingebouwd in ons lichaam.)

We weten allemaal dat we een aanpassingsvermogen hebben (ook al lijken sommigen, anderen, dat weinig te gebruiken...). Op de één of andere manier slaagt het lichaam er steeds in (nou ja, vaak dan) om in heel verschillende omgevingen haar heelheid te bewaren. Je kan gaan sneeuwballen gooien, je kan naar de sauna, en je lichaam warmt weer op en koelt weer af. Zelfs na jaren kunnen je vrienden je nog steeds herkennen. Hoe slaagt je lichaam erin om die heelheid te bewaren?

!Praktische tips voor zelfgenezen
Deel 4 tenslotte gaat in op de verschillende manieren waarop je van de inzichten van Deel 1, 2 en 3 gebruik kan maken. Het biedt je technieken en methoden om je lichaam een andere omgeving te geven, waardoor het zich kan genezen. Ook vindt je er technieken om je lichaam anders te be-leven; bijvoorbeeld door het veranderen van ademhaling of gedachten.  Maar vooral vind je er voorstellen en vragen om je lichaam anders te beschouwen, het anders te respecteren, en anders te waarderen. Door je lichaam beter te kennen kan je er anders voor zorgen, en anders mee omgaan. Zelfgenezing begint met een gezonde leefstijl.

>Voorkómen is beter dan vóórkomen.
Het volgende is een nogal technisch verhaal.
Het is bedoeld om te kunnen begrijpen dat de samenhang van je lichaam niet op toeval berust.
Het is een logisch samenhangend geheel; waarin het ontstaan van ziekte logisch gevolg is van de manier waarop je omgaat met je lichaam en met je omgeving.
Met andere woorden: gezondheid is een logisch gevolg van de integere manier waarop je met jezelf omgaat.

Ons lichaam is een simpel complex geheel.
Complex, omdat het is opgebouwd uit veel lagen van cellen. 
De membranen spelen samen in complexen van lagen die het contact met onze omgeving bepalen. 
Tegelijkertijd is het simpel: elke cel is uit de zygote ontstaan; de eerste cel van je lichaam. 

In het ontvouwen van die cel is bepaald hoe de psyche met het regulatiesysteem, met de fysiologie en met de anatomie is verbonden. Natuurkunde, scheikunde, en elektromagnetisme zijn direct verweven met bewustzijn. We kunnen het lichaam niet beleven als object; want we be-leven het als subject.  Daarom zijn de wetten van oorzaak en gevolg voor ons lichaam niet te gebruiken. Er spelen andere wetten mee, van reactiviteit en interactiviteit en schepping. Maar eerst is het goed om te begrijpen dat je lichaam simpel complex is...

De vergelijking van gezondheid is complex, maar simpel. Simpel want we kunnen het begin van de vergelijking afleiden uit één cel: de Zygote. Dit is de cel die ontstaat door de samensmelting van ei en sperma. De vergelijking is ook complex, want in het ontvouwen van die eerste cel ontstaat een gevouwen (com-plicare, samen-vouwen; uit het Latijn) geheel. Het is de logica van die complexiteit waarop de vergelijking van gezondheid is gebaseerd. Dit is als volgt voor te stellen.

#de zygote deelt zich, waardoor het aantal cellen vermenigvuldigd; Eenheid blijft behouden.
#Tussen elke toestand en elke opvolgende toestand zijn verbindingslijnen denkbaar. Die lijnen vormen samen het beeld van vertakking als in een boom. (''De Boom van Leven'')
#De eindpunten van die boom maken contact met de omgeving; het zijn de aanraakpunten waarmee we onze ervaring van onze omgeving incorporeren in ons lichaam. Dit gebeurt via dezelfde boom, in omgekeerde richting. (''De Boom van Kennis'')
#De samenhang van “de boom van Leven” bepaalt de opbouw van je lichaam. De invloeden van de omgeving door de “Boom van Kennis” bepaalt de opbouw van je kennislichaam. Die twee komen samen in dezelfde boom, waar je wat je weet vergelijkt met wat je lichaam weet. Als het goed is vallen die twee beelden samen; als iets niet goed is zijn die twee beelden verschillend (ze interfereren met elkaar). (De Boom van Keuze (Goed en Kwaad).). Net als beide andere bomen is het een beslisboom, in de wiskundige betekenis van het woord. Het is in die beslisboom dat de opbouw van binnen naar buiten wel/niet in balans is met de ervaring van buiten naar binnen. De plaats waar het niet in balans is heeft een eigen plaats in die beslisboom. Elke ziekte is in deze termen te begrijpen.

#De vergelijking van gezondheid is op deze manier eenvoudig te begrijpen. Het is een plaatje dat is gebaseerd op de ontwikkeling door deling van de eerste cel. Elke cel in het lichaam is in dat plaatje te plaatsen. Het is een plaatje in zowel ruimte als tijd. Elke positie van elke cel is heel exact te duiden.
#Niet alleen de cel is exact te duiden; ook het ontstaan van de cel is exact geduid door de lijnen van afstamming van de cellen. De boom van leven is de boomstam van de stamboom van elk van je cellen. Daardoor is bepaald van welke cellen elke cel afstamt (uiteindelijk, de zygote), maar ook hoe elke cel met andere cellen in kringlopen is verbonden: cellen die elkaar raken, en cellen die deel zijn van hetzelfde proces zijn allemaal in dat plaatje te plaatsen. Het is een complex plaatje, en het gaat om miljarden cellen, maar uiteindelijk is van elke cel bepaald uit welke cellen die voortkomt en met welke cellen die ene cel deel is van een uitwisselingsnetwerk.
#De netwerken van cellen zijn in deze boomfiguur te beschrijven. Maar ook de netwerken van netwerken zijn hierin expliciet te bepalen. Voor elke cel is zo te bepalen van hoeveel netwerken die ene cel lid is, welke functie die heeft in elk netwerk, en hoe de netwerken al of niet door die ene cel aan elkaar worden verbonden. De meervoudige betekenis is zo te bepalen, dus de vitale betekenis van die cel voor het lichaam.
#De netwerken van de cellen vormen een integraal netwerk systeem. We weten dat het lichaam op een moment ophoudt met groeien. Het betekent dat de cellen nog wel steeds kunnen delen, maar dat geen nieuwe delen in het lichaam worden gevormd. De cellen in het lichaam worden vervangen. Wiskundig betekent dit dat de boom in de vertakking is doorgegroeid op een manier waardoor ‘bladen’ en ‘wortels’ elkaar raken. De boom vormt een lus, als geheel. Technisch heet dat een torus. Dit is de vorm van bijvoorbeeld een rookring. Dit is de simpelste vorm waarin een systeem zich kan bewegen in de omgeving, en tegelijkertijd haar eenheid en vorm kan bewaren.
De boom van leven, de boom van kennis, en de boom van keuze (het kunnen maken van onderscheid tussen ‘goed en kwaad’) zijn allemaal vormen van het zelfde gegeven: de fractal beslisboom van de celdeling van de Zygote. Die celdeling is deel van de afstamming van je voorouders, en de mensheid. Het principe van die celdeling is voor alle diersoorten en levensvormen geldig. Elk van deze beslisbomen is deel van de ontwikkeling van het universum. (''De Wereldboom''.)

 Het principe van de Vergelijking van gezondheid is dus voor alle levensvormen te gebruiken. De gezondheid van de mens, de mensheid, elke levensvorm, en de Aarde is dus in dezelfde termen te beschrijven. Het principe van gezondheid en genezing is omgekeerd ook op al deze gebieden te gebruiken. Het geeft een begrip voor gezondheid en genezing in de meest algemene zin. Belangrijk is het besef dat de Vergelijking van Gezondheid heeft te maken met de deling van je eigen eerste cel van je lichaam. Het gaat hier niet om een beschrijving; het gaat om een beleving. Alles wat je doet verandert de balans van het deel als deel van het geheel. Alles wat je doet verlegt, mogelijk, die balans. Genezen gaat dus om het herkennen van die balans, zoals die in je eigen lichaam is te her-kennen.
| [[Heelheid|Deel 1)  Wat is je lichaam?]] | [[Gezondheid|Deel 2) Gezondheid, Wat is dat?]] | [[Genezen|Deel 3) Genezen, Hoe werkt dat?]] | [[Zelfgenezen|Deel 4) Zelfgenezen: Doe Het Zelf]] |
!De integrale samenhang van/met het uniVersum

''Deel 1'' ''laat zien dat je lichaam is ontstaan als deel van het ontstaan van het universum''

:In dit deel van het boek verkennen we hoe het lichaam haar eigen samenhang beleeft, bent, bewaakt en bewaard. Ze bestuderen het plaatje van de eerste cel die zich vermenigvuldigt door zich te delen. We bekijken dat van achter naar voren en van voren naar achter. Daardoor krijgen we inzicht in de manier waarop ziekte ontstaat: als een verstoring van onze samenhang met onze omgeving zich verweeft met de samenhang van ons lichaam. De ontkoppeling van onze omgeving zien we dan dus terug in ons lichaam.
:__De conclusie__: er is in feite maar één vorm van ziekte: “van god los”. Er is dan ook maar één methode van genezen: helen. De heelheid van het heel-al, waaruit ook ons lichaam gevormd is, weer ook in ons lichaam her-stellen.

[[Deel 2|Deel 2) Gezondheid, Wat is dat?]] beschrijft hoe we dat aan den lijve ervaren

[[Deel 3|Deel 3) Genezen, Hoe werkt dat?]] constateert dat we dat beter kunnen be-leven

[[Deel 4|Deel 4) Zelfgenezen: Doe Het Zelf]] toont technieken bij die daarbij zijn te gebruiken.
:[[Wat is je lichaam?]]
:[[Het ontstaan van het universum]]
:[[Het ontstaan van Leven]]
:[[Het ontstaan van bewustzijn]]
:[[Het ontstaan van de Mensheid]]
:[[Het ontstaan van je lichaam]]
| [[Heelheid|Deel 1)  Wat is je lichaam?]] | [[Gezondheid|Deel 2) Gezondheid, Wat is dat?]] | [[Genezen|Deel 3) Genezen, Hoe werkt dat?]] | [[Zelfgenezen|Deel 4) Zelfgenezen: Doe Het Zelf]] |
!De samenhang van het deel in het geheel

[[Deel 1|Deel 1)  Wat is je lichaam?]] liet zien dat je lichaam is ontstaan als deel van het ontstaan van het universum.

''Deel 2'' ''gaat in op de manier waarop die integrale samenhang ook in ons lichaam is te her-kennen''.

:Ons lichaam is ontstaan uit de celdeling van één levende cel.
:Die cel is ontstaan uit de fusie van je miljarden voorouders.
:Via onze voorouders zijn we allemaal verbonden.
:Elke mens is een cel in het lichaam van de mensheid.
:Ons lichaam toont dat we met alle vormen van leven zijn verbonden.
:Mens, dier, plant en cel, zijn in ons lichaam te her-kennen.
:In ons lichaam is te zien hoe informatie met materie is verbonden.
:Centraal in het verhaal staat onze be-leving van Vrije Keuze.
:Vrije Keuze onderscheidt leven van dode materie.
:In ons leven leren we allemaal van/door het leren van fouten.
:Ons lichaam geeft ons de feedback om zo te leren leven.
:Elke mens is response-able schepper in de schepping.

[[Deel 3|Deel 3) Genezen, Hoe werkt dat?]] stelt voor dat je die integrale lichaamssamenhang kan be-leven

[[Deel 4|Deel 4) Zelfgenezen: Doe Het Zelf]] toont technieken bij die daarbij zijn te gebruiken.
:[[Gezondheid, wat is dat?]]
:[[De vergelijking van gezondheid]]
:[[Balans in Schepping]]
:[[Oorzaak en/of Gevolg]]
:[[Vier vormen van Causaliteit]]
:[[Het Dashboard van je lichaam]]
:[[Angst, Pijn, Depressie, Dood]]
:[[Gezond Gevoel]]
:[["Voel je Goed"]]
| [[Heelheid|Deel 1)  Wat is je lichaam?]] | [[Gezondheid|Deel 2) Gezondheid, Wat is dat?]] | [[Genezen|Deel 3) Genezen, Hoe werkt dat?]] | [[Zelfgenezen|Deel 4) Zelfgenezen: Doe Het Zelf]] |
!''Her-stel van be-leving''

[[Deel 1|Deel 1)  Wat is je lichaam?]] liet zien dat je lichaam is ontstaan als deel van het ontstaan van het universum.

[[Deel 2|Deel 2) Gezondheid, Wat is dat?]] maakte expliciet dat je in je leven aldoor leeft met vrije keuze: en het daarmee leren omgaan.

''Deel 3 brengt nu in beeld dat je daardoor ook de keuze hebt om je lichaam te leren begrijpen en verzorgen''.

:Hoe dat het beste gaat is het beste te begrijpen door te zien hoe ons lichaam dat van nature al doet. Dat leidt tot een verrassend plaatje. Je lichaam blijkt geen :Anatomie te zijn, en zelfs niet de Fysiologie waardoor het gevormd wordt. Ook het Regelsysteem dat de fysiologie afstemt met onze omgeving is niet wat ons lichaam opbouwt. In ons lichaam is er een “psycho-immunologisch systeem”, waarin ons lichaam wordt opgebouwd vanuit de samenhang die we ervaren in en met onze omgeving. Daarbij speelt mee dat we die samenhang op verschillende niveaux van bewustzijn beleven.

[[Deel 4|Deel 4) Zelfgenezen: Doe Het Zelf]] toont technieken bij die daarbij zijn te gebruiken.
:[[Genezing en Zelfgenezing]]
:[[(Zelf)Genezen, hoe werkt dat?]]
:[[Her-kennen van je zelfgenezend vermogen]]
:[[Leren omgaan met het (zelf)regelsysteem]]
:[[Betrokkenheid be-leven]]
:[[Het gaat niet om ziekte]]
:[[Onze beleving van Bewustzijn]]
:[[Handelen op basis van Reflexen]]
:[[Wat de geneeswijzen ons leren]]
:[[Voorbeelden van Behandelmethoden]]
| [[Heelheid|Deel 1)  Wat is je lichaam?]] | [[Gezondheid|Deel 2) Gezondheid, Wat is dat?]] | [[Genezen|Deel 3) Genezen, Hoe werkt dat?]] | [[Zelfgenezen|Deel 4) Zelfgenezen: Doe Het Zelf]] |
!''Be-leven van je eigen gezondheid''

[[Deel 1|Deel 1)  Wat is je lichaam?]] liet zien dat je lichaam is ontstaan als deel van het ontstaan van het universum

[[Deel 2|Deel 2) Gezondheid, Wat is dat?]] maakte expliciet dat je in je leven aldoor leeft met vrije keuze: en het daarmee leren omgaan

[[Deel 3|Deel 3) Genezen, Hoe werkt dat?]] opperde dat je de keuze hebt om je lichaam te leren begrijpen en verzorgen.

''Deel 4'' ''toont technieken bij die daarbij zijn te gebruiken''.

:De kern is dat ons lichaam één is met onze omgeving. Wordt die integratie verstoord, dan desintegreert je lichaam.
:De volgende oefeningen zijn bedoeld om je samenhang in/met/vanuit je omgeving te kunnen ervaren, en te leren be-leven. Het gaat om het samenspel van verschillende niveaus van bewustzijn, die met de verschillende lichaamsfuncties zijn verbonden.
:Door hun samenspel te ((h)er)kennen is de integriteit/integratie van het deel in het geheel te herstellen. Dat is de essentie van (zelf)genezen.
De meest directe methoden zijn
*Voedsel en Hygiëne en
:[[Zelf Geneeswijzen]]
:[[Genezen als Sport]]
:[[Genezen als Spel]]
:[[Gezondheid als spel]]
:[[Zelfgenezer, wat doe je?]]
:[[De geneeswijzen van de hele wereld]]
:[[Hand/Voet zelfmassage]]
:[[Rek en Strek]]
:[[Weet wat je eet]]
:[[Gevoel of Emotie]]
:[[Gedrag van anderen]]
:[[Begrip voor Onbegrip]]
:[[Wetenschap en Liefde]]
:[[Wereldbeeld en Zelfbeeld]]
:[[De baat gaat voor de kost uit]]
:[[Leren over ons eigen functioneren]]
:[[Slaap, het beste medicijn]]
:[[Gebedsgenezing; wat je denkt bepaalt je beleving]]
:[[Spiritueel; geest in lichaam]]
:[[Voice Dialogue]]
:[[Mysterie spelen]]
:[[Gevijg over Vijgeblad]]
:[[Als de dood voor de dood]]
:[[Rolfing en Postural Integration]]
:[[Eten zonder lange tanden]]
:[[Somatische Geneeskunde]]
:[[Ter afsluiting]]
Tegenwoordig zijn er veel boeken die vooraf iets stellen in de trant van “dit boek is niet bedoeld om je weg te houden van de dokter”. In de Amerikaanse traditie wordt daarin gesteld dat je in feite niets mag doen van wat er in dat boek staat, zonder dat je je dokter raadpleegt.
De Amerikanen hebben nog iets op te lossen op het gebied van eigen verantwoordelijkheid en gezondheid. Alleen een arts mag daar claims doen over genezing en gezondheid..., zegt men.

Met dit boek is het omgekeerde bedoeld.
Gezondheid is gebaseerd op de manier waarop jij omgaat met je eigen lichaam.  Het is belangrijk om dat te leren.
Genezing is gebaseerd op zelfgenezing; het is belangrijk  omdat te kunnen verzorgen.
Het gaat om je directe eigen beleving: het is goed om daar zorg voor te nemen.
Het is niet gezond als je voor je gezondheid afhankelijk bent en blijft van een ander. Dan ben je altijd te laat; je kan dan geen ziekte voorkomen.

:Voordat je naar een arts gaat, heb je al door dat je ziek bent. Je klopt daar aan juist omdat je beseft dat er iets schort aan je gezondheid, maar je weet niet wat je er aan doen kan.

Dit boek is bedoeld om je te helpen leren wat je er aan doen kan.
Het is geen complete opleiding tot arts, vanzelfsprekend niet. En ook – geloof het of niet – artsen gaan naar artsen op het moment dat ze ziek zijn, en ze doorhebben dat ze het – met alles wat ze zelf weten – niet zelf kunnen fiksen.

Ga dus gerust naar je dokter, therapeut, behandelaar of genezer, van welke soort ook. Maar leer vooral ook om zelf te genezen. Om jezelf te genezen.
*Dit boek gaat over zelfgenezing.
*Het doel is dat je je//zelf// kan genezen.
In feite ligt het doel van dit boek veel verder.
De meeste ziekten zijn goed te voorkomen.
Dit boek biedt je het inzicht dat je kan voorkomen dat je ziek wordt, door je lichaam beter te  leren begrijpen. Daardoor ga je je lichaam ook gezonder gebruiken. Je leeft anders, gezonder. Dat noemt men op het moment, modieus, een andere Leefstijl. Dit boek gaat over leefstijl.
Door gezonder te leven, wordt je minder ziek. Je wordt minder vaak ziek, en minder ernstig ziek.
*Nogmaals: Dit boek gaat over zelfgenezing.
*Het doel is dat je je//zelf// kan genezen.
Daardoor weet je vanzelfsprekend ook meer over de manier waarop deze geneeswijzen ook kunnen werken voor een ander. Daardoor kan je op dezelfde manier ook een ander genezen. Maar we vragen je om in dat geval hen een kopie van dit boek te geven. Daardoor kunnen ook zij zichzelf leren genezen. Want één van de grotere problemen die we hebben met de gezondheidszorg die we hier kennen, is de afhankelijkheid van een ander.
Iemand die gezond is, is autonoom. Iemand die ziek is, wordt afhankelijk van de omgeving. We beschouwen het als een symptoom dat onze samenleving dermate afhankelijk is van artsen, therapeuten, behandelaars, genezers.
Dit boek is juist bedoeld om die afhankelijkheid te voorkomen.
Hoe beter weet hoe je jezelf kan genezen, des te beter ben je ook een voorbeeld voor een ander. We noemen dat “Aanstekelijke Gezondheid”©.
Door je eigen gezondheid ben je een voorbeeld waardoor ook anderen hun eigen gezondheid beter kunnen be-leven. Ze zien je leefstijl. Ze zien je zelf-zorg. Ze zien hoe je hygiënisch omgaat met jezelf en je omgeving. Ze zien je gezonde omgang  met anderen, en je omgeving. Kortom, je bent zelf de boodschap en ambassadeur voor gezonde zelf-zorg.

Vanzelfsprekend kunnen ze er veel baat bij hebben om van je ervaring te leren. Om van je te horen hoe je jezelf gezond hebt gekregen. Hoe je je voelt en geniet van je gezondheid (doordat je zorgt voor je gezondheid). Maar, alsjeblieft, vertel ze niet wat ze moeten doen of laten. Geef ook hen de kans om van fouten te leren. Geef ook hen het recht – zoals dat ook bestaat in de Nederlandse grondwet – om over hun eigen lichaam en leven te beschikken. Van leven ga je dood. Het zelfbeschikkingsrecht in de grondwet is opgenomen om te voorkomen dat anderen over je lichaam gaan beschikken. De slavernij is onlangs afgeschaft. Iedereen heeft dus het recht om over hun eigen leven en lichaam te beschikken. Zoals we al schreven: dit boek is bedoeld om te helpen dat je niet afhankelijk wordt van artsen. Dat betekent dan ook dat dit boek niet is bedoeld voor jou om doktertje te spelen en anderen te “helpen”. Het “helpersyndroom” bestaat zelfs als woord en diagnose: het zijn al die mensen die zelf een goed gevoel willen krijgen door anderen een goed gevoel te geven... Uiteindelijk helpen ze een ander (soms zelfs vrij dwangmatig) om er zelf een goed gevoel van te krijgen. Ook dat is een vorm van verslaving. Het is vanwege die verslaving, en het afhankelijk zijn van een ander voor je beleving van je eigen gezondheid, dat dit boek is geschreven.

!Voorkómen is beter dan vóórkomen
Dit boek is wel degelijk geschreven om te voorkómen dat je naar de arts gaat.
Sterker nog, het is bedoeld om ervoor te kunnen zorgen dat, wanneer je naar de arts gaat,...
:1) je zelf al weet wat er met je aan de hand is.
:2) Je zelf al hebt ontdekt wat je er zelf aan kan doen; en voor jezelf (en de dokter) al weet of dat helpt.
:3) Dat je ook al andere methoden van genezing bent gaan onderzoeken en hebt verkend welke methoden van genezing schijnbaar effectief zijn voor het herstel van je gezondheid. En
:4) Dat je daardoor weet wat je, voor de ondersteuning van je zelfhulp uitgekozen genezer, behandelaar, therapeut of arts heel duidelijk kan uitleggen :
::4.1) wat er met je aan de hand is,
::4.2) wat je er zelf aan gedaan hebt,
::4.3) wat daarvan het effect was,
::4.4) wat de genezer/behandelaar/therapeut/arts voor je doen kan.
!Gezonde Patiënten
“De Mondige Patiënt” is een term die indertijd werd ontwikkeld.
Dit boek is bedoeld om je te helpen Mondig te worden.
Niet in de zin dat je maar wat zegt, maar dat je weet waarover je het hebt.
Dit boek is bedoeld om te helpen de verantwoordelijkheid, je eigen verantwoordelijkheid, voor je eigen leven te be-leven. Response-Ability
Het is géén opleiding in de geneeskunst, maar wel een boek dat je – hopelijk – aanzet om je eigen gezondheid te verkennen en te beleven.

Het is bedoeld om je niet langer te laten denken in termen van ziekte (zoals in een omgeving waar je afhankelijk bent van artsen het geval is). Het is bedoeld om je kennis te laten maken met die vreemde wonderbare wereld van de subjectieve beleving, waarin je je altijd goed voelt of niet goed voelt. Het is bedoeld om je te helpen je beter te voelen: dat je beter voelt of je je goed voelt, of te voelen dat je je niet goed voelt.
![[Doe Het Zelf]], Doe Het Samen
Als je jezelf niet meer goed kan voelen, is er een probleem. Ons lichaam wordt afgeleverd compleet met een zelfwaarnemingssysteem. Als dat niet meer werkt voel je niets. Ben je gevoelloos en gevoelsdood. Je bent al een beetje dood. Het is dan zaak om weer tot leven te komen. Jezelf weer goed te gaan voelen. Ook al betekent dat vaak dat je goed voelt dat je je niet goed voelt.  Door goed te voelen dat je je niet goed voelt, voel je je in elk geval al beter. Je voelt beter dat je je niet goed voelt. Daardoor komt de zelfgenezing meestal al op gang. Dat is de boodschap van dit hele boek. We hebben een ingebouwd zelfwaarnemingssysteem in ons lichaam.

>Leer het gebruiken?!
!Zelfgenezen heeft een paar simpele pijlers:
|!''Lichaamsfunctieniveaux''                |(lichaam, beleving, bezieling, geest) |
|!''Bewustzijnsniveaux''       |(bewust, onbewust, onderbewust, buitenbewust) |
|!''Betrokkenheidsvormen''           |(autonoom, relaties, groepslid, in eenheid) |
|!''Samenhang van het uniVersum'' |(informatie, atomen, moleculen, materie) |
De bedoeling van deze webzaait is niet om dat te beschrijven.
De webzaait is bedoeld om je dat te helpen be-leven.

Het zelfgenezend vermogen is gebaseerd op het vermogen van ons (cel)lichaam om systeemgrenzen te verstellen en herstellen.
Dit gebeurt op andere niveaus van bewustzijn; die we ook doorlopen tijdens het slapen.
De essentie is om de relatie te begrijpen tussen ons bewustzijn en het universum.
Leven, gezondheid, en (zelf)genezing zijn gebaseerd op die relatie.

Zelfgenezen heeft voor een groot deel te maken met het veranderen van bewustzijn.
Dat wat we in de slaapcyclus doen, kan je ook doen vanuit bewustzijn.
Dat heet “Meditatie als Medicatie”: je schakelt, bewust, over naar buitenbewust.
Het gevolg is dat je voor jezelf weer be-leeft hoe je (cel)lichaam leeft.

In het overschakelen van bewustzijn, verandert ook je betrokkenheid met je omgeving.
In de slaapcyclus doe je dat onbewust, elke nacht weer.
In meditatie (of hoe je het wilt noemen) doe je dat met opzet.
Maar hou er rekening mee dat je vanuit elke andere laag van bewustzijn, het universum anders beleeft.

Hoe dat gebeurt is gemakkelijker te beleven dan te beschrijven.
In principe schakel je over van omgevingsbeleving naar lichaam-, organen- en celbeleving.
Daarin schakel je ook over van beleving van materie, naar processen (fysiologie), regulatie en informatie.
Het gevolg is dat je als het ware overstapt van natuurkunde naar scheikunde naar elektromagnetisme naar bewustzijn.

!!Doe het Zelf
:Het principe is simpel.
:De toepassing is simpel.
:De essentie is dat je weet dat dit anders is dan je weet.
:De rest is vertrouwen: één zijn met/in/van het uniVersum.

!!Wat biedt deze webzaait?
*De rest van de webzaait legt uit
**hoe je dit kan begrijpen,
**hoe je dit kan ervaren,
**hoe je dit kan leren, en
**hoe je dit kan beoefenen.
*Op deze webzaait vind je het boek Zelfgenezen; een gedegen pil met uitleg en oefeningen van de basale principes.
*Via deze webzaait zal je met anderen samen kunnen werken, in het leren je zelfgenezend vermogen te (her)activeren.
*Via deze webzaait kan je dat ook beoefenen, in cursussen die je kan volgen en (mettertijd) geven.

!Wat is deze Webzaait?
*Deze webzaait is bedoeld om een ongeving te bieden waarin zelfzorg normaal is.
*Dat is nogal wat anders dan wat veel mensen op school leren...
*In die zin is het een terugkomen bij jezelf; bij je eigen vermogens.
*Wanneer je zelfgenezen kent, en ervaart,heb je ook een genezend effect op je omgeving.

!!Wat kan je met deze webzaait?
*Op dit moment: nog niet veel...
*Binnenkort: meer informatie vinden: het boek Zelfgenezen
*Binnenkort: een aanbod van cursussen halen, en brengen.
*Mettertijd: een samenwerkingsforum om met anderen meer over/van/door zelfgenezen te leren.

!Wat kan deze Webzaait niet?
*Deze webzaait kan niets voor je doen: doe het zelf.
*Deze webzaait gaat niets voor je doen: doe het zelf.
*Deze webzaait neemt geen enkele verantwoordelijkheid voor wat hier staat, noch voor hoe je ermee omgaat. Doe het zelf.
*Het werk en de kosten dragen die hier voor jou als gebruiker zijn en worden gemaakt. Doe het zelf.
**Donaties: welkom!
Als je je tandvlees kwijt bent wordt eten een gevoelige zaak. Het daarom handig om je gebit goed te verzorgen. Veel mensen leren dat het er om gaat om je tanden te poetsen. De reclames voor hi-tech tandenborstels op de televisie doen dat in slow motion voor. Maar, zegt de tandarts preventieassistente, dat is niet de bedoeling.
*“Het gaat erom dat je je tandvlees masseert”.
*“Gezond tandvlees is biggetjes rose”.
Haar advies is simpel: hou je tanden schoon.
Dat is te doen door: Stoken, Flossen, Poetsen en Spoelen.
*Houdt er rekening mee dat als je dit al een tijd niet gedaan hebt, je zieke tandvlees de eerste dagen wat kan bloeden voordat het zich weer sterkt en kan genezen.

Een tandenstoker is gepunt en driehoekig (༯, ྼ). De vorm is erop gericht dat je gemakkelijk tussen de tanden kan komen, en met de platte kant tegen het tandvlees kan drukken. Zoals de preventieassistente dat zegt: Insteken,1, 2, 3. Het tellen tot drie gaat gepaard met het zachtjes wrikken met het stokje, omhoog en omlaag, om het tandvlees wat naar onder te drukken. Dit heeft twee bedoelingen:

je drukt je tandvlees weg, waardoor je gemakkelijker straks kan flossen.

Je masseert het tandvlees, waardoor het elastische blijft en teruggroeit.

Als je tandvlees niet teruggroeit krijg je “wijkend tandvlees”, en daardoor “lange tanden”.

Met lange tanden eten is pijnlijk, wand te tandhals wordt niet langer door het tandvlees beschermd. Vandaar dat het goed is om na elke maaltijd je tanden schoon te maken en te masseren.

Als je gen tandenstoker hebt, kan je altijd nog op een houtje bijten om aan een stokje een platte punt te geven, om darmee te kunnen stoken.

In een goed huwelijk moet je wel stoken; doe je dat niet dan kan het zijn dat in de voedselresten onderaan je tanden microben komen te leven, die een chronische ontsteking geven. Ontstoken tandvlees is niet langer biggetjes roze, maar rood ontstoken. Tussen partners draagt die ontsteking zich over. De tandvleesontsteking van de ene komt ook bij de ander. Beide krijgen daardoor een kenmerkende “rottende adem”. (“Parodontitis”, “Gingivitis”.) Dat kan tot verwijdering leiden. Door goed te stoken is dat te voorkomen.

Flosdraad is in velerlei soorten te kopen. Gewaxste lintdraad, zei de preventieassistente, is het beste. Doordat het een brede kent heeft legt het zich beter aan tegen de tanden en kiezen (“de elementen”). De bedoeling is dat je de flosdraad tussen twee “elementen” doortrekt, naar het tandvlees, en dan de draad direct tegen het element aan omlaag trekt en daarna weer omhoog trekt. Je gebruikt de draad als een ‘schepje’ om de voedselresten weg te ‘scheppen’ uit de hoekjes naast het tandvlees onderaan tegen de tand aan. Je kan dat zien aan de flosdraad: als je goed flost komen de voedselresten mee naar boven. Dat ruimt op.

Je kan de flosdraad om de tand of kies heen trekken. Daardoor kan je in drie bewegingen de voorkant, achterkant en zijkant van “het element” schoonschrapen.

Je hebt 32 “elementen”, met elk twee zijkanten,een voorkant en een achterkant. Dat vraagt dus even tijd. Je moet dan ook voor jezelf kiezen op je late met lange tanden wilt eten. Of dat je je gebit preventief schoon houdt. Als je flost voor de spiegel kan je direct controleren of, dat, de tanden en kiezen schoon zijn, en je tandvlees nog gezond is: “biggetjes rose”.  Advies: neem er de tijd voor. Het is een ziekte van deze kultuur dat men meent dat het niet nodig is om het eigen lichaam te verzorgen. Schone tanden besparen op kosten van reparatie, voorkomen wijkend tandvlees en slechte adem, en voorkomen tandrot en tanduitval.

Een stukje informatie terzijde: een kunstgebit – meent men – houdt verbant met dementie. Onderzoek liet zien dat dementie bij mensen met een kunstgebit veel meer voorkomt. Vermoedelijk komt dat doordat het bot niet langer via de tanden wordt ‘gemasseerd’.

Tandpasta maak je het gemakkelijkste zelf. Zout, bakpoeder, en eventueel wat waterstofperoxide (3%). Fijngemalen zout voor het voorzichtig schuren en ontsmetten, calciumbicarbonaat voor het verzorgen van het tandvlees, en waterstofperoxide (dat bevat veel zuurstof) voor antisepsis (ontsmetting). Maak je tandenborstel nat in wat water, doop het in je poeder, en gebruik het om je tandvlees te poetsen. Een klein beetje is al voldoende.

Belangrijker dan het poetsen van je tanden is het masseren van je tandvlees. Dat is het fundament voor de gezondheid van je tanden en kiezen. Na je stoken en flossen masseer je met de tandenborstel de vuilresten weg die je losgehaald hebt van je “elementen”.  Masseer, zachtjes, rustig en zorgvuldig, met liefde, je tandvlees.

Je hebt gestookt, geflost en gepoetst.
Spoel daarna je mond rustig met water.

Neem een slok in je mond en pers die heen en weer langs je tanden. Pers het water van je mondholte naar je wangen en terug. Spuug het uit of slik het door:  Je lichaam kan omgaan met alles in de tandpasta die je zelf gemaakt heb. (Die garantie is voor fabriekstandpasta lang niet altijd te geven. Misschien is dat waarom ze adviseren dat je het na het poetsen weer uitspuugt? Een erwtgrote klodder fluor tandpasta heet zo giftig te zijn dat het via chemisch vuil moet worden afgevoerd...)
Je bent vrij om te denken wat je wilt. Daar moet je dan wel mee leven.

Gebedsgenezing is een andere benaming voor spirituele genezing. Het verschil in benaming verwijst naar een verschil in de beleving van de eigen betrokkenheid in de genezing. In de spirituele geneeswijzen staat centraal dat elke mens deel is van het universum, en daardoor handels vanuit het uniVersum. In de gebedsgenezing wordt hetzelfde gedaan, maar het universum centraal gesteld. De gebedsgenezer ‘doet een bestelling bij het universum’. Die als het meezit, dat levert.

Gebedsgenezing beoogt om de wens van de genezer niet bepalend te laten zijn voor de uitkomst. Net als bij spirituele geneeskunst gaat het om het afstemmen van gevoel en beleving, waarna – via gedachten – een ‘wens’ wordt geuit. Het ‘doorgeefluik’ is het beeld wat de genezer zich stelt van het universum; het ‘godsbeeld’. Zoals de diversiteit van religies laat zien, zijn er daarvoor veel voorstellingen te gebruiken. De ‘levering op bestelling’ is in het algemeen goed vergelijkbaar (er zijn mensen die door gebedsgenezing genezen), ook al zijn de vormen waarin dit gebeurt heel verschillend.

Een voorbeeld van gebedsgenezing (‘levering op bestelling’) is te zien in de voodoo en candomble, waarin de goden niet worden verzocht, maar wordt verteld wat ze moeten doen. Het ritueel van het slachten van bijvoorbeeld kippen helpt om te begrijpen wat er gebeurt: tijdens het overlijden produceren de hersenen delta golven; dit zijn ook de hersengolven die in diep trance meditatie worden gemeten. De voodoo priester ‘liften’ dus als het ware mee met de “stervende’ kip, om daardoor in een andere bewustzijnstoestand te komen. (Het is een vorm van spirituele luiheid?) Zoals bij de metingen van Valery Hunt was gezien; ons lichaam wordt bepaald door een samenspel van elektromagnetische velden. Zoals in ondermeer de Neurofeedback te zien is; wat we denken bepaalt de elektromagnetische frequenties in onze hersenen. Maar omgekeerd bepalen die elektromagnetische patronen ook wat we denken. (Daarom is het ook zaak op te letten welke elektrische apparaten we in onze omgeving gebruiken.)

Het lijkt niet veel uit te maken – gezien het effect – of de goden worden gesmeekt of een resultaat wordt afgedwongen. Dat lijkt meer verband te houden met het karakter van de betreffende genezer. Met andere woorden: de emotionele lading in de gebedsgenezer lijkt ‘een andere golflengte’ te zijn dan die ‘waarop de bestelling geplaatst wordt’. Het lijkt zinvol om daarnaar meer studie te verrichten. (Vooral naar de effecten ervan op de gezondheid van de betreffende genezer, en de beleving van hen door personen in hun directe omgeving.)

Wat we leren van de gebedsgeneeswijzen over het functioneren van ons lichaam is dat het concretiseren en vasthouden van een bepaald gevoelsbeeld (een wens) helpt om dat beeld over te dragen op een ander opdat die kan genezen.
Net als bij gebedsgenezen oppert dit dat we op meer wezenlijke manieren met elkaar zijn verbonden; dat is te leren gebruiken.
Het bestaan van een Wetboek laat al zien dat we er ‘met z’n allen’ nog niet zo uit zijn hoe we met elkaar omgaan. Iedereen heeft keuzevrijheid in wat je doet met je leven. Tegelijkertijd beïnvloed wat we doen alle mensen in onze omgeving, en onze omgeving. Je gedrag heeft dus een effect dat veel verder gaat dan je zelf denkt. Dat komt ook doordat veel van wat we doen door onze reflexen gedaan wordt. Die werken zonder dat we ons daarvan bewustzijn (dat is juist een kenmerk van reflexen). Voor ons is het een Blinde vlek; die anderen vaak opvalt. Vandaar dat we gedrag van anderen anders beleven dan gedrag van onszelf. Je eigen gedrag, daar zit je middenin. Het is alsof je vanuit je hoofd omlaag kijkt in je lichaam en daarin moet kiezen uit alle opties en onzekerheden die je daar ziet. Als je kijkt naar een ander dan zie je dat anders:  je ziet de dode cellen van de huid van hun lichaam, en de reflexen die hun gedrag bepalen. Er is dus een groot verschil tussen de manier waarop je jezelf beleeft, en je beleving van een ander. Die staan, om het zo maar te zeggen, haaks op elkaar.
(Zie Figuur)


Figuur: Van de ander zien we dode cellen en oude refllexen.
Van onszelf zien we onzekerheden en nieuwe keuzen.
Dat geeft ook wat inzicht in het omgaan met het gedrag van een ander. Het is hun gedrag. Het bepaalt hun manier van leven, en (mettertijd) sterven. Iedereen heeft daarin een vrije keuze. Als je door je keuze in conflict komt met de vrije keuze van een ander ... dan is er het wetboek. In principe is dat een afspraak tussen alle mensen met elkaar om tot een oplossing te komen als je elkaar teveel in de haren zit. Soms komt het niet zo ver, en dan bekijk je het gedrag van een ander ... en heb je een keuze. Je lichaam kan het beleven als stimulus, of als stress. Een hofnar staat erom bekend dat die de stress van de een omzetten in een stimulus voor een ander. Een ‘on-line vertaalbureau’ om gedrag vanuit een ander perspectief te bekijken. Dat is ook de essentie van humor: vanuit een groter of ander perspectief ziet iets er totaal anders uit.

Een dokter doet dat ook. Als iemand raar gedrag heeft, noemen ze die “patiënt”, laten zich ervoor betalen en nemen het gedrag op de koop toe. Probeer het eens. Maar voorzichtig: wat je een ander aandoet zal een ander ook jou aandoen. Vandaar dat zovele religies adviseren dat je een ander behandeld zoals je zelf zou willen worden behandeld. Maar omgekeerd ook: dat je met jezelf omgaat zoals je iemand waarom je geeft goed zou gunnen. Het is eenvoudiger om in te zien dat iedereen op de planeet op een eigen manier probeert om er het beste van te maken. Is dat waarom er zoveel mensen zijn op Aarde: opdat je van verschillende kanten reflectie kan krijgen op je eigen (vreemde) gedrag? Het kijken naar het gedrag van een ander helt om je eigen gedrag te begrijpen. Heb je ook zulke kanjers van blinde vlekken? Herhaal je net zo het gedrag van je ouders? Als je neuspeutert, denk je dan ook dat je dan niet gezien wordt? Er zijn veel mensen die zich alleen anders gedragen dan in groepen; ook dat is een keuze. Het leuke van gedrag is dat je kan kiezen. Als je gedrag je niet meer bevalt; doe het dan anders. Je gedrag heb je van kinds af aan al geleerd. Wat je kan aanleren kan je ook afleren, of herleren. Anderen bieden daarin fascinerende inspiratie, en keuzen, in gedrag wat je zelf kan gebruiken. Gedrag van anderen kan je niet veranderen. Het is een uiting van hun vrije keuze. Maar vaar door hun reflexen bepaald. Je eigen gedrag is bepaald door reflexen; maar ook daarin heb je vrije keuze. Ook hoe je omgaat met het gedrag van een ander. Ze doen toch wat ze doen; maar beleef je het als stimulus? Of als stress? (Als je meent dat je daarin geen vrije keuze hebt, dan is ook dat je vrije keuze.) Van elk gedrag van elk mens valt wat te leren. Navragen waarom iemand doet wat die doet  geeft soms veel inzicht, voor de vrager en voor de gevraagde. Want uiteindelijk is iedereen blij als die van (niet werkend) gedrag af is. En dat het gedrag wat ze gebruiken af is.
Bij de gedragstherapie wordt geschertst dat psychotherapie na jarenlange psycho-analyse, meermalen per week, en per uur gedegen betaald, de persoon in kwestie weet waar het probleem vandaan komt. Maar het gedrag is niet persé veranderd. Gedragstherapie richt zich erop om – via feedback – binnen een paar weken te laten ervaren dat men zich in dezelfde situatie ook anders kan gedragen. Het is niet nodig om je leven verder door oude reflexen te laten bepalen. Je kan een keuze maken om het anders te doen. In het begin voelt dat onwennig, oneigenlijk, niet normaal. Maar na wat oefenen is het mogelijk om anders om te gaan met dezelfde situatie(rollenspel, toneelspelen; de mysteriespelen uit de oudheid waren hier al op gebaseerd). Het begint ermee dat je je kan voorstellen dat je anders kan omgaan met dezelfde beleving; en dat je daarbij een eventuele onopgeloste oude herinnering die zich pijnlijk opdringt kan accepteren, doorzien, oplossen, en loslaten. Daarvoor zijn ook hypnose technieken en neurofeedbacktechnieken te gebruiken, en methoden zoals gebruikt in de Kinesiologie.

Van de gedragstherapie valt te leren dat ons gedrag wordt geconditioneerd door de manier waarop we omgaan met ons verleden. Als het ver-leden opgelost is hebben we meer keuze in het omgaan met het heden. In algemene zin suggereert dit dat (net als bijvoorbeeld Rolfing laat zien) onze gezondheid wordt bevorderd door herinneringen te helen (zie ook de rol van mythen en sprookjes, voor het helen van collectieve wonden).
Een spel is een sport die je samen doet met anderen. Gezondheid als spel maakt gebruik van dezelfde intentie als “Gezondheid als Sport”, zie boven, met daarbij het effect dat je beleving wordt weerspiegeld door een ander. (Soms is dat ook interessant omdat je daardoor kan omgaan met het gedrag van een ander; te weten je eigen gedrag in respons voor het contact met het gedrag van een ander...)

Genezen als spel werkt het beste als elke deelnemer beseft dat het gaat om je eigen beleving. Niet om wat de ander ervaart, maar om de manier waarop je meer leert van je lichaam en leven in samenspel met de ander.
Sport is iets wat iemand doet omdat het goed voelt. Het gaat om de lichamelijke ervaring. Zelf een denksport als schaken of een behendigheidssport als mikado wordt lichamelijk beleefd. Kijk maar eens hoeveel mensen zich emotioneel kunnen opwinden bij “mens erger je niet”. Vlagen hormonen doorspoelen het lichaam in de mate dat verwachtingen door teleurstellingen worden vervangen, of juist vervuld.

In dit boek staan bij de verschillende onderwerpen steeds suggesties om dat wat wordt beschreven aan den lijve te ervaren: Geneeskunde als Sport.
Dit is ook bedoeld om gezonde activiteiten in het dagelijks leven als sport te kunnen ervaren, en daardoor gewone dingen op een gezonde manier te kunnen ervaren. Of juist iets gewoons zodanig te doen dat het gezondheid bevordert.
Het oplopen van een trap als gedachteloze arbeid is een andere beleving dan een trap op lopen als sport. Ademhaling zonder denken terwijl je op een bus staat te wachten is een totaal andere beleving dan het ademhalen als sport – terwijl je tijd hebt omdat de bus nog moet komen.

De suggesties zijn arbitrair. Ze zijn louter bedoeld als suggesties om zelf op ideeën te komen om je gezondheid meer te be-leven, vaker te beleven, op meer manieren en plaatsen te be-leven.

Zitten als sport voor gezondheid? Jazeker, voel maar hoe je houding en ademhaling verandert terwijl je je spieren zachtjes spant en ontspant terwijl je blijft zitten. Hoeveel kilometer buikspieroefening kan je doen terwijl je over de snelweg rijdt of wacht in een file? Hoe wordt zoenen anders wanneer je het verkent als beleving van gezondheid? Er zijn zelfs boeken uit India en China die recepten geven voor seks voor gezondheid. Alles wat je dagelijks doet, of doen kan, kan je ook als gezondheidsoefening verkennen.
Het gaat erom dat je goed voelt hoe je je goed voelt, en daardoor je lichaam beter leert kennen, en er beter mee omgaat. “Voorkomen is beter dan genezen” is in de meeste gevallen bereikt doordat je omgaat met je lichaam op een manier die voor je lichaam gezond is.
Geneeskunde als sport is louter bedoeld om dat begrip te verkennen.
Gezondheid is een uiting van de integrale samenhang van een deel in een geheel.
In dit deel van het boek wordt uitgelegd hoe we met ons lichaam zijn verbonden.
Centraal staat dat we kunnen leren van fouten: we gaan grenzen over en te buiten; en leren daardoor de balans te herstellen.
Dit deel van het boek gaat daarom in op de samenhang tussen onze vrije keuze, het leren van fouten, de verschillende niveaus van bewustzijn, en hoe ze met ons lichaam zijn verbonden.

In ons lichaam zien we de samenhang tussen Anatomie, Fysiologie, het Regulatiesysteem en de Psycho-immunologie.
Dat is ook de manier waarin we beleven dat we zelfstandig zijn, aldoor in uitwisseling zijn met onze omgeving, ons aanpassingsvermogen leren ontdekken en gebruiken, en ervaren dat we één zijn met het universum.
In ons lichaam hebben we een ingebouwd ‘[[Dashboard|Het Dashboard van je lichaam]]’, met toeters en bellen, verklikkerlichtjes en signalen die ons aangeven wanneer we ons lichaam op een oneigenlijke manier gebruiken.
Door de signalen te onderkennen, kunnen we de balans in ons herstellen, door ons contact met onze omgeving te herstellen. Het maakt in principe niet uit welke methode daarvoor gebruikt wordt; als het maar werkt.

De essentie is dat we leren om te gaan met het regulatiesysteem van het lichaam. Dat is waar het lichaam zich aanpast, of de omgeving aanpast. Dit regulatiesysteem ontleent haar leuzen aan het integratiesysteem van ons lichaam. Dat is waar de samenhang van het lichaam in balans wordt gehouden met de samenhang van de omgeving.
Doordat we vrije keuze hebben, kunnen we die twee verwisselen. We kunnen ons gedrag baseren niet op wat we weten vanuit het verleden, zoals dat is opgeslagen in het lichaam (als DNA en herinneringen), maar op wat we beleven in onze omgeving.
Het komt er op neer dat we de relatie inzien, en beleven, tussen vrije keuze en reflexen; heden en verkleden.

In dit deel van het boek komt daarom aan bod hoe we omgaan met reflexen, hoe we de waarschuwingssignalen van het lichaam kunnen leren gebruiken, en hoe we daardoor gezondheid zelf kunnen ervaren.
Omdat het integratiesysteem, en het regulatiesysteem, hebben te maken met de manier waarop wij zelf onze betrokkenheid veranderen en daardoor onze grenzen verstellen, komt aan bod op welke manier ons lichaam daarmee omgaat.
In principe is dat door een verschuiving in de balans tussen binnen en buiten. We beleven dat als een verschuiving in Informatie-integratie, Lichaamsregulatie, Fysiologie en (tenslotte) Anatomie.
Door dat samenspel te begrijpen is van de verschillende wereldgeneeswijzen te leren hoe we daarmee kunnen omgaan.

Het resultaat van deze aanpak is dat we alle geneeswijzen van de wereld ter beschikking hebben. Niet alleen om te begrijpen hoe we omgaan met onze omgeving, maar ook op welke manier we onze lichaamsrespons daarin beter kunnen leren begrijpen.
Belangrijker dan begrip is echter beleving. Het gaat er niet om te weten wat je kan doen, maar om te doen wat nodig is. Daarbij speelt mee dat de kennis die we daarvoor kunnen gebruiken is ingebouwd in ons lichaam. We hoeven niet altijd te weten hoe dat gebeurt, omdat het meeste wat in ons lichaam gebeurt – en onze gezondheid bepaalt – on(der)/buiten-bewust is.
Eén van de belangrijkste begrippen is dat we op ons on(der)/buitenbewuste kunnen leren vertouwen. “[[Meditatie als Medicatie]]” is één van de technieken die in Deel 4 wordt genoemd om dit te leren gebruiken.
Laten we er geen doekjes om winden, onze kultuur zit voor seksuele neurosen.
Programma's "voor volwassenen" liggen op het niveau van adolescenten: seks en geweld.
Het zijn signalen van voortplantingsdrift die niet zijn geregeld, dus ontregeld.
Men spreekt over de liefde //bedrijven//, in plaats van liefde be//leven//.

Er zijn nog veel andere signalen die laten zien dat seksualiteit als probleem wordt beleefd, in plaats van ervaren voor de oplossing die het is. Seks is de oplossing voor het voortbestaan van de mensheid. Seks is onpersoonlijk. Het is de mensheid die voortleeft, terwijl het individu doodgaat.

Veel mensen ervaren seks als intiem en persoonlijk, Maar in de grote context beschouwd maakt het niet veel uit wie het met wie doen. Als het maar gebeurt, Voor de mensheid is het niet relevant of de ouders arm of rijk zijn, laag of hoog ontwikkelt. In de praktijk blijkt dat de hoog ontwikkelde rijken minder kinderen hebben - voor de wet dan, althans - dan de laag ontwikkelden armen. En het is maar de vraag wie laag of hoog ontwikkeld is: is veel jaren op school hoogontwikkeld; of is hoogontwikkeld juist veel jaren in direct contact met leven en overleven? Is rijkdom het bezit van veel geld en huizen; of is rijkdom een hart vol gevoel en ervaring in de  omgang met mensen en Aarde. Als we het van de aarde en de mensheid uit beschouwen, kan het best zijn dat arm en rijk omgekeerd is aan wat in veel kulturen als nor daarvoor gebruikt wordt. Maar het feit blijft bestaan: veel mensen leven met seksuele frustratie.

Er zijn maar weinig volkeren waar seks gezond wordt beleefd. Een verhaal is bekend van een eilandje Truk in de Stille Oceaan. Daar gaan de kinderen zodra ze geslachtsrijp zijn samen een groot huis in waar ze met elkaar leven en vrijen. Ze leren elkaar allemaal kennen, weten wat ze aan elkaar hebben en weten hoe ze elkaar kunnen vertrouwen. Jaren later komen ze er als een omgekeerde ark van Noach twee aan twee uit. Edward T Hall, in zijn boek The Silent Language, beschreef dat de cultuur heel vreedzaam is. Het is een cultuur waar seksualiteit op een natuurlijke manier wordt beleefd.

Als we naar de biologie kijken, dan is seks een natuurlijk ritme. Op een gegeven moment krijg je een baard of borsten, en seksuele beleving. Over miljoenen jaar is dat vermogen ingebouwd in het lichaam. De reden is simpel: seksuele deling maakt een soort stabieler. Planten die zich klonen worden uitgevaagd als de ondergrond of het klimaat even verandert. Seksualiteit geeft de mogelijkheid om de ervaring van de ondergrond op de ene plek, met de ervaring van de ondergrond en omgeving ergens anders te combineren. Bij de planten gebeurt dat door stuifmeel. Bij dieren dor copulatie. ook daar zit een verhaal in: heel lang geleden toen leven zich afspeelde in water, werd sperma als een wolk uitgestort over een wolk ei. Later op het land gebeurde hetzelfde via stuifmeel. Maar er was een groot verschil tussen het effect van wind of insecten. Bij de windverstuiving gaat stuifmeel alle kanten uit, en heeft alleen veel op korte afstand. Bij insecten is bestuiving ook op lange afstand te bereiken. In de dieren is dat anders: daar zoeken ze elkaar op en kunnen ze elkaar direct bevruchten. De lengte van de penis laat zien hoe groot het belang is om de partner te kunnen selecteren. Bij kippen en slakken en andere dieren zijn de geslachtsorganen twee buiseinden die tegen elkaar worden gehouden. Mensen doen hetzelfde in zoenen. Bij andere dieren, zoals de mens, is de clitoris van het vrouwtje uitgegroeid tot een penis bij het menneke. Het gevolg is dat de selectie van zaad in de hand is te nemen, gericht re geleiden, en te verkrijgen. Het vrouwtje heeft dus een veel grotere keuze in het bepalen door wie ze bevrucht wordt. Want laten we duidelijk zijn: seksuele voortplanting gebeurt door de vrouwen. Ook al zijn er kulturen die expliciet stellen dat de overerving gebeurt via de mannen, in de biologie gebeurt het voorbestaan nog steeds door de vrouwen. Het is de vrouw die zwanger wordt, en die het grootste deel van het genetisch materiaal geeft. Circulair DNA en de helft van het streng DNA. Het is vanuit de chromosoom van de vrouw dat het chromosoom van de man wel of niet geactiveerd wordt, en een man ontstaan kan. In de praktijk blijkt dat de man is te representeren door een rib af te nemen van het chromosoom van de vrouw: Y voor de vrouw, Y voor de man. Ook hormonaal gezien is de man een beknopte versie van de vrouw: de oestrogeencyclus komt niet verder dan testosteron.

Er zijn dus nogal wat verschillen tussen wat in de biologie is te zien, en wat in de kultuur over seksualiteit verteld wordt. Ook is de biologie een meer logische maat voor seksuele beleving.

In de geneeskunde wordt bij onvruchtbaarheid gevraagd of de man een ochtenderectie heeft, Dat is een normale fysiologische prikkel, waarover in onze kultuur weinig gepraat wordt. Elke ochtend tijdens en na het ontwaken heeft de man een erectie. Biologisch gezien is de man dus lichamelijk klaar voor seksuele beleving. Stel je voor dat er op dat moment een vrouw is die dat ter hand neemt en daar op ingaat. Of het uitnodigt om verder in te gaan op die seksuele beleving. Dat betekent dat na het ontwaken, zij samen vrijen, dus in hun lichamelijk gevoel en een gevoel van samenzijn de dag beginnen. Als alle mannen een ochtenderectie hebben - zoals in het algemeen het geval is - en alle vrouwen daarop kunnen ingaan - zoals in het algemeen niet het geval lijkt - dan wordt door de hele bevolking de dag dus in samenzijn begonnen. Dat leidt tot een heel andere culturele omgeving. Allen worden wakker, met een direct gevoel van samenzijn en persoonlijke lichamelijke beleving. Met daarna een natuurlijke inkeer voor meditatie. Gevolgd door een natuurlijk gevoel van honger en ontbijten. ergens tegen de late ochtend of middag komen de mensen dan naar buiten om samen te eten. Paradijs is en eenvoudige zaak, die veel met de directe beleving van ons lichaam, en onze verbondenheid met elkaar en de natuur heeft te maken.

Het is de vraag waarom mensen het zich zo moeilijk maken. Waarom zoveel kulturen via wetten en kerken elkaar verhalen vertellen waardoor de natuurlijke biologische ritmen niet worden beleefd. Veel kerken hebben expliciete regels, waarbij de sociale gedrag via seks gereguleerd wordt, De belangrijkste ritualen van kerken gaan over leven en dood  seks en geboorte. Het heilige huwelijk heeft weinig met de bio-logica te maken. In veel kulturen wordt door die regels de kultuur bepaald; en we kennen allemaal de gevolgen. Seksualiteit, en verdrukte seksualiteit, is één van de grootste kulturele problemen. Osho had zelfs ontdekt dat de jongelingen die bij hem kwamen leren mediteren daar de rust niet voor hadden als ze vanuit hun kultuur het samenspel met de andere sekse niet kenden. Dus bood hij de ruimte dat - net als op het eiland Truk -  ze dat eerst met elkaar konden verkennen. Daardoor hun lichaamsritmen konden voelen en volgen. En daardoor niet meer door hun hormonen werden gestuurd of gedreven. Omgekeerd verbood Alexander de Grote ook seks drie dagen voor het vechten. Het bleek dat soldaten niet wilden vechten. Dat geeft natuurlijk een methode voor vrouwen om oorlogen te voorkomen ...

De kern van het verhaal is dat de kultuur van de natuur is ontkoppelt. (Als een samenleving aan de natuur is gekoppeld gebruik ik het woord kultuur)

!Als seks een oplossing is; wat is dan het probleem?

Het probleem lijkt dat mensen hun lichaam ondergeschikt maken aan wat anderen hen vertellen.

Daardoor geloven ze in (dus aan) uitspraken zoals "De geest is sterk maar het vlees is zwak", waar het omgekeerde bedoeld wordt ("Het vlees is sterk, en de geest is dan zwak".)

Het gaat erom met seksualiteit te kunnen leven; en seksualiteit te kunnen beleven. Het is een oplossing, en niet een probleem.

De angst voor seksuele ziekten die vaak aangepraat wordt is mede een gevolg dat mensen niet open over hun seksualiteit communiceren. Het is mede  bepaald door sociale voorschriften die niet nageleefd (kunnen) worden. Ze worden niet nageleefd omdat ze niet biologisch zijn. Als in genetisch onderzoek blijkt dat 40% van de kinderen niet afstamt van de vermeende vader, en als blijkt dat de volksvertegenwoordigers, prelaten, en directeuren de beste klanten zijn van de bordelen, dan is het duidelijk dat onze kultuur meet met twee maten. Leven wordt veel meer simpel als men de biologie volgt. Het lichaamsritme kan dan beleefd worden. Het gevoel van samenleven is helder. en de tevredenheid in de mens leidt tot tevredenheid in de mensheid, zoals de 'primitieve' culturen tonen.

Goed, dat waren zo wat gedachten over de algemene context van onze seksuele beleving.

!Nu voor wat praktische zaken.

Er zijn naar 5 grote groepen van seksuele ziekten. Die zijn gemakkelijk te herkennen en goed te voorkomen. Hygiëne is daarin belangrijk.

Ook is belangrijk dat de vrouw zelf het recht neemt met wie zij wel en niet gaat vrijen. Zij wordt zwanger, dus het is haar keuze met wie ze voor 21 jaar is verbonden.

Op dit moment lijkt er nog een soort nachtkastcontractje nodig, waarmee de vrouw de man kan verplichten om zich direct voor die 18 jaar met haar te verbinden, voordat ze gaan vrijen. Dat maakt voor de man expliciet dat het met vrijen niet gaat om 5 minuten, maar een investering van jaren. De tijd van het grootbrengen van het kind dat uit hun samen vrijen ontstaan kan.

In dat kader is het ook praktisch als in onze kultuur het woord hoer of prostitué door het begrip seksuaaltherapeute wordt vervangen. Als in de krant is te lezen dat wethouders, dus raadgevers voor de bevolking, daar zelf heen gaan dan zouden ook zij dus moeten weten dat seksuele onvrede is te genezen; en dat daar experts s voor soms zelfs op de straathoeken zijn te vinden. De dubbele moraal waarmee onze kultuur met seksualiteit omgaat, is een grote bron van sociale verstoring.

Elke vorm van verslaving is een vorm van zelfmedicatie. Of het nu gaat om werk, seks, drugs of avontuur: de persoon in kwestie voelt zich onvervuld, en probeert dat te compenseren. Het is een poging om de balans tussen de zelfbeleving en de omgevingsbeleving te herstellen. Dat wat in onze kultuur als drug wordt bestempeld is noga arbitrair. De regering verdient enorm aan de drugs die gelegaliseerd zijn. En het kort de gemeenschap nog meer om drugs die niet gelegaliseerd zijn te bestrijden. Voor de gebruikers en de natuur is het verhaal of iets wel of niet gelegaliseerd is oninteressant. De drug wordt gebruikt in een poging om een beter gevoel in de eigen beleving te hebben.

Daarin zit een probleem: de drugs hebben niet alleen effect op onze beleving, maar ook op ons leven. Het heeft niet alleen effect in de persoon, maar ook op de sociale omgeving. De mensheid is een organisme. Als een persoon het eigen gevoel van onbehagen compenseert door het gebruiken van drugs (bijvoorbeeld het kijken naar voetbal of televisie) dan moeten anderen in de omgeving daarvoor compenseren (door af te wassen of de stadsparken weer te herstellen). Er speelt altijd mee dat elke mens deel is van de mensheid. Persoonlijke beleving heeft te maken met sociale beleving. Dat is ook de belangrijkste basis van het gebruiken van drugs: de sociale beleving dringt/drinkt te ver door in de persoonlijke beleving.

In de neurofeedback zijn hiervan duidelijke voorbeelden gevonden. Via neurofeedback is het mogelijk de natuurlijke hersenfrequenties te ervaren, en te herstellen. In de metingen van de hersenactiviteit is daarbij te zien dat bijvoorbeeld bij sommige verslaafden de hersenactiviteit er als een Emmentaler kaas uitziet. Er zijn grote gebieden waar de hersenen niet goed functioneren. Door de hersenfrequenties weerintegraal aan te spreken (zoals neurofeedback dat doe) komen soms oude herinneringen op, die waren onderdrukt. Vaak zijn dat herinneringen waarop iemand de ervaring ad dat die verdrukt was. Als de lading om die herinnering wordt ontladen, weet de betreffende persoon vaak weer waarom die met druggebruik was begonnen. Dat is ook de bevinding met het gebruik van Iboga (de bast van een worstel van een West-Afrikaanse plant).

Heroïne of cocaïne verslaafden die na het stoppen met gebruik Iboga gebruiken, hebben vaak de ervaring dat ze weer weten waarom ze met de drugs zijn begonnen. door dat te weten vervalt de behoefte voor de druk. Het probleem is herkend, erkend, ontladen, en een herinnering als elk ander. Dat is wat men kent als het genezend effect van liefde:acceptatie van wat gebeurd is. Drugsgebruik is symptoom van een verzet tegen de beleving van het heden, door een onverzettelijk vastzitten aan een beleving van het ver-leden. De drug zelf is niet interessant. Het is niet meer dan een wandelstok, kruk of rolator. Een ruw instrument om toch nog verder te komen in het dagelijks leven. De drugs werken doordat ze werken op de manier van stoffen die onze lichamen zelf maken. Ze werken verslavend doordat ze door het externe gebruik de regulatie van de eigen lichaamsaanmaak verstoren. Het probleem van de drugs is dat ze werken als een lening bij de bank. Je betaalt terug met rente, en het is altijd een ander die daarvan rijk wordt. De reclame van de drugsindustrie is enorm. Maar het gegeven blijft. Drugs werken omdat het stoffen zijn die ons lichaam zelf aanmaakt. Het ligt dus voor de hand om zelf die stofproductie te herstellen. Als je je niet goed voelt, voel je dan beter. Bij elk gevoel wat we hebben schakelen we over op een andere productie van hormonen. Daarom staat er bij de advertentie van de snelle auto een sexy meisje: om bij de koper van de auto onbewust het gevoel op te roepen van seksuele activatie, dus vitaliteit en actie. In dit geval dat ze zich vitaal voelen en de auto gaan kopen. (Het meisje zelf kunnen ze niet krijgen, ook al stond ze op dezelfde advertentie.)

Er zit een andere kan aan drugs; die in onze kultuur niet onderkend wordt. Als alle drugsgebruikers van overheidswegen een schriftje zouden krijgen om hun drugservaringen in te noteren, dan zouden we binnen drie jaar een helle serie uitstekende proefschriften hebben waarin de werking van ons bewustzijn staat beschreven en kan worden begrepen. Drugsgebruikers zijn ook psychonauten die andere vermogens van ons denken verkennen. Daar kunnen we alk cultuur als geheel veel meer van leren.

Omgekeerd is ook al bekend dat als de heroïnegebruikers tegen kostprijs de heroïne verkrijgen, ze sociaal goed functioneren. Ze nemen hun drug, slapen hun roes uit, en kunnen tussendoor werken. Dit is in de praktijk al bewezen. Aan deze aanpak zit een ander voordeel: als alle verboden drugs tegen inkoopsprijs zijn te verkrijgen, ligt de drugshandel binnen een uur al stil. Daar is alleen veel geld te verdienen juist doordat ze door de overheid zijn verboden. De overheid houd door het verbod de 'criminaliteit"in stand. Ook hier is voorkomen beter dan genezen. Als drugsgebruikers hun drugs tegen kostprijs kunnen verkrijgen, kunnen ze sociaal functioneren. Daardoor kunnen ze de kostprijs zelf goed betalen. De 10.000 dag die hun drugsgebruik de samenleving anders kan kosten vervalt dan (6 ingeslagen autoruiten, 6 keer helen van auto radio’s, repareren van gebroken ruiten verzekeringsclaims, werktijd van auto eigenaar, agenten, verzekeringslieden en autoreparateurs. En dat alles voor een drug die inkoopsprijs in het ziekenhuis zowat 4 cent kost.

Ook op het persoonlijke vlak is drugsgebruik goed te voorkomen: zie het hoofdstuk meditatie als medicatie. Door het ver-leden te be-leven is de lading te ontladen, en het gemis in de interne beleving niet meer van buitenaf te compenseren. Met wat hierboven is beschreven is het ook mogelijk verslaving - compensatiegedrag - in bredere zin te begrijpen. Het is een compensatie in een poging om decompensatie te voorkomen. Er zijn veel manieren beschikbaar om het verleden te genezen. "Je bent nooit te oud om nog een gelukkige jeugd te kunnen hebben".
Er is een enorm groot verschil tussen gevoel en emotie. In de zenuwbanen gaat het om dezelfde impulsen; en de beleving ervan gebeurt via dezelfde hormonen. Maar dat is ook het geval voor een waarneming en een droom. Hoe wet je of je waarneemt, of hallucineert? Een waarneming heeft te maken met je verbondenheid met de omgeving. Een hallucinatie staat daar los van. Hetzelfde is het geval voor gevoel en emotie.

:Gevoel is een directe open beleving van de omgeving.
:Emoties zijn bepaald door reflexen; herinnering van het verleden.

Alles wat we waarnemen wordt opgeslagen in het geheugen. Niet alleen hypnose kan die informatie gebruiken. In alles wat je doet kan je terugvallen op beleving van vroeger. Dat is gemakkelijk om niet tweemaal in dezelfde val te vallen. Doordat het staat opgeslagen in het geheugen is dat ook in de toekomst te gebruiken. Vaak is dat handig: dat wat in het verleden goed werkte is in de toekomst direct weer te gebruiken. Dat kan ook een probleem zijn. Doordat herhaling van gedrag (en beleving) wordt gedaan door je reflexen, gaat het 10, 100, 1000 keer sneller dan je kan denken. Je hebt al gereageerd voordat je het door hebt. Voor een ‘functionele reflex’ (een reflex die goed werkt) is dat prettig. Maar als ‘a-functioneel gedrag’ reflexmatig herhaald wordt is dat een probleem. Elke keer weer gaat ‘het’ weer mis, op dezelfde manier. Zonder dat je het door hebt; omdat het gedrag reflexmatig afloopt. Dit is ook een basis van teleurstelling.

Je kan alleen worden teleurgesteld als je een verwachting hebt. Hoe groter de verwachting, des te groter de teleurstelling wanneer het niet goed afloopt. Of des te groter de emotie van blijdschap wanneer het (toevallig) wel goed gaat.
Verwachtingen zijn projecties. Ze zijn gebaseerd op ervaringen uit het ver-leden; en ontkoppeld van het heden. Ze spelen niet in op wat er gebeurt, maar proberen van dat wat gebeurt een herhaling van het verleden te maken. Ook plannen van de toekomst gaat uit van het herhalen van het verleden.

*Emoties herhalen het verleden.
*Gevoel is be-leving van het heden.
**Emoties zitten vast aan het ver(-)leden;
**Gevoel speelt in het heden.
*Emoties zijn te herkennen aan een gevoel van druk, zeg maar spanning.
*Gevoelens zijn vrij van verwachting, dus ook vrij van druk; zeg maar ontspanning.

Door het verschil tussen emotie en gevoel te ((h)er)kennen is het mogelijk om niet langer je leven door je verleden te laten bepalen. Dat is – op veel manieren – ook de boodschap die de diverse religies geven. De vrouw van Lot die versteende van angst omdat ze geen herkenningspunten om haar heen zag: ze had haar beleving verankerd in het verleden. De boeddhist die lamenteert dat het leven lijden is, wanneer het vanuit onverwerkt ver-leden beleefd wordt. Zodra je door hebt wanneer je beleving door emotie bepaald wordt, dan kan je eenvoudig constateren dat je wordt geleefd door je verleden. Als je je leven leidt in het heden dan be-leef je gevoel. Alles wat je in het verleden ooit meegemaakt en geleerd hebt staat je nog steeds ter beschikking. Maar het kan niet langer je leven bepalen. Je hebt weer vrije keuze in het heden. En zie de grap weer in van het leven: in alles wat je beleeft heb je keuze hoe je ermee omgaat.

Het beleven van het verschil tussen gevoel en emotie is heel praktisch: de verscheurdheid die ten grondslag ligt aan veel ziekten komt van uit emoties: projecties van het ver-leden op het heden, met de teleurstelling van dien. Daar zit vaak aan gekoppeld het besef dat iets normaal is, dat iets of iemand gelijk heeft: een oordeel door vooroordeel.  Begrippen zoals goed en kwaad worden dan levensbepalend. Vandaar dat veel religies aanbevelen om geen oordeel te vellen. Van oordelen naar beoordelen naar vooroordelen naar veroordelen zijn vaak maar kleine stappen; waarin de redenen van het uniek zijn van een ander onvoldoende worden beleefd. In het beleven van gevoel is er een openheid en respect dat de dingen zijn zoals ze zijn, ook al is de achtergrond en historie ervan niet altijd te zien. In dit universum ontwikkelt alles zich in balans met de omgeving. Is die balans niet te vinden, dan valt dat wat uit balans is weg uit het universum. (Soms is dat een langdurig proces, zoals een steentje onder de huid van je voet.) De basis van genezen is het herstellen van die balans. Met daarmee het vinden van die optie dat wat uit balans lijkt in de eigen omgeving weer in balans komt. Ook daar is het verschil tussen gevoel en emotie van belang. Gevoel wordt beleefd in open omgang met de omgeving; gevoel is dardoor flexibel, met besef wat er gebeurt in jezelf en je omgeving. Emotie is verankerd aan je beleving van jezelf, in het verleden. En is daardoor weinig flexibel in het omgaan met de actuele beleving. Om het anders te beschrijven: emotie ligt in jezelf en staat los van een ander. Gevoel is in open contact met je omgeving.
Zodra aandacht voor je gevoel deel wordt van je dagelijkse beleving dan verandert je beleving. Je merkt dat je steeds meer en steeds beter gaat voelen. Je gaat je beter voelen. Letterlijk. Je voelt meer, en je voelt beter wat je meemaakt. Je krijgt na een tijd ook een goed gevoel. Je voelt dat je lichaam leeft, en dat je je omgeving be-leeft. Je merkt zelfs dat, als je niets doet je iets doet. Je voelt je goed. Mensen om je heen glimlachen om niets. Ze ervaren wat ik noem “Aanstekelijke Gezondheid”.

Er gebeuren dan ook andere dingen. Je merkt dat je je lekker begint te voelen. Je geniet ervan om je gevoel te voelen. Vaak begin je ook te voorvoelen, of mensen aan te voelen. Je begint in jezelf te voelen hoe anderen zich voelen. Soms gebeurt dat waar je bij staat. Soms over de telefoon. Soms zelfs op afstand. Soms volg je je gevoel en bel je iemand op en ontdek je dat hen dat goed doet.

Dat goede gevoel – het is even wennen – is het gevoel van gezondheid. Als je dit gevoel gewend bent dan wil je niet anders. Je gevoel wordt je gids voor hoe je met je omgeving omgaat. Je laat je je goede gevoel niet meer afpakken (zoals je misschien vroeger op school geleed hebt). En je volgt je gevoel in je omgang met je omgeving. Je leeft met gevoel, en je handelt met gevoel.  Je omgeving beleeft dat. Je bent niet meer gevoelsgestoord, en hebt beter contact met je omgeving; mens, dier, natuur en Aarde. Je banjert niet meer gevoelloos over mensen heen, en wordt daardoor meer effectief in wat je wilt beleven.  Dat voorkomt botsingen met je omgeving, dat voorkomt problemen en ziekte.

Zodra je dit gevoel - van gezondheid - niet meer kan ervaren, merk je, is er iets aan de hand; onthand.  Laat je niet misleiden door een dokter of een ander die zegt dat er niets aan de hand is. Als je niet had gevoeld dat er wat aan de hand was, dan was je daar niet gekomen... Je goede gevoel informeert jou eerder en beter dan een ander. Zeker als de ander niet bij zijn/haar goede gevoel is kan die niet aanvoelen wat je beleeft.  Vertrouw op je goede gevoel, en leer op je goede gevoel vertrouwen en bouwen. Als je je niet goed voelt, ga er dan voor zitten en voel wat je voelt. Ook als je je niet goed voelt (Alarmfase 1), goed rot voelt (Alarmfase 2) of goed niet voelt (Alarmfase 3)
!Je speelt met je leven

Van leven ga je dood; dat is een gegeven.
Hoe je dood gaat is een keuze.
Vaak is die keuze niet bewust, maar die onbewuste keuze heeft wel met al je bewuste en onbewuste keuzen te maken.
Elke keuze die je ooit hebt genomen, werkt door in je verdere leven.
Vooral de keuzen die je onbezonnen hebt genomen, en de onaffe besluiten, zitten soms levenslang in de weg.

De oefeningen hier zijn erop gericht om je dit te helpen merken.
Daardoor kan je er wat aan doen.
De oefeningen zijn oefeningen die je zelf doet, soms met een andere of met een omgeving.
Het zijn oefeningen in verantwoordelijkheid, en bewustzijn.

Er is niemand anders die je het kan verwijten als de oefening voor jou niet werkt.
De oefeningen zijn erop gericht dat je je goed voelt.

Soms, vaak, betekent dat dat je je daardoor slecht voelt: al die onaffe zaken die je onbewust in de weg zitten. Al die onopgeloste herinneringen van pijnlijke episoden die je onder het tapijt hebt geveegd. Zodra die weer bovenkomen, zit je voor je gevoel weer middenin die beleving. Daar zijn deze oefeningen voor bedoeld: om dan een andere keuze te kunnen maken. Die keer in het donker, in de regen, of in de afgrond: die is voorbij. Het is een herinnering; een schaduwbeeld in je gedachten. Als je het beleeft, gewaarwordt, kan je de lading ervan ontlaten. Daarna wordt die verschrikkelijke herinnering niet meer dan een gedachte, een foto, en souvenir van een bezoek aan het spookhuis op de kermis, of een griezelfilm in het theater. Het was, maar is voorbij. Je kan er rustig aan terugdenken, want het doet je verder niets meer.

Dat is waarvoor deze oefeningen bedoeld zijn: er voor te zorgen dat je je eigen goede gevoel weer kan beleven. Inbegrepen het oplossen van gevoel waarbij je je niet goed voelt.
Gevoel, en emotie, is en keuze. Soms een voorbije keuze.

De oefeningen zijn erop gericht dat je ook in wat voorbij is weer vrij kan kiezen. Zoals men zegt: je bent nooit te oud om nog een gelukkige jeugd te hebben. Het gaat er niet om wat je vindt; het gaat erom wat je ervan maakt... Want vindt je daarvan?


Maak je leven anders, door anders ermee om te gaan; in eerste instantie met jezelf. Dat is waarvoor deze oefeningen zijn bedoeld.

Het zijn wat voorbeelden. Experimenteer er op los; ontdek nieuwe. Stuur ze in. Deel ze via de website. Lat anderen weten wat je ontdekt, maar vooral, ontdek van jezelf wat je niet weet. Kijk verder dan je denkt. Laat je overtuigingen los - want net als bij een boot betekent het dat je teveel zeil hebt gehesen en teveel wind vangt. Ontdek wat werkelijk aan de gang is. Kies ervoor om anders te kiezen. Om een voorbeeld te "noemen: Zoals Oscar Wilde stelt: "vergeef je vijanden; er is niets wat ze meer ergert". Leer om andere keuzen te maken; het maakt niet uit hoe je het voor jezelf beargumenteerd: de visie waardoor je een gevoel vastzette is net de visie waarvandaan je die weer los krijgt. Mensen waarmee je niet kan omgaan: hoe beleven zij het van hun kant uit? Als jij jet lastig vind om om te gaan met hoe ze leven, hoe zal het voor hun zelf zijn - zij moeten er hun hele leven mee leven... Overigens, als jij zo over hen denkt, hoe denken zij misschien over jou? Is dat waar jij zo van jezelf overtuigd bent, net waar zij het vertrouwen in jou steeds verliezen?

Het leven is een beleving. Je kan daarin kiezen. Wat de mens onderscheidt van een rots, is ons vermogen om vrij te kiezen. Daar moeten we mee leren omgaan. Deze oefeningen zijn bedoeld om daarmee te helpen.

Maar wat je doet is Jouw Keuze.
Je bent zelf verantwoordelijk voor de manier waarop je leeft, en waaraan je sterft.
Dat geldt ook voor de manier waarop je je gezondheid be-leeft; of juist vernietigt.
Je speelt met je leven.
Gezondheid is eenvoudig te definiëren: het deel is vitaal deel van het geheel.
Gezondheid is de beleving van je integrale samenhang met het uniVersum.
Ben je daarvan ontkoppeld - “van god los” - dan ben je ziek.
Herstel je die integrale integratie, dan ben je weer beter.

Gezondheid is heel expliciet te beschrijven: als de Boom van Leven en de Boom van Kennis.
Dit heeft te maken met de celdeling. Technisch heet dat ‘een Beslisboom’.
In het delen van de cellen zien we dat elke stap gebeurt in afstemming met de omgeving.
Dit is ook te zien in het samenspel tussen Leven en Kennis, in het (leren omgaan met) Keuze.

*Je eerste cel is deel van het geheel; het uniVersum, buitenste-binnen.

Wanneer de Zygote zich vermenigvuldigt, door zich te delen, ziet dat er – in de tijd – uit als een rivier die zich vertakt. Het heeft de vorm van een boom. Technisch heet het een Beslisboom. In het delen van de cellen is er op elk moment een moment dat de cel – in samenspel met de omgeving – er toe komt zich te delen. De celdelingen zijn zo al “in een tekenfilm” te vervolgen. De opbouw van je lichaam is dan te zien als een cel die zich keer op keer vertakt. De vertakkingen van deze Beslisboom vormt de Boom van Leven. Vrij letterlijk ziet de opbouw van je lichaam eruit als een boom – ook als een rivier of een fontein. Het is dit beeld van de opbouw van je hele lichaam uit de delingen van die ene cel die een expliciet een duidelijk beeld geeft van ... gezondheid. Gezondheid is het beeld dat je ziet/beleeft wanneer deze beslisboom van leven intact is.

In contact met de omgeving, geven de cellen die contact hebben met de omgeving hun informatie terug naar de bron. Als het goed is, dan is dat wat er van buiten naar binnen komt, precies hetzelfde, maar omgekeerd, als wat er van binnen naar buiten al 'ontvouwd' was. Op die manier krijgen we binnenin de bevestiging dat het deel inderdaad deel is van het geheel. Dat is de volle beleving van gezondheid. Je beleeft het uniVersum, 'buiten' je, binnenin je; dat heet verlichting. Er is geen enkel verschil, geen enkele frictie of weerstand, tussen wat je in je beleeft en wat je beleeft in je omgeving. De diverse culturen beschrijven dat dit vanzelf gaat als je geen verwachting hebt ten aanzien van je omgeving. “Beginners Mind”, “Zijdet Ghij als Kleine Kinderkens”, enzovoort: als je niet denkt gaat het vanzelf.

Maar, is dat interessant? Leven heeft te maken met leren, van fouten, door fouten te maken, door het maken van beslissingen, op basis van vrije keuze. We hebben dus nog een beslisboom: de Boom van Kennis. Dit is de takkenboel, takkenbende, of in elk geval het systeem van vertakkingen dat ontstaat van elk besluit wat je ooit hebt genomen. Klopt dat, dan sluit dat aan bij de omgeving. Klopt dat niet, dan kan je weer een LevensLes turven; je leert weer, wel-of-niet, van je fouten. Het zijn altijd je eigen fouten; je Boom van Kennis is je eigen aanplant. En je hebt er zelf de verantwoordelijkheid voor. Omgaan met kennis lijkt dus op tuinieren. Fouten zaaien, wieden. Successen zaaien; oogsten. Het hebben van vrije keuze is ingebouwd in ons lichaam. Vanuit de evolutie is gezien dat daar veel tijd en werk in is gestoken; het is duidelijk de bedoeling dat we kunnen kiezen en kunnen leren van fouten. Dat heet Schepping. Wat dat betreft lijkt de mens op het uniVersum als geheel; ook dat is een vorm van Schepping. Als scheppers zijn we deel van het Scheppen; het uniVersum als Schepper. Wij zijn Schepper, het uniVersum is Schepper; dat is hoe de meeste culturen zeggen dat wij en het uniVersum één zijn. We leren daarin allemaal van fouten. Dat maakt de boom van kennis interessant: het geeft ons een directe beleving van leven. De Boom van kennis is de omgekeerde vorm van de Boom van Leven. Als we dat inzien kunnen we de ene spiegelen aan de ander. Als we de Boom van Kennis zien als afspiegeling van de Boom van Leven, dan hebben we – direct – een boom opgezet van Kennis van Leven. Kortom: we hebben directe kennis en beleving van Gezondheid.

*Dat is waar we – zeker voor dit boek – veel aan hebben:
*we hebben, in ons een boom van kennis  van  leven.

In ons leven ervaren we het samenspel tussen ons lichaam en onze omgeving.
De twee zijn elkaar’s tegengestelde: aan de binnenkant van je huid is je lichaam; erbuiten jet uniVersum.
Ons lichaam kunnen we begrijpen in termen van de Boom van Leven: de celdeling vanuit de Zygote, die je hele lichaam vormde.
Onze omgeving kunnen we begrijpen in termen van de Boom van Kennis: de impulsen vanuit de sensor cellen naar de zenuwen, naar de plexus en naar de Hersenen: daardoor vormen de een integraal beeld van onze omgeving.
Ons bestaan kunnen we ervaren als een Boom van Keuze.
De boom van Leven en de Boom van Kennis zijn hetzelfde systeem.

De Boom van Leven kijkt naar de deling van de cellen, vanaf de Zygote.
De Boom van kennis kijkt naar de integratie van informatie in ons lichaam.

Als die twee ‘bomen’ samenvallen, dan beleef je eenheid, heelheid, en gezondheid.
Als die twee ‘bomen’ niet samenvallen dan ervaar je Keuze en de mogelijkheid van Schepping. Dit is de Boom van Keuze.
>Dit is de hele essentie van dit boek:
>dit is de basis van gezondheid, en ziekte.

Als de Boom van Kennis samenvalt met de Boom van Leven, dan kan je lichaam je ervaring integreren.
Als de Boom van Kennis niet samenvalt met de Boom van Leven, dan kan je lichaam je beleving niet integreren. Iets zal dan desintegreren: jij.
(Dat is wat de mensheid nu kan leren: als je je omgeving vernietigt, dan zaag je de tak af van de boom waarop je zit en waarvan je leeft)


De Boom van Keuze staat ook wel bekend als de Boom van Kwaad/Goed. Goed en Kwaad zijn daarin relatieve begrippen: wat aan de ene kant Goed heet, heet aan de andere kant Kwaad. Waar het om gaat is het inzicht dat wij – door onze betrokkenheid – het verschil tussen beide bepalen. Door onze betrokkenheid te veranderen, verleggen we een grens, en wordt goed tot kwaad of omgekeerd: door onze (inter)actie. In wat we doen kunnen we dus de samenhang versterken of verstoren. Dit is niet alleen zo voor het effect op onze omgeving maar ook voor het effect op ons lichaam.

In het beeld van de boom van kennis en de boom van leven is precies te zien welke contactpunten, communicatiekanalen, functiedomeinen verstoord zijn. Dit brengt direct in beeld waar de basis ligt van ziekte. We kunnen precies na te gaan waar, wanneer, hoe en waarom ziekte ontstaat: door conflict tussen onze beleving van onze omgeving (Boom van Kennis) en het functioneren van ons lichaam (Boom van Leven). Dit is ook de grondgedachte van dit boek: door kennis te hebben over/van het functioneren van ons lichaam, gaan we van nature op een gezonde manier om met ons lichaam en onze omgeving.


Dit begrip is uit te breiden tot “de vergelijking van gezondheid”. In de wiskunst is een vergelijking een som met symbolen die zijn geschreven op papier. In het lichaam is de vergelijking de balans tussen de cellen en de omgeving. De cellen moeten intern in balans zijn. Alle cellen samen moeten in balans zijn met de omgeving. Is de balans verstoord, dan sluit wat de cellen doen niet meer aan op de omgeving; of niet meer aan om wat ze doen met elkaar. De samenhang van het lichaam wordt verstoord: er ontstaat ziekte. Valt de samenhang uit elkaar, dan ontstaat dood.
Ooit was ik bij een lezing waar een zakenman uit India vertelde waarom hij de hele wereld afreisde met wat hij had gevonden:

>“Als je je handen en voeten masseert, en de pijnpunten opzoekt, en oplost, dan wordt ook je lichaam gezonder!”.

Hij had er verder een lang verhaal bij, over zijn reizen.
Want zijn verhaal over het masseren van handen en voeten was simpel.

*Masseer je handen/voeten, en je ontdekt vanzelf waar gevoelige punten zitten.
*Masseer die totdat de pijn weg is. Vaak wordt tussendoor de pijngevoeligheid even erger.

Probeer het?
!Samenspel is de kern van dit handboek.
*Op deze Webzaait staat Versie 1.
**De ontwerpversie.
***Een discussiestuk.
****Dit is het grondontwerp waarop je kan reageren/voortbouwen.

Hier Versie Een -wordt nog bewerkt- als PDF ter download.
Hier komt eenzelfde versie als Archiefkopie ((C) SIG) op de webzaait
Mettertijd wordt dezelfde tekst op een Wiki gezet; je kan meedoen.
Daarnaast komt er een open formaat wiki van het verhaal, waarin iedereen samen er een heel lijfwerk (heel-lijf-werk, voor genezing) van kan maken.
Voor Donaties:

Postbank rekening 7234993 t.n.v. SIG

of via PayPal:

//Zie//: [[Overzicht]]
Belangrijk voor het begrijpen van gezondheid en genezing is het besef dat vrijwel alles in ons lichaam door Reflexen is geregeld. Ademhaling, hartslag, spijsvertering, het knipperen van je oogleden, wat je denkt, hoe je denkt en waarom je denkt: alles is geregeld door reflexen.
Als je niet met reflexen kan werken, gaan reflexen gewoon hun gang. Als kleine computers doen ze waarvoor ze geprogrammeerd zijn. Ook als ze verkeerd geprogrammeerd zijn, doen ze gewoon wat ze altijd maar doen; de verkeerde actie.
De basis van de reflexen is het functioneren van de cellen. Elke cel heeft een eigen manier van omgaan met de omgeving. De reactie is karakteristiek voor een cel.
>Reflexreactie is simpel:
>in een bepaalde omgeving, ervaart de cel een bepaalde prikkel, en reageert daarop op een eigen manier. Daardoor ontstaat een bepaald resultaat.

Voor ''reflexgedrag'' is dat als volgt te vertalen:
#Een bepaalde omgeving triggert de respons van een bepaalde reflex.
#Die reflexreactie staat vast; en loopt automatisch af.
#De reflex herhaalt een actie die in ons lichaam ooit gedaan is.
#De uitkomst van die reflexreactie beoogt dezelfde te zijn als toen die het eerst werd geprogrammeerd.

''Reflex respons'' is als volgt te begrijpen:
#Er gebeurt iets in de omgeving.
#Een sluimerende reflex wordt daardoor geactiveerd, en reageert sneller dan we kunnen denken. We zijn ons van reflexacties daarom meestal niet bewust.
#Het gevolg is dat het licham als systeem zich aanpast aan de nieuwe situatie.
#Datzelfde gebeurt ook als de reactie onjuist is: wanneer de reflex of de omgeving of de respons of de celactie niet aansluitop de verandering in/van de omgeving.

Een ''reflexprogrammering'' houdt het volgende in:
#Een situatie in de omgeving leidt tot respons in ons lichaam.
#De lichaamsrespons is daarmee een gegeven van het effect van de reflex.
#De reactie van de reflex is het herhalen van het gedrag van toen voor de situatie van toen.
#Het gevolg is de - door reflexen bepaalde - beleving

Als de situatie inmiddels is veranderd kan het zijn dat die reflex niet meer goed werkt, soms zelf averechts werkt.
''Veel ziekten zijn het gevolg van averechts werkende reflexen, die niet werden gecorrigeerd''.

*Dit betekend dat veel ziekten zijn te herstellen door reflexen te herstellen.
In de praktijk betekent dit dat de grootste genezing is te bereiken op het vlak waar reflexen werken: in het on(der)bewustzijn, en in het ver(-)leden.
We zijn ons gewoonlijk niet bewust van ons zelfgenezend vermogen. We merken niet dat het werkt. Net als het geluid van e tikkende klok die naast je bed staat, zijn we er zo aan gewend dat we het niet meer ervaren. Daarnaast zijn de momenten waarop het zelfgenezingsproces het meest actief is die waarop we slapen: ontkoppeld van onze beleving van onze omgeving kan ons lichaam zichzelf hervinden. Net als bij het bewaren van je gewicht, gebeurt dit op niveaus waarop je je niet van je lichaamsfuncties bewust bent. Maar dat is wel waar ze werken. Het gaat er dus om, om je bewust te worden van die andere niveaus van bewustzijn. Dat is wat alle wereldreligies adviseren: “meditatie als medicatie”.

Het herkennen van het zelfgenezend vermogen vraagt om aandacht voor al die processen die gewoonlijk vanzelf gaan. Al die dingen die je lichaam doet, voor je doet, waardoor en waarna je je beter voelt. Als je een dagboek (biografie) en nachtboek (droomjournaal) bijhoudt dan kan je, teruglezend, die momenten onderkennen,. En daardoor herkennen. Het gaat dan wel op momenten waarop je verder niets deed; waar je niet iets hebt ingenomen of gebruikt, en waar je dus je lichaam zelf ‘aan het werk’ ziet. Schrijf het op, en dan ontstaat zo een lijstje waarin je je zelfgenezend vermogen kan her-kennen.

Zelfgenezend vermogen zien we in alles dat leeft om ons heen.
We zien hoe het landschap zich hersteld na een storm of industriële vervuiling.
We zien planten zich herstellen na droogte of – soms – na brand.
We zien dieren hun wonden likken en zich bij ziekte verzorgen.
En we zien hoe andere mensen bij ziekte met zichzelf omgaan.
Vooral kunnen we zien hoe mensen van verschillende culturen op andere manieren met hun lichaam en zichzelf omgaan, om van ziekte te herstellen.

Van al die manieren kunnen we leren
1) dat het kennelijk niet gaat om de methode dat gebruikt wordt, maar
2) dat het erom gaat dat het lichaam haar eigen integriteit kan hervinden.

Meestal komt het erop neer dat we het lichaam niet langer misbruiken. Niet afmatten of uitputten. Geen dingen doen die ons lichaam niet aankan. Geen stoffen in het lichaam proppen die het lichaam niet kent of niet aankan. Het gaat om het gebruiken van een leefwijze, “Life Style”,  die aansluit op het functioneren van het lichaam. Het komt steeds neer op hetzelfde: ken je eigen lichaam. Geef het aandacht, ontdek het; leer het kennen.
Dat is waar de (aandachtsoefening) van Deel 4 in dit boek voor zijn bedoeld.
://Mateloze metertjes//,
://Onzichtbare Verklikkerlichtjes//,
://Onhoorbare Alarmbellen//

Veel mensen zijn bekend met het dashboard van een auto.
Wijzertjes, lampjes, zoemers.
Stel je voor, je ziet je dashboard voor je, van je eigen lichaam.

*Als je wilt: ''maak een tekening van hoe je je dit voorstelt''.
:Kijk hoeveel metertjes, waarschuwingslampjes, en schakelaartjes je je daarbij voorstelt.
:Maak je een voorstelling van het bijbehorende handboek, met tekst en uitleg.
Als je zo een beeld hebt van je lichaam, dan kan je je een begrip vormen van de manier waarop je lichaam met je communiceert.

:Even terzijde: dat gaat niet in buitenwereld taal, of objectieve termen.
:Dit gebeurt in onze binnenwereld, subjectieve beleving, in lichaamstaal.

De metertjes van ons lichaam kan je niet zien, de verklikkerlichtjes zijn onzichtbaar, de alarmbellen kan je niet horen.
Maar: je kan het heel goed voelen.
Vooral als je je niet goed voelt.

*Je //niet// goed voelen, daarmee bedoelen we:
#een gevoel wat je niet prettig vindt
#een gevoel wat je zo onprettig vindt dat je erin vastloopt
#Een gevoel wat je niet goed herkent; of verwart met ander gevoel
#helemaal geen gevoel hebben
''Waar het om gaat is om jezelf wel goed te voelen''.
Voordat we ingaan op de relatie tussen ons vermogen voor vrije keuze, de verschillende lagen van bewustzijn, onze (mogelijkheid tot verandering van) betrokkenheid met onze omgeving, en de opbouw van ons lichaam, willen we nog even expliciet stellen dat het in dit boek niet gaat om het ((h)er)kennen van ziekte.
''Ziekte is gevolg/teken van het verlies van integratie met de omgeving''.

!Ziekte is verstoorde gezondheid.
Alle ziekteprocessen zijn ook in gezonde lichamen te vinden. Het verschil is dat ze in een gezond lichaam onderdeel zijn van voorbijgaande processen. In ziekte zijn ze blijven steken.

De processen waar het om gaat zijn niet alleen die van de cellen, ook niet die van de uitwisselingen van de cellen. Het gaat ook over het ontstaan van de cellen; en het ontwikkelen van die cellen uit de celdeling vanuit de eerste cel, de zygote.

*Ziekte is verstoorde gezondheid.
*Gezondheid is integratie in de omgeving.
*Ziekte is disintegratie door verstoring van integratie in de omgeving.
*Herstel van ziekte vraagt om herstel van die integratie.

In het ontstaan van een ziekte zien we hetzelfde patroon als in het ontstaan van ons lichaam.
Vanuit de eerste cel ontwikkeling zich stapsgewijs de verschillende lichaamscellen.
Het heeft dus geen zin om een ziekte te bekijken als het gevolg van een probleem met een cel.
Elke cel is een deel van een geheel: het lichaam. Helen is het hervinden van die heelheid.

:Die heelheid ligt in de gezondheid van de cel,
:in de gezonde interactie met andere cellen,
:in de gezondheid van de organen die de cellen samen vormen
:en, daardoor, de gezondheid van het hele lichaam. In gezonde samenhang met de omgeving.

!Het gaat dus niet om Ziekte
In onze samenleving spreekt men in de ‘gezondheidszorg’ vrijwel steeds over de behandeling van ziekte.
Men spreekt zelfs over de bestrijding van ziekte.
Dit betekent dat degene die je wil genezen een oorlog aangaat met jou, als ‘de zieke’, in de vorm van een strijd tegen je lichaam.
Dit leidt tot een onwerkelijke situatie: in het contact met je dokter wordt je daardoor tot je eigen vijand.
Plotseling ben je (om het zo maar te zeggen) een ‘ketter’, en moet je ‘je zonde’ (je ziekte) bekennen om dan (tegen betaling) daarvan te worden ‘verlost’. Dit is dezelfde aanpak als indertijd werd gebruikt bij het verkopen van een Aflaat tegen Zonden.

Omdat in onze samenleving het behandelen – van buitenaf – van ziekten centraal staat, willen we een expliciete beschrijving geven vanuit dat standpunt. Daarna komen we weer terug op de benadering van dit handboek: het is eenvoudiger, goedkoper en beter om uit te gaan van gezondheid. Door gezondheid te begrijpen (Deel 1 & 2) is het ook te be-leven (Deel 3 & 4).
Het ontstaan van je lichaam heeft een voorgeschiedenis van miljarden jaren.
Vanuit Niets, via Kosmisch Gas en Sterren vormden zich Planeten, zoals de Aarde.

Vergelijk de Aarde met een ballon: de huid van de ballon is verhoudingsgewijs zo dik als de schil van de Aarde. Onder die huid is de Aarde vloeibaar.

:De natuurkunde van de vaste stof heeft dus alleen betrekking op dat hele dunne laagje stolsel. Het is niet te gebruiken voor de vloeibare materie in de Aardkern, in de zon. Die theorie is ook niet te gebruiken in het kosmisch gas en de dampkring. En zeker niet te gebruiken voor de Fase Ruimte, het Niets waar Alles uit ontstaan is. Wat we nodig hebben is een theorie van leven ( die niet is gebaseerd op materie, maar op informatie; bewustzijn.

De gebruikelijke hypothese is dat op de Aarde, heel vroeger, er gassen waren zoals methanen. Bliksemsontlading in die gassen (men heeft het experiment gedaan) leidde tot de vorming van interessante moleculen: amino-zuren. Die waren al bekend als de bouwstenen van leven. Voeding die je verteert wordt afgebroken tot – ondermeer – aminozuren. Die aminozuren kunnen we om het zo maar te zeggen beschouwen als een afspiegeling van die bliksemontlading in de materie.

Over miljoenen jaren heen is die molecule gegroeid. Aminozuren groeiden tot eiwitten, enzymen en hormonen, en vormden wat we nu kennen als RNA en DNA. Het “genetisch materiaal”. Sommigen beschouwen dit als de boekrol, of het orgelboek wat de samenhang geeft aan ons lichaam. In die visie zouden de genen je lichaam vormen ... Het is beter om het genetisch materiaal te beschouwen als een soort van toverstokjes, dirigentenstokjes, een antenne waardoor de informatie in ons lichaam lokaal kan worden afgestemd op wat elders gebeurt. Want de samenhang komt niet vanuit de DNA, maar vanuit het proces waardoor de DNA èn je lichaam gevormd werd.

Vanuit die bliksemontlading ontstonden dus Aminozuren. Daarna is een stuk van de historie nog zoek.
De aminozuren konden groeien en zich verlengen, en zich vormen tot  steeds langere moleculen. Ergens moet er een fase geweest zijn die te maken heeft met wat we nu kennen als Virus.
Daarna is er een nieuwe fase ontstaan, waarin die virus werd omkapseld door een soort van zeepbel, zoals die na een storm op water is te vinden. Daardoor ontstond wat we nu kennen als de Bacterie.  Lynn Margulis (JAAR) heeft beschreven hoe alle levensvormen die we nu kennen zijn voor te stellen als ontstaan uit een symbiose van microben.
#Aarde microben (“Anaërobe”), 
#Watermicroben (“Hydrobe”), 
#Luchtmicroben (“Aërobe”) en
#‘Lichtmicroben” (“Fotosynthese”) kwamen daarin samen, en vormden de Eukaryote cel. De cel die ook de basis vormt voor je lichaam.
Symbiosis is de essence van evolution (het gaat Niet om 'eliminatie van de competitie').

Spectaculair is dat daarin de eigenschappen van die bliksem, via het gas, werd ingebouwd in een molecule (het aminozuur), die de basis is van ons lichaam. Is je lichaam daarmee een vormsel dat door het doorgegroeide amino-zuur toverstokje ontstaan is? Of is je lichaam – net als de rest van het universum – het resultaat van het samenspel van informatie en materie. Ik hou het maar op het laatste, want ook al zegt de klassieke wetenschap dat het universum een aflopende zaak is (de 2e hoofdwet van de thermodynamica) ik zie ook een __2e hoofdwet van de Psychologica__ (de manifestatie van bewustzijn): terwijl de energie zich verdeeld over het universum, worden er ook steeds meer, en steeds meer complexe, vormen van leven gevormd.
Leven onderscheidt zich van door het hebben van vrije keuze in het omgaan met de materie/omgeving.
Door de eonen heen zien we dat steeds meer compacte/complexe vormen van leven ontstonden, waarin het omgaan met vrije keuze steeds meer expliciet is te herkennen.
Daarin zien we dat leven gebruik maakt van de mogelijkheden van de materie; en op basis daarvan op steeds meer manieren met die materie kan omgaan.
Dit principe is te illustreren aan de hand van de opbouw van diverse vormen van leven, van Mineraal tot plantaardig tot dierlijk tot zelfbewuste scheppende wezens.

#Een Mineraal kan alleen reageren door het trillingsveld in de omgeving ordening te geven. Daardoor zijn er vanzelfsprekend ook trillingen, en velden van samenhang, in de mineralen.
#Een Plant heeft een duidelijkere groei en kan zich daardoor intern bewegen, vormen en vervormen. In een kruidje-roer-me-niet is dat duidelijk te zien. Ook de manier waarop planten zoals Balsemien hun zaad kunnen schieten, zijn voorbeelden van heel gerichte beweging.
#Een Dier heeft daar extra keuzemogelijkheden bij: die kan vechten en vluchten, bang worden of doodliggen (“Fight, Flight, Fear, Faint”). Behalve de interne aanpassing komt daar externe aanpassing bij.
#Een Mens (Het Latijnse woord Mens betekend Bewustzijn; en geldt dus in principe ook voor andere dieren) kan zichzelf aanpassen of de omgeving aanpassen. Stekelbaarsjes en vogels bouwen nesten; termieten en mensen bouwen huizen met klimaatregeling, veel dieren gebruiken gereedschap. En wij mensen gebruiken ook communicatie.
::Daarin zijn we meer ontwikkeld dan veel dieren: we gebruiken Taal en Technologie. Daardoor kunnen we samenwerken, en omgaan met de omgeving, op manieren waarop dieren en planten dat niet kunnen. Dat vermogen vraagt om begrip van onze omgeving. Het vermogen zelf ligt besloten in ons lichaam. Vandaar dat het begrip voor de samenhang met ons lichaam ook de basis biedt voor het op een gezonde manier kunnen omgaan met onze omgeving. Het verzorgen van onze omgeving gebeurt volgens de principes die we beleven in het verzorgen van ons lichaam.
Het aanpassingsvermogen wordt door de hele evolutie heen tegelijkertijd groter, en verfijnder. Er zijn meer manieren om te reageren. De reactie wordt ook gerichter en daardoor beter. Wat goed is om te weten is dat alle reacties die we  gebruiken al op één of andere manier zijn ingebouwd in ons lichaam. We hebben het vermogen om zo te kunnen reageren. Al onze communicatie, taal, technologie en gereedschap maakt daar gebruik van. Wat dat betreft is ons lichaam de beste gereedschapskist die we nog steeds kennen, vol met (ook nog) ongekende vermogens. We kunnen het vergelijken met een soort van supercomputer. Leven is een manifestatie van bewustzijn. Het geeft vorm aan informatie. Als je zo bekijkt hoe ons lichaam zich over miljarden jaren uit mineralen, via planten- en diervormen heeft ontwikkeld, dan kan je je ook voorstellen hoe dat over een paar miljoen of miljard jaar zijn kan: nog meer verstandelijke vermogens, en nog meer manieren om om te gaan met vrije keuze. (Als de mensheid zich niet eerst weer vernietigt...)

Van mineralen naar planten naar dieren naar mensen is stelselmatig meer vrije keuze ingebouwd in de materie. Het maakt ons mens-zijn fascinerend: het is te vergelijken met een rivier en een bedding, of met software in een computer. Behalve dat ik dit geval de software de samenhang van de computer mede-bepaalt. Daardoor is het samenspel tussen materie en informatie steeds subtieler. In ons kennen we dat als “psychosomatiek”: wat we in gedachten beleven, heeft (soms) direct effect op ons lichaam. Daarmee moeten we leren leven, en daarmee moeten we ook leren omgaan. Dat lijkt de essentie van leven: leren omgaan met vrije keuze. Experimenteren met schepping. Leren van fouten, en daardoor nog meer vermogens inbouwen in ons lichaam. Ons lichaam... want je bent geen mens, zonder deel te zijn van de mensheid.

Als mensen be-leven wij bewustzijn. We zijn ons bewust van ons bewustzijn. Ten dele zijn we ons bewust van de vrije keuze die we daarin hebben. (Ten dele ligt ons gebruik van bewustzijn besloten in Reflexen. (Een Reflex is een herhaling van een actie die we in het verleden deden, vanuit de herinnering daarvan zoals die is opgeslagen in ons lichaam.))

Het be-leven van leven het be-leven van gezondheid, en een gezonde be-leving van onze omgeving hebben direct te maken met ons gebruik (en misbruik) van bewust-zijn.

Het gaat daarin om de mogelijkheid om een keuze te maken in onze betrokkenheid met de omgeving: er één mee zijn, er mee in interactie zijn, ermee ‘spelen’, of ‘er buiten staan’.  Deze vier vormen van betrokkenheid hebben elk een eigen vorm van bewustzijn. In dit boek speelt dit een belangrijke rol:  onze betrokkenheid met ons lichaam en onze omgeving bepaalt onze gezondheid. Onze ontkoppeldheid van onze omgeving en ons lichaam is de bepalende oorzaak van ziekte. Bewustzijn, intelligentie, aandacht en be-leving gaan over de ervaring van het samenspel tussen je lichaam en je omgeving. Zoals het uniVersum is ontstaan uit informatie, zo is ook in ons lichaam onze omgang met informatie bepalend voor onze beleving van onze omgeving; en gezondheid. Dit ervaren we niet in de vorm van ons lichaam, maar in de manier waarop ons lichaam gevormd is: door levende cellen.
De integrale samenhang van het uniVersum is ook te zien in een meer grootschalige manier van kijken naar het ontstaan van de mensheid.
Hier gaat het over het omvormen van mineralen naar planten, dieren en (o.a.) mensen. Dit is net zo belangrijk als wat hiervoor werd gezegd. In wat hiervoor staat is te begrijpen dat ons lichaam in samenspel met DNA, RNA, Eiwit en Aminozuren gevormd is. Dat betekent dat we van nature kunnen omgaan met eiwit, bacteriën en virus. In het volgende komt in beeld hoe we als mens ook met de dieren, planten en mineralen zijn verbonden. Dat inzicht is verderop goed bruikbaar voor het kunnen genezen. Terwijl je het volgende leest kan je je afvragen in hoeverre je dat wat benoemd wordt in jezelf – of anderen – herkent. Ons dierlijk gedrag, plantaardige respons of minerale eigenschappen...

Waar op het moment het model van de wetenschap nog tekort schiet, is in het beschrijven van het inbouwen van vrije keuze in de materie. Levende materie is wezenlijk anders dan dode materie. We kunnen de wetten van de dode materie niet gebruiken om leven te beschrijven of te begrijpen. Wat we nodig hebben is een inzicht waardoor we kunnen zien hoe de dode materie, zoals mineralen, tot leven kwam in de vormen van planten en dieren.

Het volgende is een vertolking van een stuk wiskunde (de Topologie). Dat is een tak van wiskunde die bekijkt wat er gebeurt aan de grenzen van de werkelijkheid. Daar waar het onbekende in contact is met het bekende. Dat is het gebied van de meest betekenisvolle transformaties. Dat is samen te vatten in de volgende plaatjes.



:Alles wat in een cel te zien is, is ook in ons lichaam te vinden.
:Dit heet het cellulaire systeem.


Mineralen zijn hele grote, heel geordende, roosters van atomen. Daardoor vormen deze atomen, samen, een enorme antenne. Zoals elke antenne ordenen ze daardoor radiogolven, en trillingen van allerlei soort. Om de mineralen heen ontstaan daardoor samenhangende velden. Die ordening verschilt per soort mineraal. Phil Callahan (JAAR) heeft beschreven hoe dit bijvoorbeeld in de Japanse Zen tuinen gebruikt wordt, door kalksteen en vulkaansteen samen te gebruiken. En hoe ook de Ierse Ronde Torens door hun paramagnetisch effect een lokaal klimaat konden verzorgen waardoor de tuinen rond die torens beter gedijen. Door te begrijpen dat mineralen werken als antennes, ofwel elektromagnetische filters, is ook te begrijpen waarom ze een belangrijke rol spelen in de natuur, en onze voeding.


Als je inziet dat rondom mineralen een coherent veld ontstaan kan. Dan kan je ook begrijpen dat water in zo’n geordend veld zich goed kan structureren. Water is een vloeibaar kristal; het ordent zich gemakkelijk door velden in de omgeving. Het kan die informatie ook opslaan. (Benveniste, JAAR; Smith, JAAR, Omura, 2006). Rondom mineralen krijgt water daardoor een andere eigenschap. Als vloeibaar kristal fungeert het als structuur element in de omgeving. Daardoor kunnen niet alleen mineralen water ordenen, maar omgekeerd ook het water mineralen ordenen, zoals is te zien in de opbouw van planten. Daar is water de basis van de structuur, die aangelegd wordt door mineralen.

:Alles wat in een plant te zien is, is ook in ons lichaam te vinden.
:Dit heet het vegetatieve systeem.


Dieren maken gebruik van wat al is ontwikkeld in planten. Planten zijn geworteld in hun omgeving. Hun manier van verplaatsen is gewoonlijk het laten vallen van zaad. Daardoor staat de volgende in een andere omgeving. In die andere omgeving ontwikkelt de plant zich anders. De ijk op een duin, alleen op een berg, in een bos,of in een moeras, krijgt een andere vorm, aangepast aan de omgeving. Die aanpassing aan de omgeving is in dieren te vinden in de vorm van een interne circulatie:dieren kunnen zich intern zoveel veranderen als nodig is voor een aanpassing aan een andere omgeving. Daardoor kunnen dieren in verschillende omgevingen leven, en zichzelf in balans houden terwijl de omgeving verandert. Een dier is, om het zo maar te zeggen, een plant met een ingebouwde klimaatregeling. De ‘apparatuur’ die daarvoor nodig is kennen we als onze organen.

In de organen gebeurt het omgekeerde van wat er gebeurt in onze omgeving. Het lichaam kan daardoor compenseren voor veranderingen van de omgeving. In dieren is hetzelfde te vinden als in planten te zien is: de doorstroming van grondwater en grond door de plant heen naar boven, en van licht en lucht door de plant heen naar beneden. Dieren kunnen daardoor op één plaats voedsel opnemen, het in hun lichaam opslaan, het ergens anders heen meenemen, en het daar verteren. De longen vervullen de functie van het blad in de bomen; de darmen vervullen de functies van de wortels. Daardoor kunnen dieren van één territorium naar een ander reizen.

:Alles wat in een dier te zien is, is ook in ons lichaam te vinden.
:Dit heet het animale systeem.


Intelligente dieren (en daar zijn er héél veel van) hebben het vermogen om – net als microben – van één omgeving naar een andere te reizen. En die reiservaring op te slaan. Dat is wat we in ons menszijn ervaren: we kunnen niet alleen op de ene plaats wat eten wat we op de andere plaats kunnen verteren, maar we kunnen ook op de ene plaats wat leren en dat op een andere plaats, of op een ander moment, weer gebruiken. Veel dieren kunnen dat, mensen zijn daarin (vaak letterlijk) wat handiger dan andere dieren. Het belangrijkste voordeel van de mens is dat die informatie opslaat in taal en technologie. Daardoor is die kennis met veel mensen te delen, ook op andere momenten, waardoor mensen goed kunnen samenwerken. Daardoor kunnen ze beter overleven. (Op het moment gaat dat zo te zien helaas nog ten koste van het leven van andere dieren en de planeet.)

:In de mens is nog steeds deze ontwikkeling te zien.

#We hebben onze menselijke (sociale) vermogens.
#Daarnaast handelen we nog veel vanuit dierlijke instincten.
#Ook functioneren we nog uit plantaardige (vegetatieve) reflexen.
#En uiteindelijk zien we in ons lichaam ook het effect van minerale reacties van de materie.
Het is belangrijk om te beseffen dat we //mineraal, plant, dier en mens// zijn.
Nog belangrijker is om te begrijpen dat we daardoor eigenschappen delen met //mineralen, planten, dieren, en andere mensen//. Die eigenschappen helpen om onszelf beter te kunnen begrijpen. Die zijn daardoor ook te gebruiken om onszelf (weer) te kunnen genezen.

Belangrijkst is echter om te beseffen dat er in de doorgroei van mineralen naar planten naar dieren naar bewustzijnsvormen zoals mensen iets bijzonders gebeurt: de inbouw van vrije keuze in de materie.
Het plaatje wat de wetenschap (de kosmologie) momenteel biedt is als volgt:

De basis van alles is Niets. Dat niets heet de fase ruimte.
Die faseruimte werd ontdekt door het bestuderen van materie.

Materie bleek te bestaan uit moleculen, die weer bleken te bestaan uit atomen, die bleken te bestaan uit een samenspel van trillingen, van fase.
De (Super String, Veld) theorie wordt daarvoor momenteel nog verder ontwikkeld.

__De basis van materie is dus immaterieel__.
Dat wat we kennen is in basis alleen een samenspel van trillingen.
Dat samenspel noemen we informatie.
Trilling in formatie, heet schepping.

:Daarin zit een leuk woordspel. “Informatie in formatie”.
:Want het gaat tegelijkertijd over trilling die in samenhang beweegt. (Zoals vogels, die //in formatie// vliegen.)
:En tegelijkertijd gaat het over voortgaande veranderingen (in formatie) in dat patroon van samenhang in die trillingsbeweging.
:In de natuurkunde wordt dat samenspel (ten dele) in hologramtheorie beschreven: het samenspel van rust (vaste trilling,laser) en beweging (verstrooiing, golfveld).

Kosmologie is de wetenschap van de beschrijving van het ontstaan van het universum. uni-versum; één trilling.

Leuk om te weten is dat dit dus een gedeelte is van de wetenschap waar niets herhaalbaar, voorspelbaar, of verifieerbaar is. Want er is maar één universum. Het is nog steeds in ontwikkeling. Er staat niets buiten het universum wat het kan ‘observeren’. En het is niet verifieerbaar; alleen subjectief beleefbaar.

De Kosmologie biedt het volgende beeld van ontstaan van dit universum.

#Eerst was er Niets: de faseruimte die niet materieel is. Een vorm van pure (fase) informatie. (Dit is wat in wis-kunst wordt beschreven. Religies noemen dit God.)
#Dan is er een organisatie van informatie: samenhangen zijn te zien, zonder dat daarin nog een samenhang te zien is. Dit noemt met het “Kosmisch Gas”.
#Vervolgens is er een condensatie van gas, en vormen zich druppels: “Sterren”. De Zon is daar één van.
#Tenslotte is er een uitgewaaierde sliert van Zon gekristalliseerd, in de vorm van “Planeten”. De Aarde is daar één van.
De oorsprong van je lichaam ligt in dat “Niets” wat hierboven genoemd werd.
In de Kosmische Gas wolk was er een samenspel van ionen: zoals elektronen en protonen. Daartussen was er een gedurige lading ontlading. Die is door veel culturen beschreven. (In Zuid Amerika noemt men het Quetzalqoatl, de Gevederde Slang = Bliksem.) De bliksem ontlading in die kosmische gaswolk springt een vaste afstand, en wacht een vaste tijd, telkens weer, en tekent daarmee een lijn van optimale lading ontlading. Dit is ondermeer beschreven als “de bliksems van Zeus”. Onze hersenen werken nog steeds op ditzelfde principe: dat is hoe we denken, door lading-ontlading. Die bliksems trekken lijnen door het universum. Dat is de basis van wat we kennen als Meridianen. Die bliksems kruisen elkaar, en maken daardoor knooppunten; bolbliksems. Dat is de basis van wat we kennen als Chakra’s. Het is ook de basis van de plaats van de sterren. Stolsels van flarden van die sterren vormen de planeten. Vuur vormt Gas vormt Vloeistof dat Materie vormt. Het scheppingsverhaal van de kosmologie verbindt informatie met materie.
De eerste cel van je lichaam heeft een huidje: de membraan.
#Aan de binnenkant van die huid, dat ben jij.
#Aan de buitenkant van die huid: het universum.

Je huid verbindt beide.
Je (darm/long)huid verbindt jou met het universum.
Aan de ene kant ben je jij, aan de andere kant ben je het universum.
Je huid is een vorm van de verbinding waarover alle wereldreligies praten: we zijn één met het universum.
Dat is ook te zien aan de manier waarop je bent ontstaan.


Vanuit Niets vormde zich Kosmisch Gas dat condenseerde in grote druppels, de Sterren, waarvan stukjes stolden: de Aardkorst. Mineralen met water vormden planten, met beluchting dieren, waaronder de mensen.
Elke mens heeft twee ouders. Elk daarvan heeft 2 ouders. Tel maar uit hoeveel generaties voorouders je hebt (1, 2, 4, 8, 16, ...) voordat je meer voorouders hebt dan er mensen zijn op Aarde. Met andere woorden: ‘we zijn allemaal familie’. Je bent mens, als deel van de mensheid.
Zoals je lichaam is opgebouwd uit cellen, is de mensheid opgebouwd uit mensen. (Dat is iets wat de mensheid momenteel nog lijkt te leren be-leven.)

PLAATJE – afstamming

Je eerste cel is gevormd door het samenspel van je voorouders. Elk heeft ervaringen met leven en overleven. Vanaf de virus via de microben en alle vormen van leven die uit hun symbiose ontstonden, hebben we via onze voorouders alle levenservaring opgeslagen in ons lichaam. Van Aminozuren groeide het genetisch materiaal door naar eiwit, RNA en DNA. Steeds grotere antennes voor het omgaan met informatie. Ons lichaam is een supercomputer, die beleving kan opslaan in materie. Onverwerkte problemen van je voorouders spelen mee in je leven. Op dezelfde manier zijn alle oplossingen die ze vonden beschikbaar in je lichaam. Je lichaam is je grootste schatkist, je tijd-ruimtepak voor leven op Aarde. (Dit boek is bedoeld als hulp om meer van de mogelijkheden ervan te leren gebruiken.)

Zoals je kan terugkijken naar steeds meer voorouders die je hun ervaring gaven voor de eerste cel van je lichaam (de “Zygote”) zo kan je ook vooruit kijken, en zien dat die eerste cel zich vermenigvuldigt doordat ze zich deelt. Dat is fascinerend, want elke deling is een vermenigvuldiging. Je lichaam blijft dus steeds een eenheid. En, als het goed is, daardoor ook een heelheid. Net als bij het slagroomkloppen ontstaan er steeds meer belletjes (celletjes) waardoor het lichaam als geheel gevormd wordt. Celdeling is een sleutel voor het succes van het lichaam. Het wordt steeds meer verdeeld. De cellen worden steeds meer verschillend. Waardoor het lichaam als geheel steeds meer verschillende dingen doen kan. En toch één geheel blijft. Dit is de essentie van ons vermogen tot helen. Het is gebaseerd op de heelheid die ontstaat, en bewaard blijft, doordat je eerste cel zich deelt, en daardoor vermenigvuldigt.

De opbouw van je lichaam is spectaculair. Het begint met één cel. Als een soort van twee-componentenlijm wordt dat wat nodig is om die cel te maken (ei & sperma) apart bewaard. Want anders is de reactie niet te stuiten. Die twee componenten zijn tegenhangers van elkaar. Zie

!Ei en sperma complementeren elkaar.

Het ei wordt gemaakt in het lichaam van je moeder. Vanaf haar geboorte heeft zij een voorraad eieren die ‘als pitjes in een granaatappel’ al zijn aangemaakt maar nog moeten rijpen. Nadat bij haar de eerste menstruatie inzet, en voordat de laatste menstruatie afloopt, komen er maandelijks circa 12 eitjes vrij. Ze rijpen, reizen vanuit de kern naar de buitenkant van de eierstok (die geen stok is, maar als in het Engelse woord “Stock”, een Voorraad). Daar vallen ze vrij en worden opgevangen door de Fimbriae; die eruit zien als een zeeanemoon. Daardoor komen ze terecht op de rand van de Tuba, klaar om de spermacellen te ontmoeten.

Het sperma word aangemaakt in de testikels. Het is een omgekeerde vorm van een eierstok, en hangt buiten het lichaam om ze te koelen. (Daarom dragen de Schotten een kilt.) Het sperma worden telkens nieuw aangemaakt. Miljoenen tegelijk. Ze worden opgeslagen totdat ze worden “geloosd” (niet als dumpen of kwijtraken, maar in de betekenis van vrijgeven). Onder bepaalde voorwaarden komen ze dan terecht in een vagina, waarna de door het lichaam van de vrouw worden begeleidt naar de rand van de Tuba. Waar op de juiste dag van de maand een ei zal liggen te wachten. De beweging van het sperma wordt door het lichaam van de vrouw georchestreerd: zwembeweging als van een vis, een beweging als van een vis op het droge, een kurketrekkerbeweging of niets-doen.

!De aanmaak van ei en sperma complementeren elkaar.

In de eierstok is de stroomrichting van binnen naar buiten; in de testikels van buiten naar binnen.
In de eierstok komen de eieren vrij door de wand heen; in de testikels stromen ze uit door een kanaal vanuit het midden.
In de eierstok rijpen ca 12 eitjes per maand; de Graafse Follikels. De eerste die daarvan vrijkomt blokkeert het vrijkomen van de andere Graafse Follikels. Daardoor komt er per maan-maand gewoonlijk maar één ei ter beschikking.

Bij het sperma worden miljoenen geproduceerd in voortdurende productie. Het duurt 72 dagen voordat het sperma klaar is.  Wanneer het sperma wordt vrijgegeven gaat dat met miljoenen tegelijkertijd (ca 4 miljoen). Op hun reis naar het ei toe werken ze allemaal samen; vergelijk het met een peloton fietsers. Op hun reis krijgen ze een lunchpakket mee: fructose (suikers) als voeding; en bicarbonaat om de zuurgraad van hun omgeving te neutraliseren.

!DNA van de moeder en vader complementeren elkaar.

Sperma en ei complementeren elkaar in hun streng DNA. De streng van de moeder bevat genetisch materiaal dat al was aangemaakt op het moment dat haar lichaam in de baarmoeder gevormd werd. Het bevat om het zo maar te zeggen een DNA plaatje van haar moeder, vanuit het verleden. Het streng DNA van de vader biedt een update. De moeder biedt om het zo maar te zeggen de verbinding naar het verleden; de doorgaande historie van de mensheid. De vader biedt informatie van de ontwikkeling van het moment in de omgeving.
*De basis van het menszijn ligt daarmee bij de moeder.
Zij biedt het X chromosoom. Het Y-chromosoom van de man is daarvan een gereduceerde versie. (Ook in de hormoonaanmaak is dat later te zien: het lichaam van de man maakt meer testosteron, wat een ingekorte versie is van de aanmaak van oestrogenen.)

!Circulair DNA en lineair DNA complementeren elkaar.

Je moeder biedt ook het circulair DNA, wat wordt overgeleverd van moeder op kind. Daarin ligt de informatie van bijvoorbeeld de vingerafdruk, en andere zaken die met de opbouw van het lichaam hebben te maken.

Met andere woorden: de vrouw is de draagster van de doorgaande lijn van de ontwikkeling van de mensheid. De man voegt daaraan toe de ‘update’ van de actuele informatie van de omgeving.

!Klonen en seks complementeren elkaar.

Om dat wat breder te begrijpen is het handig om te beseffen waarom veel planten en dieren zich niet klonen.
Via klonen krijg je een kopie van het oorspronkelijke wezen. Met dezelfde informatie over leven en overleven. Klonen gaat snel en prachtig; en na het droogleggen van de polders waren het de klonende gewassen die er het eerste konden groeien. Maar door het groeien van die planten veranderde ook de omgeving. Waardoor dezelfde planten er later niet meer konden groeien. Om in de natuur aanpassing te hebben aan een veranderende omgeving, is het nodig informatie van andere omgevingen te hebben.
Seksuele bevruchting combineert de informatie van één standplaats met de informatie van een andere omgeving. Daardoor kan een plant, om het zo maar te zeggen, weten hoe het is om te overleven in de ene omgeving, maar ook hoe het is om te leven in een andere omgeving. Bestuiving zorgt voor bredere overlevingskansen in een veranderende omgeving. Ook in de mensen is dat het geval.

De moeder biedt ons daardoor verbondenheid met de Aarde; de vader biedt informatie van wat er momenteel in is veranderd in de omgeving.
Net als in een hologram, biedt de moeder de stabiliteit (laser, drager) en biedt de vader de variatie (veld, signaal).
Homeopathie en acupunctuur werken via het elekrische systeem in ons lichaam.
Niemand is verbaasd over mobiele telefonie, of autosleutels die op afstand de deur (ont)sluiten.
Er is geen enkele reden om verrast te zijn dat ons lichaam elektronische signalen gebruik om processen te sturen.
Informatica bestudeert dit in computers; informatiegeneeskunst past dit toe in ons lichaam.

[[Preventieve Homeopathie]]

Moleculen zijn opgebouwd uit atomen met electronen in omloopbanen met vaste frequenties.
Moleculen zijn dus “akkoorden” van harmonische (resonante) trillingen.
Die elektromagnetische bewegingen zijn te meten, en te analyseren.
De “Spectraalmeter” voor materiaalonderzoek is op dat principe gebaseerd.

De frequentiepatronen van moleculen zijn dus te meten; dat heet hun “__signatuur__”.
Die resultaten zijn op te slaan, als elektromagnetische signalen.
Doie signalen zijn later weerterug te spelen; waardoor dezelfde ‘akoorden’ worden gereproduceerd.
Op die manier zijn de signaturen van moleculen te meten, op te slaan, over te dragen en weerte geven.

Ons hele lichaam is opgebouwd uit moleculen; die zijn opgebouwd uit atomen.
Ons hele lichaam is dus een “__opslagmedium__” gevormd door elektromagnetische velden.
De samenhang van die veld in bepalend voor de vorm en functie van ons hele lichaam.
Die samenhang wordt bepaald door de cellen, die de lichaamsmaterialen produceren, en vanuit celdeling het hele lichaam vormen.

Ons lichaam is een elektromagnetisch ‘__systeem__’.
De basisfuncties en samenhang van ons lichaam wordt bepaald door de elektromagnetische velden.
Die samenhang is gebaserd op het samenspel van een draaggolf en een signaalgolf; technisch heet dat een ‘__hologram__’.
Typerend voor ons lichaam, en leven, is dat de samenhang in de informatie de samenhang van de materie bepaalt.

We kunnen zo stellen dat ons lichaam een ‘__computer__’ is, waarvan de software de hardware bepaald.
Ons hele lichaam is opgebouwd door, vanuit, __stromen van informatie__.
Cellen produceren lichaamsmaterialen die allemaal heel specifiek kunnen omgaan met __informatie-stromen__.
Vanzelfsprekend reageert ons hele lichaam dus op __elektromagnetische informatie__.

!Informatie overdracht
Cyril Smith heeft laten zien wat de basis is van homeopathie.
Homeopathie maakt gebruik van gerichte frequenties, die worden overgedragen via daartoe geschikte materialen.
Water is zo’n materiaal, wat verschillende signalen (tegelijkertijd) kan opslaan.
Zijn metingen laten zien dat daarin logische bewerkingen met de frequenties zijn te doen: optellen, aftrekken, vermenigvuldigen en delen.

Al heel lang wordt gewerkt met instrumenten die ‘signaturen’ kunnen opslaan.
Al heel lang worden die instrumenten gebruikt om de informatiesamenhang in het lichaam te herstellen.
Homeopathie en acupunctuur maken gebruik van datzelfde principe.
''Homeopathie biedt frequenties aan via water; acupunctuur herorganiseert de frequentiestromen in het lichaam''.

!Overdracht van frequentiepatronen door Homeopathie
Basaal aan de homeopathie is dat een materiële stof wordt gebruikt voor het overdragen van informatie. Het volgende wordt daarin kort besproken;

#Samenhang van Lichaamsmaterie
#Water als informatiedrager
#De tong als patroonherkenner
#De therapeut als patroonherkenner
Heel in het kort: elke plant, en elk materiaal, weerspiegelt een bepaalde vorm van balans in een omgeving (dit is letterlijk op te vatten, een vorm van balans). Water is een vloeibaar kristal: het kan informatie opslaan. Alles wat we in de mond nemen wordt door de tong geanalyseerd; ons lichaam stelt zich er op in om de stof (of het signaal ervan) te kunnen verwerken.Als het patroon van een verstoring juist wordt herkend, wordt het regelsysteem in het lichaam ingesteld om daarmee te werken; daardoor kan zelfs een oud patroon opgelost worden. (Het wordt in principe verteerd.) Dit maakt homeopathie interessant: het kan worden gebruikt om onverwerkte problemen  van het verleden op te lossen, zodra ze goed worden herkend. Homeopathie is daarmee een voorbeeld van een methode om je ver-leden te genezen, en je lichaam daardoor weer te vitaliseren.

Eerst wordt het principe van in(-)formatieherstel beschreven voor ziekte.
Daarna wordt beschreven hoe hetzelfde principe kan worden gebruikt ter preventie van ziekte.

!!1. Natuurlijke patronen van samenhang.
Laten we even een plant als voorbeeld nemen. Elke plant groeit in een bepaalde ondergrond, en in een eigen klimaat. De plant vormt daarmee, letterlijk, een vorm van verbinding tussen klimaat en omgeving. Ook wij leven in een klimaat en een omgeving. Doordat we ons in onze omgeving kunnen verplaatsen, en ons interne klimaat kunnen veranderen, hebben we ook de mogelijkheid om ons in het ene, her andere, of beide te vergissen. Dan reageren we verkeerd op onze omgeving. Een plant help dan om ons een vertaalsleutel te geven om het basale patroon weer te herkennen. Elke plant vormt een schakel tussen ondergrond en klimaat. Vandaar het gezegde: er is geen ziekte of er is wel een kruid voor gewassen. Elke ziekte is een verstoring in de beleving in de omgeving. Een kruid of plant werkt als vertaalsleutel (men noemt het een sleutelkruid) om het gevoelscontact in de beleving van de omgeving te herstellen. Het gaat erom het patroon te herkennen. Dat betekent dat het nodig is niet alleen de plant te kunnen (her)kennen, maar ook te weten hoe die plant door de seizoenen heen, gedurende het hele leven van de plant, met de omgeving is verbonden. Het gaat dus niet zozeer om de plant, maar om de rol van die plant als manifestatie van de verbinding tussen klimaat en omgeving. De plant herinnert ons als het ware om ook in ons onszelf te herkennen “aha, dit is de omgeving, en dit is het klimaat; en dit is de manier waarop het logisch is dat je die twee met elkaar kan verbinden. Om het in één zin samen te vatten: elke grondstof voor een homeopathisch middel is een sleutel om ons natuurlijk contact met de omgeving te herstellen. Het laat zien hoe we (weer) kunnen omgaan met een situatie waarvoor we geen oplossing (hadden)/hebben. Op een dieper niveau is te zien dat elke plant samenleeft met microben, insecten, andere planten en diverse soorten van dieren.

!!2. Water als drager van informatie
Water is een vloeibaar kristal. In de gangbare vorm is het een vloeistof. Als het kouder  is wordt het ijs, als het heet wordt is het stoom, en als het te warm wordt dan verdampt het. In de vloeibare vorm is het maar ten dele vloeibaar. Het is een vloeibaar kristal. De watermoleculen vormen ook ‘treintjes’, naalden van ijs (“Micro-ijs”). Die bewegen zich door het vloeibare water. In de vloeibare fase zijn er 4 gebieden, van 4 tot 15º, tot 30º, tot 45º en tot 60º. In die gebieden fungeert het water als vloeibaar kristal. (Vandaar dat water zo belangrijk is in ons lichaam). Wordt het warmer dan ‘lost het op’; de kristalvorm kan zich verliezen. Het is in die vloeibare-kristal vorm dat water informatie kan opslaan; vergelijk het met een floppy of CD voor een computer. Het opslaan van informatie kan bijvoorbeeld door een stofje in het water in te brengen, en het water dan een schok te geven. Dan schiet er met de snelheid van het geluid een schokgolf door het water. Die trekt om elk stofje in het water een zog, zoals je dat ziet achter een boot of hoort achter een vliegtuig dat sneller vliegt dan het geluid: de geluidsknal. Op die manier wordt er door de schokgolf een ‘foto’ gemaakt van het stofje en, net als het zog van een schip, vergroot afgebeeld in het water. Het gevolg is dat er in het water een ‘voetafdruk’ van stoffen is te maken, die ook nog bekrijft (want het is een kristallijne vloeistof) nadat het stof je er zelf niet meer in zit. Dat is hetzelfde als bij een CD of grammofoonplaat, waar je het orkest niet meer aanwezig hoeft te hebben nadat de opname is gemaakt.
[[Jacques Benveniste]] heeft laten zien dat water op die manier hetzelfde effect kan hebben op een levende cel, als een hormoon dat in het water op deze manier is geschud. Hij liet zelfs zien dat je zulk water voor een microfoon kan zetten van een gewone PC, en de informatie dan meten en opslaan. Je kan die informatie zelfs per modem de oceaan oversturen. En als je dan water in een glas voor de luidspreker van de PC zet kan ook dat water op een levende cel hetzelfde effect hebben als het stofje dat aan de andere kant van de oceaan in het water was geschud.
[[Cyril Smith]] heeft laten zien dat die informatie wordt opgeslagen. Hij berekende hoeveel signalen je kan opslaan in water. En dat als je de temperatuur toeneemt van de 79 mogelijk op te slane signalen er nog altijd 9 blijven. Hij gaf ook aan dat je met die signalen kan rekenen. De klanken van een PC zijn frequenties, die elkaar uitdoven of versterken. Je kan, om het zo maar te zeggen, aftrekken en optellen met frequenties in water. Cyril Smith heeft ook laten zien (door water in een micrometer te klemmen) dat een waterdruppeltje minimaal 59Å groot zijn, anders raakt de informatie verloren. Masaru Emoto, David Schweitzer, Bernd Kröplin en Regine Henschel brachten dit in beeld. Ze lieten zien dat als je water met informatie invriest of verdampt dat je dan de kristalvorm van het water zien kan. Bij het bevriezen zie je het als sneeuwvlokken van verschillende vormen, bij het verdampen zie je het als polarisatie van het wateroppervlak direct voordat het verdampt, of in varenstucturen van de verdampingsresten van het water. Kort samenvattend: Water is een drager van informatie, waarin je informatie kan schrijven, en lezen.

Terzijde: Het is belangrijk te beseffen dat ons lichaam gebaseerd is op de eigenschappen van water. Water is de brandstof voor de energie in de cellen (Fröhlich): in dit geval is het de vloeibare vorm van het water die aldoor in beweging is en de energie levert voor de celactivatie. In het bindweefsel is het het water dat mede bepaalt hoe de collagenen zich organiseren, en daardoor de lichaamsstromen geleiden. (Björn Nordenström liet zien dat door ons hele lichaam heen elektrische stromen lopen; worden deze verstoord dan ontstaan ziekten.) De geleiding van de stromen door het bindweefsel wordt zo bepaald door de eigenschappen van water. Ook de meridianen (collagenen in wateroplossing; vergelijk het met de coaxiaalkabels van de televisie) worden in hun functioneren sterk bepaald door water. Het is duidelijk dat water niet een voedsel is voor het lichaam, maar een directe cellulaire energie bron; en tegelijkertijd drager van informatie. Het is zo niet verrassend dat je via water effect kan hebben op het functioneren van het hele lichaam.

!!3. Het opnemen van informatie uit water.
Pavlov werd bekend door de Pavlov Reflex: honden gingen kwijlen op het moment dat de labbediende – die de honden kwam voeden - aanbelde aan de voordeur. Pavlov was echter wat anders aan het meten: hoe honden andere stoffen aanmaken in hun maag in reactie op wat zij eten. Zijn werk is als volgt samen te vatten: alles wat je eet wordt in de mond voorgekauwd; de stoffen worden vermalen en ten dele chemisch ontbonden. Het resultaat van dit Kraakproces wordt door de tong en neus geanalyseerd. De Tong bepaalt het aantal vrije elektronen (‘zuur’), de molecuulstructuur, de neus bepaalt de ioniseerbaarheid. Kortom, er worden allerlei simpele ‘labtests’ gedaan, en het resultaat wordt doorgegeven aan je brein. Dikke zenuwbanen geven de informatie direct door naar het oerbrein. Daar vandaan wordt het lichaam er op ingesteld om om te kunnen gaan met dat wat je eet. Voor granen wordt je maag alkalisch, om de zetmeel afbrekende amylase enzymen niet kapot te maken. Eet je eiwit dat wordt je maag zuur om de eiwitsplitsende peptidase enzymen te activeren. Het onderzoek van Pavlov liet zien dat je hele lichaam zich instelt om dat wat je eet te verteren. Dit is in een zin samen te vatten: je lichaam stelt zich in om om te gaan met wat je in je mond stopt.

!!4. Patroonherkening: de keuze van het Remedie
De kunst van de homeopathie ligt in patroonherkenning. Eerst worden middelen getest op gevoelige personen: mensen die zichzelf goed voelen. Die kunnen ook het effect van een middel goed voelen; ook als het sterk verdund is. Water is een informatie drager. Materie is een structuurvorm. In combinatie biedt dat een boodschap. Het lichaam detecteert dat. Vanaf de tong wordt de informatie doorgeseind naar het brein die het lichaam erop instelt. Het gevolg is dat de lichaamsafstemming wordt veranderd. Het samenspel van de organen wordt versteld. De balans tussen animale systeem en vegetatieve systeem wordt verschoven. Je lichaam reageert op de informatie die je inneemt; en de proef-personen kunnen dat voelen. Ze schrijven hun bevindingen op, en die bevindingen worden met elkaar vergeleken. Dat leidt tot wat men noemt de kenmerken van het middel.

Elk middel (ofwel remedie) heeft daarmee een eigen signatuur. Zoals je door een raam heen bij benadering kan zien aan de bewegingen van hun lichaam of mensen in een gebouw radio 1, 2, 3 of 4 hebben aanstaan (“wie de muziek niet hoort denkt dat de danser gek is”), zo is aan de verandering van gedrag en gevoel ook ‘af te lezen’ hoe door het middel je beleving wordt veranderd. De kunst van de homeopathische diagnose is om dat beeld te herkennen. Het gaat om een complex van lichamelijke en psychologische veranderingen, ook in bezieling. Wanneer mensen ziek zijn, is in principe het regelpatroon van hun lichaam ontregeld. Ze zitten, om het zo maar te zeggen, in een ‘plaatje van de werkelijkheid’ dat niet aansluit bij hun omgeving. Hun wereldbeeld is niet de wereld. Hun waarneming is geen waarheid. Hun ‘normaal’ besef is verbogen. Door hun gedrag te herkennen is hen een middel te geven wat precies hetzelfde effect zou geven. Het gevolg is dat het informatiesysteem (dat nog staat ingesteld op een ervaring van vroeger) via het regelsysteem (dat reageert op het gegeven middel) samenvallen. Het gevolg is dat de ervaring van het verleden ‘wordt verteerd’.

Het herkennen van het patroon was vroeger veel werk. De homeopaat moest veel boeken lezen om de patronen van de middelen te leren kennen. (Niet alle homeopaten kunnen de middelen zelf voldoende voelen.) Via het stellen van vragen moesten ze dan het patroon uit het boek met het patroon wat door de persoon werd beschreven vergelijken. (Een teken van ziekte is dat mensen een verstoring hebben in hun functioneren en perceptie: op wat ze zeggen is daardoor niet altijd direct te vertrouwen.) Als een patroon wordt herkend en het juiste middel wordt gegeven is het resultaat vrijwel direct en permanent: de boom van kennis en de boom van leven zijn herkend en worden niet meer verward. Nu is datzelfde anders te bereiken: elk molecuul is een antenne. De frequenties van moleculen en hormonen zijn te meten. Ook de elektrische stromen en signalen in ons lichaam zijn steeds beter te meten. Het is daarmee mogelijk om de signalen van het middel en die van het lichaam per computer te vergelijken. En het wordt steeds beter mogelijk om in plaats van een homeopathisch middel het signaal uit het computer archiefbestand te geven. Waar het voor het lichaam om gaat is dat de beleving van het lichaam niet meet wordt verward met de beleving van de omgeving. Op welke manier dan ook: als het maar werkt.

!Preventieve homeopathie
We kunnen deze inzichten een stap verder brengen. Zoals homeopathie vaak wordt gebruikt voor het genezen van ziekte, is het ook te gebruiken voor preventie. Meestal is de ziekte veroorzaakt door dat het informatie/regulatiesysteem in een oude situatie is blijven steken. Vaak duurt dat een tijd voordat dit ontdekt wordt. Kanker bijvoorbeeld wordt jaren later pas zichtbaar, doordat cellen zich in hun eigen tempo delen. Ook in een stoorveld, waarin de cellen van hun omgeving werden ontkoppeld. Jaren later is dat dan pas zichtbaar, nadat de cellen zovaak gedeeld zijn dat het verlies aan synchronisatie met de omgeving zichtbaar opvalt. Als op een eerder moment de afstemming van het verstoorde signaal al kan worden hersteld, kan de ziekte dus worden voorkomen. Dit wordt nog niet gangbaar gedaan, maar het volgende is daarvoor een voorstel:

#Welke middelen zou je kunnen gebruiken om oude problemen uit het verleden op te lossen?. Een “Karmic Cleaner” voor alle ‘onverwerkte zooi uit het verleden’.
#Is er een poetsmiddel van endemische ziekten. Alle maleurs en malaises waar we allemaal in, en aan, moeten geloven?
#Is er een opruimset voor onverwerkt verleden. Voor allen die bijna sterven, ongeacht of ze bijna dood gaan. Een relaxeermiddel om los te laten wat je niet mee kan of mee wilt nemen. Een probaat middel om met een schoon gevoel te kunnen overlijden.
#En, tenslotte, wat is er aan middelen om je humeur  bij te stellen. De homeopathische kalmeermiddelen pep-set.
Dit voorstel is een combinatie van de werkwijze van de [[Homeopathie]] (patroonherkenning), [[Bach Bloesem Remedies]] (directe respons bijstelling), [[Kinesiologie]] (ontladen van oude herinneringen, en herstel van integrale samenhang van het systeem), en [[Hypnose]]. In dit geval zou dus met homeopathische middelen het combinatie effect zijn te bereiken, door de homeopathie niet in te zetten voor zieken, maar gezonde mensen.

#Om met het eerste te beginnen:  Wat zijn de standaard problemen die iemand in zijn leven zal ervaren. Vermoedelijk houdt dat verband met de astrologische typering, misschien zelfs de bloedgroep (en het bijbehorend dieet?) en typische kenmerken van de doorlopen carrière. Helperssyndroom voor de zorgzame beroepen. Afhankelijkheidssyndroom voor de ambtenarijen. Normalitis en egoïtis voor de pathologisch zelfstandigheidstypen. En zo maar voort. Zijn hier typerende beelden voor te herkennen? Levensloop als homeopathische diagnose? Wat is, zijn, dan de remedie(s)?
#De tweede vraag is: wat zijn alle gewoontepatronen die spelen in je cultuur, je familie, je sociale omgeving. Al die gewoonten die iedereen daar voor normaal houdt, maar het niet zijn. De Miasmata. Krijgt iedereen de hele serie, om maar vast aan het hele spul te wennen”. Of is het nodig per familie, per persoon, een eigene doseerset te prepareren?
#De derde vraag is verwant aan de tweede. We schoppen allemaal tegen dezelfde steen. Allemaal zijn we soms onterecht overtuigd van ons eigen gelijk. Allemaal hebben we onbedoeld wel een ander gekrenkt (soms omdat die daar zelf weer zin in had, zich gekrenkt te voelen). En allemaal hebben we daar onze kleerscheuren en blauwe plekken van opgelopen. Soms is het uitdeuken daarvan al gebeurt; vaak niet omdat je er met je gedachten niet bij was. De vraag is: is dit in een serie standaard remedies te vertalen? Zijn deze anders dan de remedies die je nodig hebt van de problemen die we beleven met onze omgeving? Zijn de middelen voor het oplossen van onverwerkte beleving, verwant aan de middelen voor het invoegen in de snelweg van onze kulturele omgeving?
#Tenslotte: zijn er homeopathische middelen die je humeur kunnen reguleren? Of zoeken we juist het tegengestelde: het remedie dat het humeur dat je op dat moment net beleeft, of volop kan be-leven (of verwerken) opdat je niet in die bui blijft hangen en je kan kiezen voor een ander gevoel van beleving. Het kan dus zijn dat je, om je goed te voelen, een middel gebruikt waardoor je goed kan voelen dat je je slecht voelt, en daardoor je goede gevoel weer kan be-leven.
Hypnose maakt gebruik van het gegeven dat alles wat we denken wordt ervaren als een beleving. We hebben als het ware een Bioscoop in ons hoofd, waarin we (oude) belevingen van onze omgeving kunnen her-be-leven. (Zoals koeien hun voedsel herkauwen, herkauwen wij informatie.) Zoals hierboven is beschreven voor de eigenschap van water, en hologrammen: ook hier hebben we te maken met een beweeglijke vorm (‘chaos’) en een gestructureerde vorm (‘coherentie’). Van de voortgaande stroom van informatie van onze omgeving (een film) nemen we informatie op; die ‘opnamen’ worden opgeslagen als een herinnering (film). Van sommige belevingen – die op dat moment niet aansluiten op onze beleving van onze omgeving – maken we ook een ‘foto’. Deze ‘foto’s’ zijn opnamen van breekpunten in onze beleving, meestal daar waar de beleving van ons lichaam en beleving niet meer sporen. (Technisch is dat een splitsingspunt van een fractal.) In ons lichaam hebben we zo een herinneringsbeeld van alles wat we hebben beleefd; met daardoorheen geaccentueerde ‘foto’s’ van momenten waarop onze beleving was verstoord.

Deze herinneringsbeelden zijn de basis van onze reflexen: alles wat we hebben ervaren wordt opgeslagen (Zie Reflexen), en is daardoor herhaalbaar. In veel gevallen kunnen reflexen hierdoor ons leven bepalen. Vaak is dat handig (functionele reflexen), soms niet: door a-functionele reflexen wordt onze beleving verstoord, en ons leven soms vernietigd. Het is dan zaak om die oude reflexen na te kijken, de problemen die ze veroorzaken (of representeren) op te lossen, en ze door functionele oplossingen te vervangen. Dit is te doen door Hypnose.

Hypnose is een oude techniek; en al heel lang in gebruik. Het is een effectieve manier van communiceren met anderen, en jezelf. Hypnose is een techniek om oude herinnering te verwerken. Dit gebeurt op een ander niveau van bewustzijn: dat waarop de herinneringen staan gearchiveerd, en van waaruit ze worden geactiveerd. Hypnos verwijst naar het Grieks; slaap. Het is nodig om over te schakelen naar een andere bewustzijnstoestand, om met de informatie in ons geheugen te kunnen werken. Vroeger was dit lastig te beschrijven, maart tegenwoordig is daar een eenvoudigere parallel voor te geven; als een computer niet goed functioneert is het nodig om het programma te herschrijven. Daarvoor is het nodig om het in programmeertaal opnieuw te programmeren. Soms is het zelfs nodig om in machine taal (assembler) nieuwe code te schrijven. Daarna kan het programma worden gecompileerd en uitgevoerd. Amen.

In hypnose is een eerste aanknopingspunt het ontspannen van het lichaam en de gedachten. Met andere worden: de betrokkenheid bij de directe beleving van de omgeving wordt losgelaten, en vervangen door een directe beleving van het lichaam. Als het lichaam op dat moment rustig zit of ligt, is het per definitie ontspannen. Is het niet ontspannen, dan kan dat alleen maar zijn doordat er nog een herinnering actief is van iets dat speelt in het verleden; niet in het heden waar het lichaam rustig zit of ligt en niets hoeft te doen. Vanuit die ontspannen toestand – waarvan op diverse manieren de beleving kan worden verdiept – is het dan mogelijk om de reactie te ervaren van het lichaam op belevingen van het verleden. De herinnering van een ervaring van het verleden worden als het ware herbeleefd in het lichaam. Op die manier is via gerichte gedachten (‘suggesties’) in het lichaam een andere belevingstoestand naar voren te halen. Bijvoorbeeld: het is mogelijk te blozen en de huiddoorbloeding the vergroten of te verlagen, een hartritme sneller of langzamer te laten worden, delen van het lichaam actiever of kalmer te maken. Dit wordt soms ook klinisch gebruikt (in principe te weinig) om bijvoorbeeld tijdens een operatie de interne lichaamsprocessen bij te stellen vanuit het onderbewustzijn onder hypnotische ‘trance’ (de gerichte focus op het lichaam).

Het besef dat we gedachten kunnen herprogrammeren is bij veel culturen bekend. Elk benoemd het in eigen woorden. Omdat het gaat over het herprogrammeren van reflexen (of overtuigingen), herinneringen zoals opgeslagen in het geheugen, betreft dit vaak ook het gebruik van gedragsherhaling – om herhalingsgedrag opnieuw te programmeren. Zulke gerichte gedragsherhaling heet “ritualen”. Er zijn mentale ritualen (zoals we gebruiken bij het ‘uit het hoofd leren’ van tafels van vermenigvuldiging). Er zijn rituele handelingen (zoals de manier waarop we leren om handen te schudden). En er zijn sociale ritualen (die bijvoorbeeld de code inprogrammeren voor de manier waarop we met elkaar omgaan). Alles wat we – bij herhaling – aan het lichaam voordoen, kunnen we het lichaam bij reflex laten nadoen. Herprogrammeren van reflexen gat samen met een verschuiving van bewustzijn. Eerst moeten we de hele handeling bewust voordoen. Dan, in dezelfde context, kan de reflex onderbewust worden gereactiveerd. Een volgende keer kan de handeling onbewust worden herhaald.

Veel van de activiteiten van zelfgenezing zijn in principe handelingen die je dagelijks doet. Het verschil is vooral dat je ze kan doen met meer bewustzijn, doordat je beter begrijpt wat de betekenis ervan is voor je gezondheid. Je slaapt nog steeds, je eet en drinkt nog steeds, je ademt nog steeds, en je loopt of zit als altijd. Maar anders. Je weet dat wat je doet effect heeft op je bewustzijn. Je hoeft het niet meer mechanisch te doen, “oh ja, je moet slapen”. “Oh, je moet nog wat eten.” Beleving van gezondheid wordt iets waar je van kan genieten. Je weet wat slaap doet en betekent, en daardoor kan je zelf meer ontdekken over je beleving van slaap. Je weet hoe voedsel van belang is voor je lichaam; en je weet dat je voeding verzorgt voor je cellen, en de microben in je darmen. Je weet voor wie je het doet, dat je je lichaam voedt en verzorgt. Het geeft de mogelijkheid om dat wat gewoonlijk vanzelf gaat anders te kunnen beleven. Je kan er meer dan genieten. Ademen doe je toch, maar als je weet dat je ademoefeningen doen kan, terwijl je wacht op een tram of een bus, dan wordt direct je beleving anders. Je voelt meer en beter wat er in je omgaat; je kan daardoor beter inspelen om de beleving van je lichaam, Het komt erop neer dat je je lichaam op een andere manier leert kennen, als een wezen met een eigen verstand en bewustzijn. Wat je beter kan verzorgen. Vergelijk het met een huisdier; waar je zelf in huist. Hoe beter je het verzorgt, des te beter kan je ermee leven. Een vreemd idee? Je lichaam als huisdier? Het lijkt me een beter idee dan ‘je lichaam als machine’. Of zelfs een lichaam wat  niet meetelt, wat maar voor zichzelf moet zorgen, geen aandacht krijgt, en vervloekt wordt als het (daardoor) niet goed meer kan functioneren. Er zijn zoveel momenten en manieren waarop je je lichaam kan leren kennen, en verzorgen. Het is de moeite (het is geen moeite) waard.

Hypnose is een methode om te veranderen in het niveau van bewustzijn. We hebben veel lagen van bewustzijn; en op elke laag van bewustzijn hebben we met andere soorten reflexen te maken: reflexen die te maken hebben met ons lichaam, met de manier waarop we omgaan met onze beleving, met anderen, en onze omgeving. Tussen al die lagen en vormen van bewustzijn bestaat een logische samenhang. Ons gedachtelichaam heeft een eigen regelsysteem, fysiologie van gedachten en structuur van ideeën. Ons gedachtelichaam wordt soms vergeleken met een huis of kasteel: hypnose biedt een geleide tour door de architectuur van onze gedachten. Maakt het mogelijk naar andere verdiepingen te gaan, en deuren te openen waarvan we het bestaan zijn vergeten. Daar zijn veel boeken over geschreven; iedereen kan het leren.

Als je je lichaam leert kennen en begrijpen, zal je het niet misbruiken. Dat voorkomt al een hoop problemen. Als je weet hoe je lichaam werkt, kan je het bieden wat het nodig heeft om goed te kunnen werken. De meeste ziekten zijn hierdoor te voorkomen. Dat bespaart je al die kosten die je anders zou moeten maken om een andere aan het werk te zetten om je lichaam weer goed te kunnen doen functioneren. Als veel mensen hun lichaam verzorgen, wordt de samenleving gezonder, en is voor miljarden aan ziektekosten te besparen. Maar belangrijker dan dat is dat je in en van een gezond lichaam meer kan genieten; levenslang, van je lang zal je leven.

*Twee vormen van hypnose zijn extra interessant:
:zelfhypnose, en wederzijdse hypnose.
#''Zelfhypnose'' is het vermogen om oude gedachten her te beleven, te transformeren, en in te leven als nieuwe gedachten; die vanaf dat moment ons gedrag en beleving bepalen.
#''Wederzijdse hypnose'' is een techniek waarbij de een de ander hypnotiseert om de een te hypnotiseren.
Dit is een gevorderde techniek en vergt kennis met zelfhypnose en hypnose.

Hypnotise leert ons dat ons lichaam – direct – reageert op onze gedachten; en dat oude gedachten ons leven bepalen. Als die gedachten niet (meer) kloppen is herprogrammering een directe oplossing om die niet-werkende gedachten te vervangen door gedachten (overtuigingen) die wel werken.
Deze handleiding tot zelfgenezing heeft 4 soorten van informatie
#Linksboven: gedachtebeeld over het onderwerp
#Linksonder: praktische oefeningen of tips
#Rechtsboven: aandachtspunten, waarover het gaat
#Rechtsonder: tekst met uitleg

Deze handleiding tot zelfgenezing heeft 4 soorten van marges.
#Geen marges: basale tekst
#bovenmarge: goed idee!
#Ondermarge: praktisch!
#Zijmarge: hier staat het!
*De zijmarges helpen om een bladzijde of afdeling sneller te vinden.

De vier afdelingen van het boek.
#Het Lichaam
#Gezondheid, Deel van het geheel, de cel
#Zelfgenezing en genezing (de principes)
#Zelfgenezing (de praktijk).

Er zijn vier manieren om om te gaan met deze informatie:
#Maak (aan)tekeningen in de marges: gebruik het boek
#Doe oefeningen (er zijn voorbeelden gegeven) en bedenk ze zelf
#Deel je ervaring met anderen (er zijn samen-spel oefeningen beschreven)
#Reageer via de webzaait
Wat we over ons lichaam leren helpt ons niet om langer of beter te leven.
Zelfs artsen leren ‘niets’ over de beleving van ons lichaam.
Ze leren alleen van, over, de beschrijving van ons lichaam.
Wat niet aan bod komt is dat is lichaam ''een kolonie is van levende cellen''.

''Elke cel in je lichaam leeft; en elke levende cel heeft bewustzijn''.
Het is niet ‘bewust-zijn’ zoals wij dat kennen.
Het is ook niet het bewust zijn zoals filosofen of psychologen beschrijven.
Ons eigen/collectieve (zelf)bewustzijn is op //cel//bewustzijn gebaseerd.

''Ons Bewustzijn'':
| Bewust | Onderbewust | Onbesust | Buitenbewust |h
| Omgeving | Lichaam | Organen | Cellen |
| Beta hersengolven | Alfa hersengolven | Theta Hersengolven | Delta hersengolven |
| Cel | Orgaan | Lichaam | Omgeving |
| Bewust | Onderbewust | Onbewust | Buitenbewust |h

''Elke individuele cel leeft; en heeft eigen bewustzijn''.
In ons lichaam is bewust-zijn direct met materie verbonden.
//Elke molecule is informatie-drager: antenne en actief geheugen''.
Ons hele lichaam is een supercomputer, opgebouwd uit levende cellen.

Alle lichaamsmaterialen zijn aangemaakt en aangelegd door die levende cellen.
De lichaams''anatomie'' is een //gevolg// van levend(ig)e celcommunicatie.
De lichaams''fysiologie'' is een //gevolg// van celcommunicatie.
Ons hele lichaam is een 'computer' waarvan de software de hardware bepaalt.

!Integrale Samenhang
Hoe dat werkt zie je meest duidelijk nadat iemand is overleden.
Het hele lichaam is dan nog vaak intact; alle materie is aanwezig.
Maar  de samenhang, de software, van het lichaam is verloren.
Zodra de lichaams-samenhang-informatie-stroom (Shen Qi) ontbreekt, vallen de cellen uiteen.

Wat we leren over het lichaam, als anatomisch object, is onbruikbaar voor leven.
Het is alleen 'goed' om het lichaam mee te repareren, alsof het een object is.
Ook de gedragspsychologie doet alleen maar ‘alsof je bent te programmeren’.
Wat ontbreekt in het verhaal, is het bewustzijn van al je levende cellen.

Onze taal is op lichaamstaal gebaseerd: de informatiedeling tussen cellen.
De signalenoverdracht gebeurt ondermeer via neuronen en hormonen.
//Acupunctuur en homeopathie werken met die overdracht van elektromagnetische signalen//.
Maar er is een diepere laag van informatiesamenhang: cel-/lichaamsbewustzijn.

''Oude geneeswijzen hebben al heel lang begrepen dat je lichaam een eigen wijsheid heeft''.
__Je lichaam is deel van een ononderbroken keten van levende cellen; ei en sperma__.
//Ons lichaam is zo deel van een ononderbroken keten van leven, van miljarden jaren//.
Daarbij is, vanaf microben, levenservaring ingebouwd in onze cellen 'als DNA'.

Alle vormen van leven zijn daarin verbonden, via de voedselkringloop.
Via voedselkringloop wisselen allen vormen van leven DNA/informatie uit.
Alle vormen van leven, zijn deel van leven van Aarde.
Samen leren ze om optimaal op Aarde te kunnen leven.

Ons lichaam is daar deel van.
Leven gaat over leren.
Leven is het omgaan met informatie.
Leven is het leren omgaan met Vrije Keuze.

Dat is wat dokters in hun opleiding niet leren.
Dat is wat je op school ook niet kan leren.
Dat kan je alleen leren in omgaan met je eigen lichaam.
Je kan het alleen leren van/in/met/door je eigen lichaam.

Je lichaam heeft levenskennis opgebouwd over miljarden jaren.
Je lichaam heeft haar eigen wijsheid, in lichaamstaal.
Lichaamstaal is niet hoe wij praten, maar waarin cellen communiceren.
Lichaamswijsheid is niet hoe wij denken over het lichaam, maar hoe onze lichamen in zichzelf 'denken'.

__Ons collectief individueel denken is een gevolg van de informatie-uitwisseling tussen onze cellen__.
Onze gedachtewisselingen zijn gebaseerd op informatiestromen IN ons lichaam.
Lichaamskennis is niet Over, maar VAN ons lichaam.
ONS lichaam, want we zijn via voorouders allemaal met elkaar vervonden.

Dat is wat je niet op school of van dokters kan leren.
Die leren hoe jij je lichaam kan bekijken, of behandelen.
Maar bekijken en behandelen van buitenaf komt altijd te laat.
Het gaat erom, om je lichaam te kunnen be-leven.

Lichaamsbeleving leren we gedurende ons hele leven.
We ontwikkelen van baby naar kind, puber en volwassene.
We leren omgaan met lichaam, gedachten, bezieling en autonomie.
Maar we zijn daarin, in Vrije Keuze, allemaal met elkaar verbonden.

__Elke mens is daarin vergelijkbaar met een cel in een lichaam__.
Alle mensen samen vormen zo het lichaam van de mensheid.
Ook de mensheid heeft een eigen wijsheid, en ‘lichaamstaal’.
Want de mensheid gebruikt de lichaamswijsheid en lichaamstaal van onze cellen.

!Organisch bewustzijn
In het ziek worden zien we dat die cellen samenhangen door communicatie.
Cellen, organen, en lichamen vormen samen de mensheid.
Elk communiceert daarin op een eigen manier; met een eigen bewustzijn.
De oude culturen begrepen dit, en leerden om daarmee te werken.

Ingeval van ernstige ziekte is die samenhang te beleven.
Het kan dan zijn dat je organen niet meer goed samen functioneren.
Dan is ook te ervaren dat gedachten niet meer goed zijn te scheiden.
Koorts ijlen is daarvan een voorbeeld; warrig dromen in het waken.

Lichaam, denken, ziel en geest zijn in leven met elkaar verbonden.
Samen vormen ze de overbrugging tussen lichaam en geest.
Ons lichaam heeft daarin haar eigen leven, en eigen wijsheid.
In sommige culture, ook hier, noemt met die lichaamswijsheid soms "god'.

In veel oude verhalen is die samenhang via symbolen beschreven.
Bekend is het verhaal van de centaur; half mens en half beest.
Ons lichaam wordt vergelekenis met een "nobele' paard )met eigen bewustzijn).
Onze ziel werd daarin vergeleken met de berijder; de ruiter.

!Bewust leven
Het gaat erom dat de berijder met het lichaam leert omgaan.
Tegenwoordig zouden we zeggen: de gebruiker en de ‘supercomputer’.
De kern van het verhaal is dat je jouw lichaam dus moet leren kennen.
Maar ... dat leer je niet op school, en dat is wat artsen ook niet leren.

Vandaar dat deze webzaait werd ontwikkeld, opdat je het zelf kan leren.
De kern van het verhaal is dat je eigen lichaam een eigen wijsheid heeft.
Je kan die lichaamswijsheid zelf leren kennen en begrijpen.
Daardoor kan je ook direct, en veel beter, voor je lichaam zorgen.

Dat vereist wel dat je op een andere manier leert denken: door te voelen.
Het gaat hier niet om modellen van beschrijving, maar om je be-leving.
In feite gaat het niet om jouw beleving, maar die van je lichaam.
Zoals de oude religies zeggen: op Aarde leer jij je vermogen als schepper te be-leven.

Ons lichaam is daarin ons handvat op/met de Aarde.
Je lichaam heeft miljarden jaren ervaring in omgang met Aarde.
Al die informatie ligt opgeslagen in je Lichaam (o.a. in DNA).
Zoals gesteld: sommige mensen noemen dat god.

!Leren zelfgenezen
Het gaat erom van je lichaamskennis te kunnen leren.
Dat betekent dat je in ''lichaamstaal'' moet leren communiceren.
''Dat is geen taal van objectieve beschrijving, maar van subjectieve be-leving''.
Het vermogen om dat te doen, is ingebouwd in je lichaam.

Op deze webzaait is “versie nul” van het “[[Handboek Zelfgenezen]]” te vinden.
Je kan daarin lezen hoe je met zelfgenezen kan werken.
De webzaait is opgezet om daarmee samen elk te leren omgaan.
Vandaar dat er een samenwerkwebzaait is waarin we dat samen kunnen leren.

Op school heb je over je lichaamswijsheid ‘niets’, of heel weinig, geleerd.
Op deze webzaait vindt je niet meer dan een beschrijving.
__Lichaamswijsheid kan je alleen goed leren van je eigen lichaam__.
__Levenswijsheid (daar gaat het om) leer je door eigen wijsheid met anderen te delen__.

Welkom bij deze webzaait "zelfgenezen".
De teksten hier zijn bedoeld om je te inspireren.
De essentie is, dat je in/van  je lichaam kan leren.
Hier kunnen we dat wat we elk leren met elkaar delen.

In dit deel van het boek verkennen we hoe het lichaam haar eigen samenhang beleeft, kent, bewaakt en bewaard. We kunnen uitgaan van de eerste cel die zich vermenigvuldigt door zich te delen.  Die celdeling is de basis van de samenhang – en gezondheid- van ons lichaam. Als op enig moment de samenhang verstoord raakt, dan is de verstoring van dat delingspatroon de basis van ziekte. Omgekeerd betekent dit dat we voor elke ziekte ‘de film kunnen terugspelen’ tot een moment dat het gezonde patroon nog niet verstoord was. Dat biedt de basis om de gezondheid te kunnen herstellen. Veel geneeswijzen maken daar gebruik van. Deze uitleg geeft daarmee een basis voor het begrijpen van gezondheid, en genezen.

Verstoringen in het samenspel tussen het lichaam en de omgeving zien we terug als een verstoring in de uitwisseling tussen de cellen. Ons lichaam is in principe een samenleving van cellen. Het is het samenspel tussen de cellen die onze gezondheid bepaalt. Het is de communicatie tussen de cellen die hun samenspel reguleert. Door die communicatie en het samenspel te herstellen, is ziekte te genezen. Het is dus zaak om die interne communicatie tussen de cellen te leren begrijpen, en daarmee te leren omgaan. Dat, dat doe je je hele leven lang al. Alleen ben je je daarvan vaak niet bewust. Dit deel van het boek is bedoeld om je bewust te maken van de manieren waarom je, in alles wat je doet, in contact bent met je lichaam. En je lichaam daarop reageert. De basis voor zelfgenezen ligt in het begrijpen van de manier waarop het lichaam van nature zichzelf al geneest. En dat te leren be-leven.

Zieke is een interne verstoring in de samenhang/communicatie (Qi) tussen de cellen. Op momenten dat je contact met de omgeving verstoord is (traditioneel zegt men: “van god los”), dan wordt ook de interne samenhang in het lichaam ontregeld. Genezing is het her-stellen van die gezonde samenhang in het lichaam. Dat is dus in eerste instantie een communicatieproces;. In tweede instantie een herstel van de systeem regulatie. Als dat niet baat, dan is het nodig een andere omgeving te bieden waarin het lichaam zich weer kan herstellen. Als ook dat niet werkt dan rest de mogelijkheid om in het lichaam de samenhang zelf te herstellen. In de hoop dat dan ook de interne processen, de interne regulatie, en de interne communicatie zich kan herstellen. Idealiter komen deze in genezing allemaal samen.
Als je het vorige experiment gedaan hebt, dan weet je dat er een samenhang is tussen verschillende klanken, en verschillend gevoel.
Omgekeerd is dat ook het geval: verschillende gevoelens hoor je als verschillen in klanken.

*Iemand die blij is en zingt.
*Iemand die boos is en schreeuwt.
*Iemand die huilt van verdriet.
*Iemand die jammert van kommer.
*Iemand die resoluut resoneert omdat die zich goed voelt.

Met wat oefening kan je dit herkennen zelfs als mensen gewoon spreken.
Sommige hebben een huilerig toontje, of een stem vol verwijt of verdriet.

In veel geneeswijzen is dit bekend, en wordt het gebruikt: stemdiagnose.
Er zijn zelfs meetmethoden voor ontwikkelt (Tomatis, vader en zonen), waarin via een microfoon wordt bepaald welke toon in de stem niet meer is te horen. Als die persoon die noot weer kan maken, wordt de gezondheid van het lichaam beter.
Dan Kunkel werkte met dezelfde methode (microfoon, meten welke tonen ontbreken) en koppelde dat aan een interpretatie programma, in een computer. Daaruit, zei hij, kon hij meten welke delen van het lichaam verstoord zijn.

Luister maar eens naar de stem van anderen.
Hou er rekening mee dat niemand erom zit te springen om van je te horen wat jij er nou weer eens van vindt. Maar het helpt je wel om beter te begrijpen wat er in een ander omgaat. En vooral om wat vaker te luisteren naar de klank van je eigen stem...
!Leefstijl - Voeding als Medicijn
Voeding als Medicijn is op te vatten op vier manieren
#''Of'' je eet: Het Land voedt de Boer die het Land voedt.
#''Hoe'' je eet: delen van voedsel met anderen (alle vormen van leven)
#''Wat'' je eet: levensmiddelen
#''Waarom'' je eet:
!!1) De Aarde voedt ons allemaal - de Paradijstuin

!!2) Onze plaats in de voedselketen - verzorger

!!3) Veel voedsel is geen Levensmiddelen

!!4) Het delen van eten - van de cellen

Wordt vervolgd ...
Ons lichaam heeft een integraal (zelf)regulatiesysteem.
Daarin wordt de systeemgrens steeds bijgesteld, in verschillende contexts.
Het regelmechanisme integreert dus de systeemgrens.
Maar het gebruikt daarvoor de informatie van het systeem IN/EN de omgeving.

[[Deel 1]] liet zien dat het hele uniVersum één geheel is.
Alle vormen en levensvormen die we kennen zijn daar deel van.
[[Deel 2]] maakte expliciet dat dit ook geldt voor onszelf: ook wij zijn een deel van het geheel, en onze heelheid (gezondheid) wordt verstoord als we dat niet meer be-leven.
In dit deel (3) komt aan bod dat we daar altijd zelf een keuze in hebben.
[[Deel 2 maakte het principe daarachter expliciet:

Ons lichaam heeft een eigen samenhang.
Die is te zien vanaf het moment dat je eerste cel – de Zygote – zich ontvouwt in het vormen van je lichaam.
Deze ontvouwing is het gevolg van een voortdurende afstemming en communicatie tussen levende cellen.
De basis van gezondheid ligt in het be-leven en her-stellen van de integriteit van die celcommunicatie.

:Die ontvouwing en integriteit kan worden verstoord door ‘botsingen’ met onze omgeving.
:Daardoor reageren we niet, of juist wel, op veranderingen in de omgeving terwijl dat niet strookt met het functioneren van ons lichaam.

[[Deel 3]] beschreef dat als een conflict in vrije keuze. We reageren op informatie van de omgeving, zonder onze reactie op het vermogen van ons lichaam te betrekken. Het gevolg is dat we iets doen waardoor we – in principe zelf – de samenhang van ons lichaam verstoren.
Dit is mogelijk doordat we in ons leven gebruik maken van reflexen.
Dit zijn reactiepatronen – van groepen van levende cellen – die door onze herinnering worden bepaald.
Het gevolg is dat we in onze omgang met onze omgeving in hoge mate door reflexen worden bepaald: buitenbewuste, onbewuste en onderbewuste processen zijn meer bepalend voor wat we doen, dan onze bewuste besluiten. Ook al kunnen we via ons bewustzijn de on(der)/buiten-bewuste processen herstellen.

ZelfGenezen gaat daardoor vooral over het kunnen leren herstellen van afunctionele en dysfunctionele reflexen, door die opnieuw te ‘programmeren’.
Dat gebeurt op andere niveaus van bewustzijn dan daar waar we gewoonlijk functioneren; de slaapcyclus helpt ons om daarmee te kunnen werken (“[[Meditatie als Medicatie]]”).
Elke geneeswijze die 'werkt', heeft effect doordat die inspeelt op het functioneren van ons lichaam. Doordat ze contact maken met een manier waarop ze functioneren kunnen we daarvan leren. Die kennis kunnen we in meer algemene zin begrijpen en benutten.

Voor verschillende behandelvormen wordt samengevat wat hun essentie is; vanuit het oogpunt van het functioneren van het lichaam.
:Deze aanpak is in meer algemene zin te begrijpen: de betekenis van een geneeswijze ligt niet in het verklaringsmodel wat de behandelaars ervoor gebruiken, maar in de manier waarop ons lichaam die aanpak kan begrijpen. Het helpt ons om onze 'lichaamstaal', en het begripsvermogen en bevattingsvermogen op een andere manier te begrijpen: hoe kan de kolonie van levende cellen, die ons lichaam vormen, omgaan met onze interactie met onze omgeving?

[[Wat is Nieuw?]]
[[Doe Het Zelf]]

[[Heelheid|Deel 1)  Wat is je lichaam?]] 
[[Gezondheid|Deel 2) Gezondheid, Wat is dat?]]
[[Genezen|Deel 3) Genezen, Hoe werkt dat?]]
[[Zelfgenezen|Deel 4) Zelfgenezen: Doe Het Zelf]]
[[Wetenschap van Leven]]
[[Integrale Geneeskunst]]
[[Preventieve Geneeskunst]]
[[DHZ Zelfgenezen|]]
De medicijnbuidel is een soort van paspoort naar de binnenwereld. Beschouw het als je portefeuille gezondheid.

Als je kijkt in je portefeuille, dan zie je daar allerlei papieren en symbolen, waarmee anderen hebben aangegeven dat je wat hen betreft meetelt. De papieren van de Nederlandse Bank (die altijd van die bank eigendom blijven). Je rijbewijs en paspoort (die eigendom zijn van de Nederlandse regering). Je postzegels. Je geld. Al die zaken die je plots kan verliezen, en daardoor ‘waardeloos’ bent. Kijk eens in je portefeuille, voor hoeveel van die waardepapieren, je afhankelijk bent van een ander?

Een medicijnbuidel werkt anders. Alles wat daarin zit biedt toegang tot de binnenwereld. De medicijnbuidel is het bekends geworden van de traditie van de Amerindianen. (De Indianen van Noord- en Zuid Amerika; die door een misvatting zijn vernoemd naar de mensen in India..) De Amerindianen werken veel met ritualen. Initiaties waarmee ze zichzelf vinden, en kunnen plaatsen, in de natuur en cultuur. Bekend is de Soul Quest. Dit is met de Australische Walkabout te vergelijken. Het is een trektocht in de natuur, om je eigen natuur te leren kennen en begrijpen. (Zie ook [[Meditatie als Medicatie]].) In het opdoen van wezenlijk begrip, door zelfinzicht, is er altijd een herinnering naar de omgeving waarin dat inzicht werd verworven. (Zie ook [[Reflexen]].) In die omgeving is altijd wel wat te vinden dat de essentie van de binnenwereld ervaring, in taal van de buitenwereld laat zien. Een steen, een blad of takje, een veer van een vogel. Door daarvan een stukje mee te nemen werkt het als Talisman. Een talisman is een doorgang, een portier, een login + password, een sleutel om weer bij die ervaring te komen. Een medicijnbuidel is daarmee een portfolio van je eigen zelfontdekking. Elk onderdeel erin verbindt je met je eigen kracht. (Vandaar dat het bij de Amerindianen een symbool was als iemand zijn medicijnbuidel was kwijtgeraakt; of die werd afgenomen wegens onwaardig gedrag. Het was een teken dat je niet goed had opgelet of je respectvol omging met je omgeving. Of je goed had gezorgd voor je eigen integratie in je directe omgeving. Met andere woorden: als je het contact kwijt was met je omgeving, stelde je contact met jezelf ook niet veel voor?)

Een medicijnbuidel is een interessant gegeven. Het val verschillende dingen samen:
*contact met de natuur
*contact met je natuur
*diepe ervaring van je verbondenheid met het universum
*tastbare herinnering naar je wezenlijke ervaring
Ook dit is weer iets om eens mee te spelen?
Spierspanningen zijn meestal een gevolg van een conflict in spieraansturing. Het gaat daarbij niet om de afzonderlijke zenuwbanen die een spier innerveren en activeren, maar om het samenspel van de zenuwbanen naar groepen van spieren. Spieren kunnen alleen maar trekken, en werken daarom in paren: antagonisten. Wanneer de actiespier (agonist) samentrekt dan ontspant de antagonist in dezelfde mate om de beweging toe te laten. Dit geldt niet alleen voor spieren die samen een ledemaat laten strekken en buigen over een gewricht, maar ook de relatie tussen opeenvolgende gewrichten waarin spieren samentrekken (en ontspannen) om een bijvoorbeeld een ledemaat te laten buigen of strekken. Het gaat daarin niet om het activeren van afzonderlijke spieren, maar om het maken van bewegingen waarin meerdere spieren samen meedoen. In ons lichaam is er zo een samenspel van groepen van spieren, over ons hele lichaam, want de armbewegingen houden elkaar vaak in balans, voor de beenbewegingen geldt hetzelfde, en ook armen en benen, romp en hoofd zijn op die manier in gemeenschappelijke bewegingspatronen verbonden.

In ons lichaam is er niet alleen in beweging, maar ook in ontspanning. Hetzelfde patroon als we zien in agonist en antagonist (spanning en ontspanning) zien we ook in het samenspel tussen spieren en organen. In ons spiersysteem zijn we te vergelijken met een dier: we kunnen ons van één plaats naar een andere bewegen. In ons darmsysteem zijn we met een plant te vergelijken: we kunnen opnemen en verwerken wat de omgeving ons daar heeft te bieden. Ook in dat opnamesysteem en spijsverteringssysteem is het patroon van agonist-antagonist te herkennen: we hebben organen die stoffen omzetten, en we hebben organen die stoffen transporteren. Ook ons ‘dierlijk’ systeem en ons ‘plantaardig’ systeem complementeren elkaar op diezelfde manier: wanneer we eten hoeven we niet te bewegen; wanneer we bewegen zijn we in principe niet aan het eten. Dit is gebaseerd op wat bij dieren is te vinden: ze zijn op jacht, ze eten, ze verteren, of ze slapen. Hetzelfde principe is ingebouwd in ons lichaam: als je eet, dan is je lichaam in rust.

Er zijn veel  mensen die door hun leefstijl dit verwarren. Ze eten, terwijl ze bewegen. Er is zelfs een hele Fast Food industrie die mensen verkoopt dat dit gewenst is. Het gevolg is dat het lichaam een probleem heeft: het is er niet op ingericht om het bloed naar èn de darmen èn de spieren te bewegen. Het is ook niet in staat om de maag èn zuur èn basisch te laten zijn (zoals nodig is voor het verteren van òf vlees òf granen). In ons lichaam bestaat op meer manieren een keuze die we bepalen door de manier waarop we omgaan met onze omgeving. Vanuit het Verre Oosten zijn er veel geneestechnieken die er allemaal op zijn gericht om de balans van het deel in het geheel te herstellen. Dat is ook de essentie van ons woord voor genezen: helen.
De Mysteriespelen uit het oude Griekenland zijn nog steeds actueel. Indertijd werd al begrepen dat ons gedrag wordt bepaald door het samenspel van onze organen.

De Boeddhistische en Indiase geneeswijze laat dat ook zien: wat op de ene plek bekend staat als de Organen, wordt ergens anders benoemd als gevoel of als Goden.

“Goden” zijn in die zin te vergelijken met de “Archetypen” van Jung. Het is ook te vertalen met ‘basale principes’. 

De verschillende goden van de mysteriespelen zijn te vergelijken met verschillende gedragsvormen. (De geschillen tussen de Goden in de Griekse Mythen zijn beschrijvingen van de sociale, psychologische en fysieke conflicten (ziekten) zoals we die allemaal kunnen beleven.

Elke godheid (basisprincipe) van het Griekse Pantheon komt overeen met een orgaan, een klank, een kleur, een beleving, ... 

In de Mysteriespelen werd de mogelijkheid geboden om de andere archetypen te be-leven. Een rollenspel, zoals men tegenwoordig ook de managers traint om ander gedrag te kunnen gebruiken.

De Mysteriespelen zijn interessant omdat ervan het samenspel van die ‘goden’ veel bekend is.
De Griekse mythen, de astrologie, de kruidengeneeskunde, de gevoelsbelevingen, ... Ze zijn allemaal met elkaar verbonden.
Grinder en Bandler, een wiskundige en een taalkundige, hebben in principe de basis van de psychologie verlegd door te beseffen dat de psychologische processen niet worden bepaald in het bewustzijn, maar vanuit onderbewuste en onbewuste processen. Ze deden een studie naar de effectiviteit van diverse befaamde therapeuten (Virginia Satir, Carl Rogers, Milton Ericson, ...) en ontdekten dat die elk een ‘verklaringsmodel’ hadden van de redenen waarom hun behandeling zo effectief was. Via cameraopnamen en analyse van de gesprekken ontdekten ze dat de effectiviteit van de therapeut niet werd bepaald door wat die dacht dat die deed, maar door wat die feitelijk deed: de persoonlijke interpersoonlijke communicatie. Op basis van hun bevindingen hebben ze hun resultaten verder uitgewerkt op basis van de methode van hypnotherapeut Milton Ericson. Het was duidelijk dat wat hij zei dat hij deed het meeste aansloot op wat hij feitelijk deed. Hij was zich heel bewust van de principes van effectieve communicatie.

Daaruit ontstond NLP, Neuro Linguistic Programming. Dit is een methode waarin de eigenschappen van reflexen worden onderkend als bepalend voor het gedrag wat we hebben. Door expliciet met die reflexen te werken, kan de communicatie op diepere niveaux worden begrepen, en begeleid. Zo kan bijvoorbeeld aan de stand van de ogen, tijdens een gesprek, afgeleid worden of iemand iets nazoekt in het geheugen, of een blik werpt op de toekomst, en daarbij denk aan een abstracte gedachte of een concreet voorbeeld. Zo zijn er simpele meerdere technieken om een conversatie heel gericht met meer diepgang te kunnen begrijpen. Daardoor kunnen problemen in de communicatie worden opgelost en voorkomen.

In NLP is gegeven dat we elkaar altijd beïnvloeden met wat we doen en laten. Dat is niet te voorkomen. Door dat te beseffen en met meer zorg om te gaan met het effect van de communicatie. NLP maakt veel van de patronen expliciet, waardoor verstrengelingen in de communicatie kunnen worden opgelost en voorkomen. Vaak komt het voor dat iemand iets zegt, maar emotioneel iets anders bedoelt. Het is te vergelijken met zeilen, waar de wind van woorden één richting opgaat, en de onderstroom van emotie de communicatie een andere kant op sleurt. Het gevolg is dat de communicatie het schuitje ingaat, en de bedoeling ervan verlijert. Door de verschillende lagen van de boodschappen te kunnen onderkennen (vergelijk met wat voor hypnose werd beschreven) is op elk van de berichten apart in te gaan. En voor elk een oplossing te vinden.

Van NLP is te leren dat we de verschillende lagen van onze beleving apart kunnen waarderen, ze kunnen ontwarren, en daardoor problemen voorkomen; in onszelf en in interactie met onze omgeving. NLP wordt vaak gezien, en ingezet, als instrument voor het herstellen van het gezonde persoonlijke en sociale functioneren. Het is echter op dezelfde manier in te zetten (Zie bij [[Voice Dialogue]], hieronder) voor het verbeteren van de eigen gezondheid.
Al geruime tijd worden elektronische apparaten ontwikkeld die de elektrische velden in ons lichaam kunnen meten. Sommige van de apparaten werken (helaas) volgens het verouderde model dat de mens is op te vatten als een machine. Als geruime tijd is het bekend dat ons lichaam meer meteen soort van supercomputer is te vergelijken, waarbij de software (de stromen van informatie) leidt tot de hardware (de opbouw van ons lichaam). Net als in de Kwantumtheorie wordt gesteld is de interne toestand van het lichaam niet te bepalen; ze wordt bepaald door de manier waarop we met onze beleving zijn betrokken. Hetzelfde is het geval voor het gebruik van elektrische apparaten: ze kunnen niet iets opleggen op ons lichaam zonder ons functioneren te verstoren (zie wat bij Spirituele geneeskunst is beschreven). Deze apparaten kunnen dus alleen effectief zijn als ze helpen om de interne processen beter te kunnen begrijpen, en benutten.

Neurofeedback is een voorbeeld van deze manier van werken. Zoals zoveel apparaten (EEG, ECG, EMG, leugendetector) meet het de elektrische toestand van het lichaam. De aanpak maakt vervolgens gebruik van feedback: het apparaat maakt expliciet wat er – in dit geval – in onze hersenen gebeurt, waardoor het mogelijk is om interactie te gaan met ons eigen functioneren. Zoals zoveel feedback apparaten, geeft het de mogelijkheid om het lichaam op een andere manier te leren kennen en te gebruiken. Specifiek laat Neurofeedback een gestileerde, symbolische, weergave zien van de hersenfrequenties die we gebruiken, en maakt het vervolgens mogelijk om via onderbewuste en onbewuste processen (zie bij Hypnose) de hersenfrequenties zelf bij te stellen. Het is in deze vergelijkbaar met hypnose (zie boven) en kinesiologie (zie verderop): het is mogelijk om gericht en bewust te veranderen van niveau van bewustzijn en functioneren.

In neurofeedback kan zo worden gemeten welke hersenfrequenties iemand in verhouding teveel of te weinig gebruikt. Door ‘trainen’, via feedback, lukt het de persoon – via on(der)bewuste processen – om van de betreffende frequenties juist minder of meer te ‘produceren’. Het gevolg is dat de hersenen alle frequenties die van nature beschikbaar zijn (weer) kunnen gebruiken. Het blijkt dat daarbij oude problemen kunnen worden herinnerd. En worden opgelost; want ze zin niet meer actueel maar een opgeslagen herinnering van het ver-leden. Het komt zo voor dat alcoholisten zich kunnen herinneren door welk psychologisch trauma ze begonnen met ‘drinken’; het was hun vorm van zelfmedicatie om met hun zielepijn verder te kunnen leven. Ook immuunziekten, systeemziekten, en andere aandoeningen blijken te kunnen genezen wanneer de hersenen weer met alle hersenfrequenties kunnen werken.

De hersenen zijn, vergelijk dit met het hart, de plaats waar de informatiestromen van het lichaam samenkomen. In het cerebellum is er een totaalbeeld van de activiteiten in het lichaam. In de cortex is er een integraalbeeld van onze beleving van e omgeving. Tussenbeide wordt een afstemming bepaald waardoor de situatie in het lichaam optimaal aangepast kan worden aan de situatie in/van de omgeving. Het resultaat van die ‘vergelijking’ wordt ‘doorgeseind’ naar het lichaam, dat zich daarop instelt. Op die manier werken elektromagnetische signalen samen, van neuronen en hormonen (hormonen zijn informatiedragers, dus ‘antennes’),om het lichaam te informeren. In de hersenen bestaat op die manier een integraalbeeld van de afstemming van ons lichaam, en onze omgeving. De hersenen controleren niet wat er gebeurt; ze integreren wat gebeurt. Ze optimaliseren de afstemming tussen de externe en interne processen, en doen dat door middel van elektromagnetische signalen.

In die elektromagnetische signalen zijn patronen te herkennen. De golflengte (net als bij een radio) waarop we onze omgeving beleven is een andere dan die van de informatie-overdracht in ons lichaam, die weer een andere is van de informatieuitwisseling tussen de organen, die weer een andere golflengte is dan de golflengte fan het functioneren van onze cellen. De verschillen in golflengte zijn ten dele te begrijpen in relatie tot de grootte-orde van het proces waarin de informatie-overdracht zich afspeelt. De cellen zijn veel kleiner dan de organen, die weer kleiner zijn dan ons lichaam, dat weer kleiner is dan onze omgeving. Er wordt een onderscheid gemaakt tussen de beta-golven van bewustzijn,de alfa-golven van onderbewuste (droom) processen, de theta-golven van onbewuste (organische) processen, en de deltagolven van fundamentele (cellulaire) overlevingsprocessen. Het blijkt dat in onze slaap we deze golflengtebereiken in een cyclus doorlopen: van beta naar alfa naar theta en delta, en weer terug, in een cyclus van circa anderhalf uur.

Zoals we de interne processen ervaren als hersenfrequenties, is dat ook het geval voor onze beleving van onze omgeving. Alle zintuigen zetten waarnemingen van onze omgeving om in elektromagnetische signalen. Een sensorcel zet daardoor een vorm van informatie om in een elektrische impuls, die wordt doorgegeven aan een zenuw, die samen met andere zenuwen samenkomt in een Plexus, die een zenuwverbinding heeft naar de hersenen waar de zenuwimpulsen samenkomen van het hele lichaam. Het zijn deze signalen die in de hersenen via neurofeedback worden gemeten. Het is betekenisvol om te beseffen dat de zenuwimpulsen van de zintuigorganen allemaal worden afgegeven door cellen in en op de rand van ons lichaam: we beleven dus alleen maar veranderingen die plaatsvinden in )op de rand van) ons eigen lichaam. Ook is bekend dat alle zintuigcellen niets anders waarnemen dan trilling: licht, geur, geluid en beweging zijn alleen maar vormen van trilling. Wat we menen waar te nemen van onze omgeving is uiteindelijk slechts een collage, een assemblage, van zenuwimpulsen in ons eigen lichaam, van een trillingspatroon in/van onze omgeving (zie wat is geschreven over Hologrammen, bij de Spirituele geneeswijzen).

In onze hersenen zien we dus in principe een interferentiepatroon tussen de informatie van de toestand in ons lichaam, in interactie met de informatie van de toestand van onze omgeving. Beide komen daar samen in de vorm van een Interferentieveld van elektromagnetische signalen. (Zie wat bij Spirituele geneeswijzen werd geschreven over het werk van Karl Pribram.) In de neurofeedback is expliciet dat die signalen elektromagnetisch kunnen worden gemeten; en dat we – via het feedbacksysteem, daarmee zelf kunnen inter(re)ageren. Het maakt expliciet wat bij de spirituele geneeswijze genoemd werd: de informatie van ons lichaam, en onze omgeving, zijn een hologram, waarvan de samenhang soms verstoord wordt. Genezing is elke techniek waardoor die samenhang (coherentie) ontstoord wordt.

Neurofeedback leert ons dat ons lichaam werkt op basis van de overdracht van elektromagnetische signalen, en dat we (zoals de kwantum theorie aangeeft) daarmee altijd in interactie zijn. Neurofeedback laat expliciet zien dat onze gezondheid een direct resultaat is van de manier waarop we ons lichaam beleven. En dat we daar altijd een keuze in kunnen hebben (zie wat bij Gebedsgeneeswijzen is beschreven).
Bewustzijn is nog maar weinig begrepen. De mens beschrijft zichzelf als een wezen dat bewust bewust is (Homo sapiens sapiens). De studie naar bewustzijn komt maar langzaam op gang. En een goede definitie van bewustzijn ontbreekt nog. Zoals het nog maar weinig bekend is waarop het bewustzijn van mensen gebaseerd is, hoe het werkt, hoe het is te gebruiken, zo is ook niet bekend in welke mate andere wezens (dieren,planten, rotsen?) bewust zijn. Het is duidelijk dat alle mensen de wereld om hen heen anders ervaren. En dat wij mensen de werkelijkheid anders ervaren dan andere levensvormen. Het heeft te maken met bewustzijn, leven, gezondheid, en liefde. Maar we weten weinig van bewustzijn.

Het weinige wat bekend is van bewustzijn wijst op een eigenschap van levende cellen. Mensen kunnen handelen met bewustzijn. Dieren maken bewuste keuzen in hun gedrag. Planten kunnen op gerichte manieren reageren op, en omgaan met hun omgeving. Cellen nemen gerichte besluiten in wat ze opzoeken of ontwijken.

De mate waarin bewustzijn wordt gemeten – zoals EEG – is bepaald door elektromagnetische signalen. Die signalen zijn – net als de stroompjes in een computer – zelf geen bewustzijn. Het gaat daarin ook niet – net als bij een computer – om de samenhang in die signalen, maar om de samenhang van wat het ‘computer’ programma doet, en wat zich afspeelt in de omgeving. In rotsen zijn elektromagnetische effecten te vinden: rotsen ordenen elektrische velden in hun omgeving. Ook planten en dieren functioneren op basis van elektromagnetische potentialen en signalen.  Sidderalen zijn daarvan een bekend voorbeeld. Maar daarmee is nog niet verklaard wat bewustzijn is; of, of het een elektromagnetisch fenomeen is.

Wij noemen onszelf “bewust bewust” (Homo Sapiens Sapiens”), maar ‘we’ weten niet wat bewustzijn is. We weten ook niet hoe we met bewustzijn omgaan. De wetenschap heft geen werkend model van bewustzijn. Vandaar dat de Wetenschap van Leven deze gezochte kennis nu uitwerkt.

Informatica baseert zich nog steeds op computers, die géén vrije keuze hebben. De geneeskunde heeft géén gerichte technieken voor het gebruik van bewustzijn. De Psychologie, de psychiatrie, filosofie en religies hebben ten dele modellen van en soms ‘recepten’ voor  bewustzijn, maar ... als die echt klopten en werkten dan was de mensheid niet in de problemen die we nu beleven. De beste modellen en methoden voor bewustzijn zijn te vinden in de mystiek, meditatieleer, magie en hypnose. Dat zijn werkvelden waar verandering van bewustzijn wordt bestudeerd en beleefd; en de effecten worden getoetst aan de hand van het behaalde resultaat: de verandering van de beleving van de omgeving. Dat is wat we ook zoeken voor genezing.

In de gezondheidszorg is het belangrijk dat we het effect van verandering van bewustzijn op ons lichaam leren kennen en gebruiken. Ook omdat verandering van bewustzijn een teken kan zijn van verandering in het functioneren van het lichaam. Bewustzijn heeft direct te maken met de communicatie tussen levende cellen. Die maken daarin gebruik van materialen en chemische signalen, elektromagnetische communicatie en lichtsignalen. Bewustzijn heeft daardoor te maken met verschillende niveaus van functioneren: cellulair (buitenbewust), orgaanfunctie (onbewust), lichaamsfunctioneren (onderbewust) en de beleving van de omgeving (bewust). Daaruit volgt ook dat we met ons bewustzijn ook op meerdere manieren kunnen omgaan met ons lichaam. Daarin ervaren we ons lichaam op verschillende manieren: anatomisch als object, fysiologisch als proces, voor het regelsysteem als een transformatie, en in onze psycho-immunologie als integratie.

Dat wat we kennen als het verschil tussen gezond, onwel, ziek en dood heeft te maken met het verlies van samenhang, op het moment dat we in ons functioneren van één niveau naar een ander gaan; terwijl dat niet klopt met ons samenspel met onze omgeving. In de ziektebeschrijving staat dat bekend als de overgang van gezond naar adaptatie naar compensatie naar decompensatie. Technisch bezien gaan we daarmee ‘onze grenzen te buiten’: wat we doen klopt niet meer met wat er gebeurt in ons lichaam. We verwarren als het ware ons lichaam met onze omgeving. (Dit werd eerder benoemd als de Boom van Keuze; en het verwarren van de prioriteiten van ons bestaan in het verwarren van de Boom van Kennis met de Boom van leven.

In ons lichaam is de Boom van kennis gebaseerd op de Boom van Leven. Ook voor de wetenschap en geneeskunde is dat nog het geval: onze kennis van ons lichaam schiet tekort om het te kunnen genezen. Wetenschap heeft nog geen modellen van leven, Liefde, Bewustzijn en Gezondheid. Om die reden kunnen we ons voor herstel en genezing beter baseren op het functioneren van ons lichaam. En dat leren begrijpen door de verschillende niveaus van bewustzijn in termen van de verschillende niveaus van lichaamsfunctioneren te leren begrijpen.

*Dit is als het volgt schematisch samen te vatten:
#In ons bewustzijn beleven we onze omgeving op basis van onze anatomie ‘als object’.
#In ons onderbewustzijn beleven we de fysiologie waarin ons lichaam is verbonden met de omgeving, als een proces.
#In ons onbewustzijn kunnen we ervaren hoe de organen samen onze systeemregulatie bepalen en daarin de balans bewaren van de transformatie tussen ons lichaam en onze omgeving.
#In ons buitenbewustzijn be-leven we hoe de cellen van ons lichaam als één éénheid functioneren, elk voor zich, allemaal samen, als lichaam als geheel, en als integraal deel van onze omgeving.
Dit is de sleutel voor het begrijpen van, en omgaan met, de integratie/integriteit van ons lichaam. Zoals de anatomie, fysiologie, het regulatiesysteem en het integratiesysteem allemaal één geheel zijn, zo zijn ook de niveaus van bewustzijn onderling verbonden. De samenhangen die we daarin beleven zijn van dezelfde soort als die van de cellen, de organen, ons lichaam en de mensheid of – zoals dat in de wetenschap bestudeerd is – het samenspel tussen materie, moleculen, atomen en subatomaire velden. We kunnen elk van die modellen gebruiken om de integriteit van ons lichaam te hervinden en herstellen.

Daartoe is het wel van belang om van bewustzijnsniveau te kunnen veranderen: vanuit het ene niveau kan je niet omgaan met wat er op een ander niveau afspeelt. Zoals de natuurkunde, scheikunde, elektriciteitsleer en informatica verschillen, (of de 4 Fundamentele Krachten van de Fysica elk op een ander niveau spelen), zo is dat ook het geval voor ons gebruik van ons bewustzijn. (Zie “[[Meditatie als Medicatie]]”)
In de gereguleerde geneeskunde wordt veel gepraat over Oorzaak en Gevolg.
Vaak wordt gedaan, en gesteld, dat een behandeling voorspelbaar moet zijn, en herhaalbaar.
Dat is een ongezonde manier van denken; zelfs een mogelijk dodelijke manier van omgang met leven, want herhaalbaarheid en voorspelbaarheid is alleen te vinden in de omgang met dode materie.
Leven heeft vrije keuze. Een mens is geen rots, en moet niet met de wetten van dode materie worden beschouwd.

Er zijn VIER vormen van relatie tussen Oorzaak en Gevolg.
Het kan helpen om even vier voorbeelden te geven:
#beweeg een steen
#beweeg water
#beweeg lucht
#beweeg je hand

!A => B
Als je een steen beweegt pak je die op en leg je die neer. Waar je de steen neerlegt blijft die liggen, of komt daardoor te liggen op een plek waardoor die daarna niet meer beweegt. Een steen heeft geen vrije keuze, geen interne mogelijkheid voor beweging. Voor een steen is elke beweging een gevolg van een oorzaak. In wiskundige termen: voor de steen geldt dat actie + reactie= nul. Altijd.
!A <=> B
Als je water beweegt, dan breng je een stroom in beweging, Je hand duwt de stroom en de stroom duwt je hand. Actie = - reactie wordt vervangen door feedforward en feedback, beweging is niet deterministisch (voorspelbaar) maar relativistisch. Relatief ten opzichte van de processen in het water.
!A =><= B
Als je lucht beweegt is er geen grens waar je je hand doorheen steekt. Je bent er al deel van. Je drukt geen lucht weg door je hand in lucht te steken; zoals bij water het geval is. Er is geen wateroppervlak van lucht; je leeft al in de lucht, en je bent aldoor al doende om lucht te bewegen; zoals je ademhaling aantoont.
!A == B 
Als je je hand beweegt, is er niets wat je in beweging brengt. Het is al in beweging. Je hand is opgebouwd uit levende cellen. Het enige wat je verandert is de manier waarop ze ten opzichte van elkaar bewegen. Dit doe je doordat je al met de betreffende cellen bent verbonden. Je verandert je betrokkenheid met die cellen, waaroor het samenspel tussen de cellen verandert: je hand – die al beweegt – maakt een gerichte beweging.
| Slaap | Voel je Goed | Leefstijl | Placebo |
!Zelfgenezen gaat vanzelf.
Zelfgenezend vermogen is ‘ingebouwd’ in ons lichaam.
Het is deel van het systeem waardoor ons lichaam gevormd werd.
Het is gebaseerd op het bewaren van een “systeemgrens”, in een organisme.
Om er mee te werken is het handig om te begrijpen hoe het lichaam dat doet.

De tekst hieronder gaat veel verder in op de details, omdat zelfgenezen ook de basis is van genezen.
Elke geneeswijze maakt gebruik van het zelfgenezend vermogen; en de manier waarop ons lichaam werkt.

Je zal zien dat wat hier aan bodt  komt je hele bestaan bestrijkt:
*Het onderhouden van je cel-dna
*het voeden van je cellen met informatie, en materie
*het leren kennen en genieten van/met je lichaam
*het verzorgen van je omgeving: Aarde, mensen en alle vormen van leven

Op deze bladzijde wordt - in grote lijnen - beschreven hoe je daar zelf mee kan werken.
Op ( zullen de achtergronden worden beschreven.
In kan je lezen hoe je dit samen met anderen kan beoefenen.

!1) Slaap - de Grote Genezer
Zelfgenezing is een voordurend proces, waarvan we ons niet bewust zijn.
Zelfgenezen is het sterkste wanneer we ons daar het minst van bewust zijn: terwijl we slapen.
In de slaapcyclus doorlopen we verschillende niveaus van bewustzijn; die met  verschillende procesniveaus in ons lichaam verwant zijn.
Het is mogelijk om die niveau, en hun samenhang, bewust te gebruiken; zie “Meditatie als Medicatie”.

!2) Voel je goed - Diagnose = Therapie
Goed gevoel is tegelijkertijd diagnose en therapie.
Het gaat om meer dan alleen even zitten en te voelen wat er gebeurt.
Het gaat er vooral om te voelen wat er in je gebeurt.
En - vooral - om in je te voelen hoe je daar me omgaat.

!3) Leefstijl - Voedsel als Medicijn
Leven is leven in een omgeving; in uitwisseling via voedsel en informatie.
Er zijn - nogal veel - mensen die zeggen zonder voedsel te kunnen leven.
Maar leefstijl gaat over veel meer dan voesel, kruiden en hygiëne.
Leefstijl gaat over de hele manier waarop we deel zijn van, en omgaan met, onze omgeving.

!4) Placebo - Zelfvertrouwen
Placebo maakt gebruik van de basis van ziekte: ontwarring van verwarring.
De gezonde mens is autonoom en onafhankelijk.
Afhankelijkheid leidt tot verwarring, ook van het lichaam: ziekte.
Placebo keert dat om, en hergeeft iemand zelfvertrouwen; zonder dat zelf te beseffen.


Elk van deze onderwerpen wordt verder uitgewerkt in deze webzaait.

Daar is tijd voor nodig.
In deze kultuur geld(t): tijd = geld.
Donaties zijn daarvoor nodig: doe je mee?.
Geef op het overschijfformulier aan welke aanvulling gewenst is.
Postbank rekening 7234993 t.n.v. SIG

of klik hier: Sigfoundation@PayPal
Placebo is het krachtigste geneesmiddel wat we kennen.
Het is gebaseerd op (onbewust) herstel van eigenwaarde.

Placebo is een paradox.
>Iemand anders geeft je de autoriteit om je eigen autoriteit te hervinden.

Placebo is gebaseerd op hetzelfde principe als hypnose. Als je je lichaam de ruimte geeft om te doen wat het kan doen, kan het zichzelf uitstekend repareren,. Dat is vanzelfsprekend: je lichaam is opgebouwd door levende cellen, die reageren op je gevoelens. Als je je gevoelens blokkeert, dan kan het gebeuren dat de cellen vastlopen in hun onderling functioneren. Jij wil één ding, je lichaam werkt anders, en tussen de twee wordt je verscheurd, dus ziek. Vanzelfsprekend kan het omgekeerde ook gebeuren. Je bent ziek, maar je houdt op om die verstoring vast te houden; bijvoorbeeld je laat een oud idée fixe los. Je cellen hebben dan de mogelijkheid om hun normale samenspel te herstellen. Maar je moet wel je oude overtuiging loslaten, en ruimte geven voor een nieuwe realisatie. (Overtuiging is als een schip dat teveel zeil heeft staan voor de wind die op dat moment waait.) Placebo maakt gebruik van je overtuiging dat, dat wat je beleeft, anders kan. Net als een klein kind ga je er van uit dat het kan; ‘en de hemelpoort gaat voor je open’. De cellen stellen zich in op wat je zoekt. Via hypnose is op meer gerichte manier hetzelfde te bereiken. Placebo gaat bredere n dieper: het lichaam krijgt de ruimte om zichzelf bij te stellen.  Omdat je voor jezelf aanneemt dat dit kan.
Placebo is het krachtigste geneesmiddel.
Het laat zien dat genezing te maken heeft met geloof en vertrouwen.
In het gebruik van placebo hergeeft een genezer zelfvertrouwen.
De behandelde heeft dat niet door - die ervaart het als vertrouwen.

Het brengt het genezend vermogen terug bij haar basis: zelfgenezen.
Psychotherapie is vergelijkbaar met hypnose, NLP en voice dialogue. Het is een aanpak die gebruik maakt van het gegeven dat we op alles wat wordt gezegd ook lichamelijk reageren. Tegelijkertijd maakt het gebruik van het gegeven dat we allemaal in ons hoofd een ‘plaatje maken van de wereld’. In een gesprek ‘wandelen’ we – net als hypnose – rond door dit wereldbeeld wat we hebben. In gesprek met een ander kunnen we ons zo laten leiden om ons wereldbeeld ‘vanuit andere ogen’ te kunnen bekijken. Psychologen zijn getraind in het begeleiden – via een gesprek – van het zelfbeeld wat anderen van zichzelf hebben.

In relatie tot wat hierboven al is beschreven, wordt in de psychologie en psychiatrie geen expliciet gebruik gemaakt van de verschuiving en van bewustzijn zoals in hypnose en NLP gebruikt wordt (ook al was bijvoorbeeld de psycho-analyst Freud getraind door de hypnotiseur Charcot). Ook is het meer zinvol om in de balancering van deze psycho-fysieke processen de meridianen te betrekken (zoals bijvoorbeeld in EFT gedaan wordt).
Ook uit de Yoga is er een serie van rek en strek oefeningen die (samen met ademhaling) meer doen dan op het eerste gezicht het geval lijkt. Het strekt niet alleen het lichaam, maar ook de geest. (Dat is logisch, want die zijn bij leven en welstand met elkaar verbonden).

HaTha Yoga maakt gebruik van spierspanningen en spierspoeltjes. Op het plaatje is te zien waar die in het lichaam zijn te vinden. De spierspoeltjes zijn bedoeld om te voorkomen dat je je eigen spieren aan flarden trekt: vergelijk het met zekering in een elektrisch circuit. (Soms werkt dat niet, en trekken bijvoorbeeld tennisspelers of voetballers een spierbundeltje stuk. Dat voelt aan alsof een tennisbal tegen hun kuiten knalde.)

In de Hatha Yoga worden spierbewegingen uitgevoerd, langzaam, terwijl de ademhaling daar direct in meedoet, waardoor de spiergroepen weer in hun extreme standen komen. Daardoor kan het lichaam de neutrale tussenstand weer beter bepalen. In de plaatjes zijn daar een aantal voorbeelden van gegeven.

In principe breng je de spiergroepen in een extreme stand; en houdt die even vast terwijl je door je adem die stand iet uitrekt, zeg maar “masseert’. Bij het in en uitademen rekt je lichaam iets door, waardoor je de grens wat kan verleggen. Door de extremen zo beter te voelen weet je lichaam ook beter waar de extremen liggen. De oefeningen zijn vergelijkbaar met het ijken van een weegschaal, of het stemmen van een piano.
Rolfing is een massagetechniek waarin de spieren dermate stevig kunnen worden gekneed dat alle spanningspunten (Triggerpoints) losgelaten worden. Pijnpunten in spieren zijn meestal probleempunten in de elektromagnetische regulatie: de spieren ‘lopen vast’ – letterlijk – in een dubbelspel. Er wordt als het ware van twee kanten tegelijk aan de spieren getrokken. We bewegen spieren nooit afzonderlijk (zoals body builder trainers soms willen laten geloven). Al onze spierbewegingen zijn onderdeel van de beweging van ons lichaam, en deel van patronen die verbonden zijn met intenties. We reiken naar iets uit. We trekken ons ergens van terug. Soms ontdekken we middenin een beweging (bijvoorbeeld: uitreiken) dat we de verkeerde beweging maken (het is beter terug te trekken), doordat we ontdekken dat datgene wat we proberen te pakken niet is wat het is (‘het touw blijkt een slang’). De spieren die deelnemen aan die beweging moeten dan abrupt overschakelen van de ene naar de andere beweging. Vaak gaat dat goed, soms niet (zoals wanneer we er met onze gedachten niet bij zijn, en de spierbeweging reflexmatig gebeurt, en daardoor buiten ons bewustzijn moet worden hersteld). Het gevolg is dat er een aanstuurconflict als een spanning in de spieren bestaan blijft. Veel spierpijn is hierop gebaseerd.

Rolfing lost dit op door de spieren zo fors te masseren dat ze de spierspanningen niet langer vast kunnen houden. Postural Integration en Bio-energetica doen dit bijvoorbeeld door (eventueel in combinatie met adembeweging) spieren in hun extreme beweging te houden, en zo de spanning te ontspannen. (Deze methoden zijn gebaseerd op de aanpak van Qi Gong en Yoga.) Shiatsou en Triggerpointbehandeling doet het door de pijnpunten te herkennen en op de plaats waar de spier in conflict is druk uit te oefenen. Neuraaltherapie injecteert procaïne in zulke plaatsen: het is een stof die helpt om de elektrische lading te ontladen. Het effect is dat de spieren hun oude spanningspatronen loslaten. Bij de meeste therapieën is het een gegeven dat de oude herinnering die ‘in het lichaam vastzat’ daarbij vrijkomt, en kan worden geheeld. (Zie ook hypnose en Neurofeedback.) Het gevolg is dat het lichaam weer vrij is om te bewegen. Dansers kunnen beter dansen, en voor alle anderen is het alsof het lichaam zich verjongt heeft.

Deze massage technieken laten zien dat zich soms in ons lichaam oude problemen opstapelen, waardoor de beweeglijkheid van ons lichaam steeds meer wordt beperkt. Door de spieren weer los te masseren – tot op het diepste niveau – wordt de beweeglijkheid van ons lichaam (en onze vrije keuze) herstelt. Veroudering is in die zin de opstapeling van onopgeloste problemen. Door het regelmatig oplossen van oude problemen – en dat kan ook door het masseren van het lichaam – is kwetsbaarheid voor verandering vaak te voorkomen.
| ''Handboek 0'' | Ver 1 | [[SIG|]] | Donaties: NL 52 INGB 0007 234 993
[img[]] [[ZelfGenezen]]
!Slaap - De Grote Genezer
In de slaapcyclus doorlopen we 4 niveaus van bewustzijn.
We schakelen daarin over van omgevings- naar lichaams-, orgaan- tot celbewustzijn.
In hersenmetingen houdt dit verband met beta-, alfa, theta- en delta- hersengolven.
In alles wat we doen maken we gebruik van de samenhang daartussen; dat is te leren gebruiken.

Wordt vervolgd ...

Waarom zegt men zo vaak  “slaap is het beste medicijn”?
Heeft dat te maken met wat er gebeurt als je slaap? Jazeker.
Verklaart dat ook waarom we zoveel tijd van ons leven verslapen? Jazeker.
Het heeft vooral te maken met de cucli waarin ons lichaam is verbonden met onze omgeving.

Als je slaap doorloop je, elke keer weer, een cyclus. De slaapcyclus.
Daarin schakel je over van je omgevingsbeleving naar je celbeleving.
Daarbij zijn vier groepen ‘hersengolven’ maatgevend voor onze beleving.
We kennen die als vier verschillende vormen van bewustzijn; zie de tabel.

| omgeving | lichaam | orgaan | cellen |
| bewust | onderbewust | onbewust | buitenbewust |
| beta | alfa | theta | delta |
| huid | bindweefsel | kapsel | membraan |

Let wel: ons celbewustzijn beleeft dit in omgekeerde volgorde.
Vanuit het perspectief van onze cellen, is elke zel bewust.
Als deel van de organen, en ons lichaam, ervaren ze een deel van het geheel.
Dat wat buiten ons lichaam ligt, is voor onze cellen (letterlijk) buiten-bewust-zijn.

| cel | orgaan | lichaam | omgeving |
| bewust | onderbewust | onbewust | buitenbewust |

In de slaapcyclus doorlopen we een lemniscaatbeweging tussen ‘binnen’ en ‘buiten’.
De lemniscaat is een omkeerbeweging, waarin binnen en buiten direct zijn verbonden.
Doit is expliciet te zien in een Möbius Lus; die ook het principe weergeeft van de relatie tussen al onze organen.
Darin is te zien hoe de organen, samen, de systeemgrens (binne/buiten) functioneel ‘overbruggen’.

Het onderliggende mechanisme echter is veel meer fundamenteel: de dynamiek van de celdeling, waaruit ons lichaam gevormd is.
In celdeling, zien we dat een goed gevormde cel amorf wordt; vormloos.
De vaste samenhangen vervloeien, en elektromagnetische krachten (DNA splitsing) staan centraal in dat hele gebeuren.
Het gaat echter steeds om de samenhangen (informatie in formatie); die het beste als een hologram-principe zijn te beschrijven.

De celdelingcyclus, de levenscyclus, de leercyclus en de slaapcyclus zijn allemaal verbonden.
het gaat steeds over hetzelfde principe: het ‘omkeren’ van de systeemgrens.
Dat is hetzelfde wat elke cel doet (in celdeling), wat elk orgaan doet, en wat de organen onderlingverbindt.
Het is ook het principe waarin we, via seks, met elkaar en alle vormen van leven zijn verbonden.

Het is dat onderliggende principe, wat in Deel 1 al is beschreven: als het principe van genezing.
In genezing wordt de systeemgrens hersteld; door de relaties tussen binnen en buiten opnieuw te definiëren.
Dat is ook het ‘mechanisme’ wat door Hans Selye werd beschreven: verstellen van de systeemgrens door anti-/pro-onstekings-hormonen.
Het is het principe wat we in ons leven stelselmatig gebruiken; in de slaapcyclus.

De slaapcyclus, celcuclus, het immuunsysteem en het leervermogen zijn aspecten van hetzelfde principe.
Wiskundig is dit hetzelfde  principe als dat van een zwart gat; een singulariteit.
Een singulariteit is een plek waar het deel is verbonden met het geheel.
Alweer: het gaat over de systeemgrens, en de verbondenheid tussen binnen en buiten.

Onze levencyclus, celcyclus, spijsverteringscyclus en slaapcyclus zijn allemaal verbonden.
Het zijn allemaal onderdelen van het samenspel van cycli die de lichaamsamenhang bepalen.
De fysische cicli, chemische cycli, electromagnetische cicli en informatiecycli zijn daarin allemaalverbonden.
De verbonenheid vergt een onderlinge afstemming; die in de pauze-fase van ce celcyclis te zien is.

In de slaapcyclus schakelen we onze omgevingsbeleving uit.
Het bewustzijn wordt verlegd van de buitenwereld naar de binnenwereld.
Hersenmetingen tijdens slaap en meditatie laten zien dat het gaat om een bewustzijnsverlegging.
Omgekeerd is dat te formuleren als “bewustzijnsverlegging is een verandering van betrokkenheid in/met onze omgeving”.

In de slaapcyclus verschuiven we de betrokkenheid van onze beleving.
In hypnose (gebruikt ook voor genezen) wordt dat principe gebruikt.
In meditatie is dat ook het geval; in dit geval ‘doe je het zelf’.
In ‘denken’ doen we in principe hetzelfde: aan-/uit-schakelen van onze betrokkenheid in onze beleving.

Hypnose en meditatie volgen het principe van de slaapcyclus ‘ter inductie’.
De aandacht wordt systematisch verlegd, van omgeving, naar lichaam, gevoelsbeleving, en ‘de leegte’.
Dat laatste is het ‘keerpunt’, waarvan dan in meditatie met (nieuwe) ideeën gewerkt wordt.
Het is het schakelpunt voor/van Vrije Keuze; het kernpunt van leven.

In slaap, wordt de betrokkenheid met de omgeving ontkoppeld.
In plaats daarvan wordt de celbeleving centraal gesteld.
Het is het herstellen van de basis van opbouw van het lichaam.
En daarmee de basis voor zelf-reïntegratie: zelfgenezing.
De spirituele geneeswijzen laten zien dat het mogelijk is om mensen te genezen via gedachten, en op afstand. Ongeacht de manier waarop de spirituele genezer in de mentale gesteldheid komt om deze genezing te kunnen bieden, is er het effect dat een zieke persoon kennelijk kan genezen doordat de ene persoon denkt aan de ander. Telepathie is al heel lang bekend; en het idee dat gedachten materie kunnen bepalen is ook al op veel manieren bestudeerd en bewezen,. Het probleem lijkt steeds dat niet iedereen het kan, dat degene die het kan het niet altijd kan. Het suggereert dat er iets meespeelt in de manier van denken, waardoor het effect van spirituele geneeswijzen bepaald wordt.

Karl Pribram, de neurochirurg, psychiater, psycholoog et cetera kwam tot de conclusie dat we ons brein het beste als een hologram kunnen beschouwen. Een hologram is een 3D lichtbeeld: een projectie – als van een cinema – die leidt tot het waarnemen van een ruimtelijk object. Dennis Gabor, die de holografie uitvond, liet zien dat daarin een interactie bestaat tussen Coherentie en Chaos. (De “chaos” is een golfveld waarvan de ordening vrij is.) De holografie ontstond toen de laser was uitgevonden: een coherente lichtstraal. In samenspel met ‘gewoon’ licht is daaruit een 3D lichtbeeld te projecteren.

In de natuur zijn veel voorbeelden te zien van het samenspel tussen chaos en coherentie, in het maken van vormen van informatie. Stereo is een veel gebruikte toepassing van het principe. Vleermuizen, dolfijnen en walvissen navigeren door een equivalent van het zelfde: ze kunnen zich oriënteren doordat ze de echo op een gerichte bundel geluid (sonar) interpreteren als een ruimtelijk beeld van hun omgeving.

Ook in onze cellen is hetzelfde te zien: water is een combinatie van coherentie en chaos. Fysicus Herbert Fröhlich liet zien dat onze cellen hun energie ontlenen aan de ongeordende beweging van de moleculen van water. Tegelijkertijd ontlenen ze hun informatie aan het ‘micro ijs’, de structuren van moleculaire ‘naalden’ die in water – een vloeibaar kristal – zijn te vinden. Cyril Smith heeft laten zien dat deze ordening ook de manier is waardoor informatie is op te slaan in water: de naalden van water fungeren als antennes, waardoor informatie is op te slaan in water. Masatu Emoto, David Schweitzer, en Bernd Kröplin lieten zien dat de in het water opgeslagen informatie indirect is te herkennen in respectievelijk een ‘sneeuwvlokvorm’ na het bevriezen van water, een polarisatiebeeld van het water op het moment dat het water verdampt (en dan een molecuullaag dik is), en in de verdampingsrest van water. (Men spreekt dan ook van “geïnformeerd water”.)

Net als in een computer is een groot deel van de informatieoverdracht in het lichaam in de vorm van elektromagnetische velden. En gebeurt dus (net als radiosignalen) oom met de snelheid van elektromagnetisme. Valery Hunt heeft metingen gedaan waaruit duidelijk werd dat ook daar het samenspel tussen coherente velden (georganiseerde signalen) en (schijnbaar) ‘onsamenhangende’ velden de samenhang van ons lichaam bepaalt. In haar werk kwam ook expliciet aan bot dat in onze spieren hetzelfde te zien is: er kunnen ‘kristallisatievormen’ van spiersamenhangen ontstaan (vastzittende spieren) die onze functionaliteit beperken. Door het ‘losmaken’ van deze spierfixaties (door Rolfing, een massagetechniek) kwamen niet alleen de spieren vrij in hun beweging, maar konden helderzienden ook zien dat vertroebelingen in het lichtveld rondom het lichaam opgelost werden. Tijdens de massage kwam de vastzittende spierkramp weer in beweging, wat de helderzienden zagen als rood licht (wat Valery Hunt ook kon meten) waarna de aura wit werd. Waar Valery Hunt haar inzicht in de aura (het lichtveld rond het lichaam) opdeed door een samenspel van elektromagnetische meting en helderzienden, is momenteel een nieuwe ontwikkeling aan de gang waarin de lichtvelden direct kunnen worden gemeten.

Frits-Albert Popp, en in Nederland Roel van Wijk, maken gebruik van aangepaste nachtkijkers, in combinatie met een computer. Daardoor kunnen hele zwakke lichtsignalen worden gedetecteerd. Via de computer wordt hun coherentie bepaald. Daarbij blijkt dat in dode materie het lichtveld heen herkenbare samenhang toont. Leven daarentegen wordt gekenmerkt door een duidelijke samenhang; het is daardoor zelfs mogelijk gezond van ziek te kunnen onderscheiden. Samenhang in licht is typerend voor een hologram.

Het komt er op neer dat in ons lichaam, in het samenspel tussen materie en informatie,een  meer complexe toestand bestaat dan in een computer. In ons is het de informatie (de software) die de opbouw van de computer (de hardware) bepaalt. In ons lichaam is er een directe samenhang tussen licht, elektromagnetisme, chemische reacties en fysieke structuren. Hun onderlinge samenhang is in principe ook in die volgorde bepaald (zoals uit het ontstaan van je hele lichaam vanuit één enkele cel – de Zygote – te zien is). (Omgekeerd is onze waarneming van onze omgeving ook uit het samenspel van frequenties bepaald: licht, warmte, geur, smaak, beweging, zijn allemaal patronen van trillingen. Wat wij als aparte zintuigervaringen ervaren/benoemen, zijn alleen maar delen van onze waarneming van een integraal golfveld waarin we leven.)

Onze waarneming, en onze beleving van onze omgeving, is die van het beleven van een golfveld. Ons interne functioneren is bepaald door een golfveld: het samenspel tussen een lichtveld, een elektromagnetisch veld, een veld van chemische kringlopen, en – als gevolg daarvan – een veld van materie in verschillende fasen van verdichting. Al die “fasevelden” hangen samen. Ons lichaam is een faseveld. Het faseveld dat de samenhang van ons lichaam bepaald hangt daar direct mee samen. Die velden zijn elk voor zich, en samen, als een Hologram te begrijpen. Het idee van Pribram, Gabor, Hunt en Popp komt daarin samen als het beeld dat ons lichaam niet alleen met een hologram is te vergelijken, maar ook op die manier functioneert. Met andere woorden: ons lichaam is een informatieveld, dat de samenhang van materie bepaalt. Spirituele geneeswijzen maken daar gebruik van.

De vraag is dan: hoe is dat te gebruiken? Het antwoord is te zien in de basistechnieken die in de spirituele geneeswijzen worden onderwezen: diverse vormen van meditatie en concentratie. In het beeld van het bovenbeschreven hologramveld (zoals dat ook is te herkennen in onze spieren en water) hebben we te maken met een samenspel van coherentie en chaos. Meditatie is te beschouwen als een manier om het niveau van chaos te helpen kalmeren. Concentratie is te beschouwen als een manier om de samenhang van de patronen in het systeem te stabiliseren. In de combinatie van beide ontstaat dan de mogelijkheid om de patronen van samenhang te stabiliseren (‘te versterken’) en de beweeglijkheid van de chaos waar dit zich in afspeelt te balanceren (‘te verzwakken’). Degenen die met de Chinese meridiaantheorie bekend zijn kunnen de basisprincipes van Yinn en Yang hier direct in herkennen.

Spirituele geneeswijzen combineren het mediteren en concentreren met het ‘afstemmen’, het maken van een beeld van de persoon die wil genezen. Ze maken – in gedachten – een scheiding tussen het normale gezonde beeld van de samenhang van het lichaam van de bestreffende persoon, en beschouwen het verstoorde beeld – de ziekte – als losstaand daarvan.  “Een genezer is iemand die van een andere kan accepteren wat die niet voor zichzelf kan accepteren, het kan transformeren, en integreren”. Met andere woorden; de spirituele genezer doet hetzelfde als al is beschreven voor het onderscheiden van de Coherentie en Chaos in het lichaam: ze onderscheiden het samenhangende beeld van het verstoorde beeld. Daardoor is het samenhangende beeld – dat de basis is van de opbouw en groei van ons lichaam – hersteld en herkend: ‘de software’ is weer duidelijk, en de integriteit van de regulatie van de processen voor opbouw van het lichaam weer hersteld.


Voor degenen die de basis van de spirituele geneeswijzen willen leren kennen volstaat om te beginnen met oefeningen in het mediteren (ophouden met reageren op beleving van de omgeving) om daardoor de eigenprocessen van het lichaam zelf te kunnen ervaren; dit is als het ware de draaggolf van onze beleving van ons lichaam. Daarna is de standaard oefening om te leren concentreren: een beleving naar wens vast te houden in de eigen beleving; dus het trainen van een eigen keuze in wat je wil beleven, hoe je het wil beleven en hoe lang je het wil beleven. Omdat ons lichaam reageert op elke gemoedsgesteldheid die we hebben is daarmee te kiezen hoe het lichaam ‘gevoed wordt met gevoel’. (Elke gemoedstoestand die we vasthouden gaat gepaard met het vrijmaken van hormonen en enzymen, eiwitten en sappen, waar we onze cellen mee voeden.)

Spirituele genezers vervolgen deze oefeningen met het doen van hetzelfde voor niet een gevoel van hun eigen beleving, maar dat van een ander. Omdat het hier gaat om een hologrambeeld, volgt dit ook de natuurwetten van hologrammen (samenhangende elektromagnetische informatiesignalen): de wetten van resonantie. Afstand en tijd spelen daarin een mindere rol. (Het is de kwantumveldtheorie, die zelf buiten ruimte en tijd staat, die helpt om dit te begrijpen.) De spiritueel genezer wordt als het ware een radiostation voor het uploaden van een nieuwe software voor de bio-computer – het lichaam – van een ander, waardoor de gevolgen van de programmafouten in het lichaam van de ander weer kunnen verdwijnen.


Voor degenen die denken dat het lichaam een object is, dat wordt bepaald door de wetten van machines (van dode materie) is deze aanpak niet te begrijpen. Voor iedereen die zelf een computer in huis heeft, en gebruik maakt van internet, is de aanpak logisch en simpel: de ene computer fungeert als terminal om de programmafouten in de andere computer te herstellen. Voor die mensen is het ook makkelijk om te begrijpen dat alle mensen onderling zijn verbonden: de mensheid is een integraal organisme.

Het verschil met de computers die we momenteel kennen is dat ons lichaam een meer dan supercomputer is; de computer zelf wordt in haar opbouw bepaald door het programma. Voor degenen die geschoold zijn in materialistisch denken vraagt dat om omgekeerd denken. “Mind Matters”. Wat we denken bepaalt mede de regulatie van het lichaam, dus de afstemming tussen de fysiologische processen, en dus de opbouw van het lichaam. In ons lichaam geldt niet de causaliteit, maar creativiteit als bepalende factor. Zoals de ervaring met de spirituele geneeswijzen zien laat, kan je er alleen goed mee werken als je er zelf goed mee bekend bent.

Het is de meest basale vorm van genezen; en dus geen wonder dat de meest ‘primitieve’ culturen daarop uitkwamen. Onze eigen beleving bepaalt onze gezondheid. De elementen van de spirituele geneeswijzen kan iedereen voor zich leren gebruiken (meditatie en concentratie). Met verdere bekendheid met deze principes zijn die ook voor anderen en onze omgeving te gebruiken. Het principe kunnen we tegenwoordig in termen van hologrammen ‘verklaren’. Met als belangrijkste kenmerk: het gaat erom een stabiel, dus rustig, grondveld voor het hologram te kunnen bepalen (medicatie), en om daarna het beeld van de waarneming optimaal coherent te stabiliseren (concentratie). Dat is hetzelfde als in de holografiehandboeken is te lezen over het samenspel tussen het laserlicht en het verstrooide licht die in samenspel het hologrambeeld bepalen.

In ons lichaam speelt dan nog mee dat dit hologrambeeld het elektromagnetische veld bepaald waarin de (elektro)chemische reacties zich afspelen die de materie van ons lichaam vormt (en vervormt).


Wat we van de spirituele geneeswijzen over ons lichaam leren, is dat de vorm door een informatieproces wordt bepaald. Iedereen kan dat leren gebruiken, want de principes ervan zijn ‘ingebouwd in ons lichaam’.
Veel van de zogenaamde sprookjes zijn compacte beschrijvingen van de manier waarop we kunnen omgaan met onze gevoelens en emoties. Dwergen en draken zijn symbolen voor verschillende lagen van ons bewustzijn, buiten ons bewustzijn, waarin ons diergedrag, plantaardig functioneren en minerale zijn via metaforen wordt belicht. Het gaat erom de sprookjes te kunnen decoderen; en te kunnen corrigeren wanneer ze gaan over gewoonten en reflexen die we in onze cultuur niet meer hebben. We hebben wolven getemd en leven nu samen met honden. De beren hebben we uitgeroeid en spelen in ons leven geen rol. We herkennen de symbolen daardoor niet meer als gevoelens. Vandaar dat veel sprookjes ook door romans en novellen zijn vervangen. Het zijn voorbeelden voor virtuele beleving, met manieren waarop je met bepaalde situaties omgaat. In het lezen van een boek leef je je in, leef je me, en misschien leef je jezelf uit (in het lezen of in het schrijven) waardoor je in je bewustzijn oplossingen hebt voor problemen die je wel eens zou kunnen ervaren. Via boeken en geschriften delen we onze angsten en oplossingen met elkaar, waardoor de beleving van de een ook door de ander is te gebruiken. Sprookjes worden door de eeuwen heen bewaard en gelezen omdat ze over wezenlijke samen gaan in het omgaan met onze beleving.

Om een voorbeeld te geven: het standaard sprookje van het koninkrijk dat wordt belaagd door een draak; die de maagden rooft en de goudschatten plundert. De goede verstaander heeft hieraan genoeg om het te kunnen begrijpen: de maagden zijn het scheppend vermogen, en het goud je talenten. En een draak komt die alleen maar roven om het veilig te stellen voor een koning (een ik) die het land (het lichaam) uitbuit en niet wil praten met draken (het onbewustzijn). De ridders (gedrag) worden er op af gestuurd maar dat mag niet baten. Uiteindelijk gaat een boeren zoon (onbevangen gevoel) op stap om de draak te bezoeken, omdat de dochter van de koning (de anima ofwel de ziel) wordt beloofd. De boerenzoon (animus) wandelt door velden (van bewustzijn), raakt versopt in een moeras (de emoties), een bos (van vertakte twijgen van twijfels) naar de bergen (de rotsvaste overtuigingen) waar hij het hol van de draak opzoekt. En ontdekt dat hij de draak in de Oude Taal moet aanspreken (de herinnering van het moment dat de reflex gemaakt werd), waarna hij op de vleugels van de draak naar het paleis vliegt en de prinses trouwt. Het is de standaardprocedure voor het herprogrammeren van “a-functioneel gedrag”. De revisie van reflexen die niet werken.

Alle sprookjes zijn zo te decoderen. Een interessante is het verhaal van Arjuna (het voorbrein) die bijles krijgt van Krishna (het achterbrein) om te beseffen dat de strijd tussen zijn familie (de 5 elementen, ofwel organen, in hun gezond en verstoorde vorm) in hemzelf moet worden gestreden: hij heeft niet door dat wat hij om hem heen ziet in feite een afspiegeling is wat leeft in hemzelf.

‘Sinds Freud’ is duidelijk dat veel sprookjes gaan over (verdrongen) seksualiteit; maar omgekeerd beseffen maar weinig mensen dat de pop-songs van nu over schrijnende liefde (ofwel hunker naar seks) afstammen van de liederen van de troubadours van vroeger. Die gingen over het maken van contact met de ziel (“de geliefde”). Met de roos als symbool van waarheid, en eenheid met schepping (dis ‘liefde’). En verhalen van omzwervingen die omschrijven dat de zoektocht gaat om het herstel van het contact met jezelf.

Voor degenen die hier meer over willen weten: hier zijn dikke boeken over geschreven, en films zoals The Dark Crystal, en Labyrinth, zijn hedendaagse versies van de mystieke teksten van het herstel van je eenheid met het universum. Voor degenen die het meer aan den lijve willen ervaren is er de kermis. Het Lunapark biedt allerlei variaties op het thema van geboorte, leven en sterven: de lopende band waar je met een sprongetje op moet en af  moet om de overgang tussen leven en dood te kunnen maken. De Trommel waar je schuin doorheen loopt om te ervaren hoe het is om vooruit te gaan in een omgeving die dwarsligt, enzovoort. De Spiegelhal van vroeger is helaas inmiddels verdwenen: loop je aan tegen een muur (een spiegel) een wand 9een spiegel aan twee kanten, een glasplaat, of een opening voor je. Als je vooruit kijkt zie je (net als in de wereld om je heen) alleen maar reflecties van jezelf. Om te weten  waar je heen gaat en waar je door kan moet je niet vooruit kijken maar naar het plafond: daar zie je direct  of je te maken hebt met een spiegel, een glasplaat, of een vrije doorgang. In India is hiervan een spel met de naam Leela; ook dat gaat over reflecties en illusies. In ons land zijn de spiegellabyrinten door machines vervangen waarin je kunt ervaren, net als in de glijbaan of achtbaan,of je wel in je lichaam bent gecenterd. Zo ja, dan wordt je niet misselijk van het tollen of schudden. De kermis is zo een manier om jezelf beter te leren kennen. De prijs die je ervoor betaalt is of je het aan den lijve moet ervaren, of van de ervaring van een ander kunt leren kennen en herkennen. Vandaar ook het vertellen van sprookjes: zo leren we elkaar, van generatie tot generatie, hoe we kunnen omgaan met ons (on(der)bewustzijn.

Voor zelfgenezen is dit van belang. De meeste ziekten zijn her resultaat van het verstoord zijn van het contact tussen jezelf en je omgeving. Daardoor reageer je op dingen die in principe los staan van jezelf; of omgekeerd je reageert niet op iets wat direct met jezelf heeft te maken. Door je eigen centrum te vinden kan je de balans weer herstellen. De sprookjes zijn bedoeld om wegen te vinden om het contact met jezelf te herstellen.
Bij het opzetten van dit boek was het duidelijk dat het doel is om iedereen uit te nodigen om gezondheid in eigen hand te nemen.
Zolang de bevolking afhankelijk is, en blijft, van dokters, komt de genezing altijd te laat.
Iedereen is er veel meer gebaat om ziekte te voorkomen. Maar ... dat vraagt om een andere manier van denken; en doen.

Zelfgenezen gaat over het verschil tussen subjectieve en objectieve beleving.
Elke vorm van genezing is gebaseerd op zelfgenezing: het herstel van het natuurlijke functioneren van levende cellen.
Het gaat er dan om wat je daar zelf aan doen kan; hoe je met je eigen welzijn bent betrokken.
Het idee dat het vanzelf gaat, of dat je lichaam is te vergelijken met een object of machine is fnuikend; mogelijk zelfs dodelijk.

Vandaar dat dit boek is opgezet als een ontdekkingsreis, een excursie. Het ontdekken van je eigen lichaam.
Doordat we ons lichaam be-leven, is dit boek doorkneed met illustraties en oefeningen om aan den lijve te ervaren hoe je met je lichaam omgaat.
Omdat we soms onze ervaring meer intens kunnen beleven als we die met anderen delen zijn de oefeningen voorgesteld als sport en als spel. Doe ze zelf of doe ze samen.
Door deze ervaring op te doen en met anderen te delen ontstaat “Aanstekelijke Gezondheid”; dit is een logo van SIG (

“''Zelfgenezen: een ProBaat middel''” was een titel die we hebben overwogen: inspelend op de kost die voor de baat uitgaat. (De kost is het investeren in je eigen welzijn.)
“''(Genezer) Genees jezelf''” was een andere titel waar we aan dachten: die aangeeft dat je uiteindelijk – ook als genezer – alleen jezelf kan genezen. De rest is (soms vitale) hulp.
“''Voorkomen is beter dan Genezen''” was een andere doordachte titel: dat is waar het om gaat: door je lichaam te begrijpen kan je het verzorgen en daardoor ziekten voorkomen.
“''Begrip voor Ziekte en Herstel''” leekt een compromis als opstap om weg te komen van het denken in termen van ziekte. Maar zolang Ziekte nog centraal staat wordt niet duidelijk dat het gaat om verstoorde gezondheid. Het doel van dit verhaal is om Gezondheid een eigen plaats en aandacht te geven.

*Waar we naar streven is het ontwikkelen van een direct – subjectief, beleefd – begrip van en voor gezondheid. Opdat we dat zelf en met anderen kunnen be-leven.
*Wie wil kan daar een eigen inbreng in hebben door via de website vragen en suggesties voor te leggen, en (direct) met anderen te delen.
We hebben allemaal een kenmerkend gedrag.
Soms is dat bijna beestachtig, soms lijkt het vegetatief.
In andere culturen zijn ze daarmee bekend.
Die hebben manieren om dat b espreekbaar te maken.

Stammen in Afrika vragen elkaar “welke dans dans je?”.
Dat kan allerlei zijn: de Beer, de Zon, de Slang, de Boom.
Daarmee weet je direct hoe die persoon of die stam op de Aarde is geworteld.
!De Vier Vormen van Causaliteit
#''Oorzaak => Gevolg'' (dode materie)
#''Oorzaak <=> Gevolg'' (Chemische Balans)
#''Oorzaak =><= Gevolg'' (Elektromagnetische Interactie)
#''Oorzaak ≡ Gevolg'' (Fase Informatie: Schepping)
!Vier vormen van Beleving van Oorzaak en Gevolg
#''actie'' - Creatie - bewuste schepping
#''interactie'' - animale reflex
#''reactie'' - vegetatieve respons
#''inactie'' - inerte materie
>De wetenschap van de dode materie gaat uit van de 4e variant.
>Deze is niet gheldig voor levende (creatieve, scheppende) wezens.

!Praktische tip:
''Oorzaak => gevolg geldt alleen in de omgang met dode materie''.
In de interactie met processen kan je die alleen vertragen en versnellen, waardoor de balans kan verschuiven.
In de omgang met netwerken van processen kan je processen alleen ontkoppelen of verbinden, waardoor je iets – dat al beweegt - activeert of kalmeert.
In het omgaan met integrale systemen kan je alleen de relatie met de omgeving integreren of desintegreren; en alleen doordat je zelf je met dat systeem wel of niet verbindt.
Zoals Hypnose en NLP laten zien dat herinneringen, dus gedachten, ons leven bepalen, zo maakt Voice Dialogue expliciet dat de patronen die daarin spleen bepalen hoe we met onze omgeving, en elkaar, omgaan. Zoals we voor elke omgeving bepaalde herinneringen hebben, en weten hoe we ermee kunnen omgaan (bergen, bos, strand, velden, ...) zo hebben we dat ook in contact met andere personen. De repertoires van reflexen waarmee we met de omgeving omgaan heet gedrag. De repertoires waarmee we met elkaar omgaan heten persoonlijkheid. Net als reflexen en gedrag zijn persoonlijkheidskenmerken aangeleerd door de ervaringen van het verleden. Veel mensen hebben die patronen nooit herzien, en nooit gereviseerd. Het gevolg is dat het gedrag van veel mensen door het toeval bepaald is. Voice Dialogue biedt een methode om die persoonlijkheden (voor de omgang met andere personen hebben we andere persoonlijkheden) aan te kunnen spreken, en te ‘herprogrammeren’.

Voice Dialogue werd ontwikkeld door twee Amerikaanse psychologen die ontdekten dat ze met elkaar dezelfde problemen tegenkwamen als met hun eerdere huwelijkspartners. Ze ontwierpen een gesprekstechniek waarbij ze hun gevoelens konden uiten, en ontdekten daarbij een methode om diepere, verborgen, gevoelens aan te kunnen spreken,, en zich uit te laten spreken. Daarbij werd ook duidelijk dat het niet alleen mogelijk was om oude herinneringen ‘aan het woord te laten’, maar ook bepaalde belevingstoestanden zoals bijvoorbeeld een symptoom of een ziekte zich uit te laten spreken, waardoor een mogelijkheid ontstaat om de symbolische (voor een deel van ons: de directe) betekenis te kunnen herkennen van een symptoom of ziekte.

Net als bij hypnose blijkt dat daardoor de lichaamsprocessen direct bijgesteld kunnen worden: pijnen die direct verdwijnen nadat de betekenis ervan is begrepen. Symptomen die rap worden geheeld. Ziekten die genezen. Als bij de homeopathie (zie onder) gaat het er kennelijk om, om het patroon van de ziekte te herkennen, en het onderliggende gezonde patroon te herstellen.
!Fysieke geneesmethoden
!!Anatomische geneeskunde - het voorbeeld van de Shiatsou

Kruiden brengen ons lichaam in een andere toestand. Dat is ook te bereiken door aanraken van het lichaam. Haptonomie, Trigger Points, Postural Integration, Rolfing Massage; er zijn allerlei vormen van aanraken van het lichaam, van zacht tot hard, waardoor je de samenhang van het lichaam bij kan stellen. Om daarvan een beeld te geven volgt Shiatsou (drukpuntmassage) als voorbeeld, omdat het al die technieken kan integreren. Het is ook een methode die je (als “Do In”) zelf aan den lijve kan ervaren, door je  eigen lichaam met drukpuntmassage te eten. Het is om het even welke massagemethode of aanraakmethode je leert. Het kan allemaal helpen om je lichaam (weer) goed te voelen, en de spanning in je lijf te ont-spannen. Shiatsou is een interessante methode omdat het aanraking (zacht en hard, actief en passief) combineert en je direct kan helpen voelen hoe de bindweefselspanning verandert. Ook is het een prettige methode om de meridianen ‘in de vingers te krijgen’, en ook om te ervaren dat overspanning in het lichaam met onderspanning elders gepaard gaat. Door die verbanden te zien zijn de gebieden van over-/onder-spanning met elkaar te verbinden en de balans te herstellen. Met daarmee ook de balans tussen het lichaam en de omgeving.

Het meridiaansysteem is te vergelijken met de contactpuntjes van de auto, waarmee je het moment van ontsteking kan vervroegen of vertragen. Ons lichaam is wat meer complex dan een auto: het kan zichzelf aanpassen, en het kan de omgeving aanpassen. Het hele meridiaansysteem is daardoor ook wat meer complex. In termen van de vergelijking met de auto is het de boordcomputer, de versnelling, de cardan en de contactpuntjes. Door met het meridiaansysteem te werken kan je de interne processen weer afstemmen op elkaar en op de processen van de omgeving. Zoals je van het werken met een regulatiesysteem mag verwachten. Het gaat er wel om, om dat regulatiesysteem te begrijpen. Je werkt niet met de organen, maar met het samenspel van de organen. Je werkt niet met het lichaam, maar met het samenspel van de cellen. Je werkt  niet met energie, maar met de synergie van de levende cellen. Doordat het systeem groot en complex is hangen alle veranderingen in de meridianen met elkaar samen. Dat maakt het systeem relatief stabiel, maar het kan ook kapot. Daarom is het handig het meridiaansysteem te leren kennen en begrijpen.

In de klassieke Chinese benadering is acupunctuur overigens een laatste redmiddel. Liever dan dat gebruiken ze Moxa (een soort sigaar van duizendblad) waarvan de warmte wordt gebruikt om een meridiaanpunt bij te stellen, te activeren of te kalmeren. Liever dan dat gebruikt men tegenwoordig kleuren. Christel Heidemann heeft laten zien dat je met het plakken van kleine stukjes gekleurde zijde over de meridiaanpunten het hele meridiaansysteem bij kan stellen’doordat elke meridiaan een eigen kleur heeft kan elke meridiaan n relatie tot elke andere meridiaan worden gekalibreerd;’geijkt’. (Richard Utt heeft een mooie beschrijving van het meridiaansysteem als hologram model gegeven.) In de Shiatsou wordt op de meridiaanpunten gedrukt, of ze worden zelfs alleen maar aangeraakt, waarbij het een verschil maakt welke vinger je gebruikt (wijsvinger rechter hand is +/Yang, de vingers ernaast en tegenover zijn om en om -/yinn; door te kiezen welke vinger je gebruikt (elke vinger is ook met een meridiaan verbonden) kan je de polarisatie van een acupunctuurpunt direct reguleren. (De duimen zijn neutraal.)

In de Qi Gong is het voldoende om aan de meridiaanpunten te denken. Daar wordt gebruik gemaakt van hetzelfde als in de hypnose is te vinden: als je je aandacht richt op je lichaam, volgt je lichaam je met aandacht. (Vandaar dat het gemakkelijker is om het lichaam te beschouwen als een eigen levend wezen, met een eigen beleving.

*Daarom werd door de oude Grieken de mens ook wel vergeleken met een centaurus: half mens en half beest. Het heeft je hulp nodig om je omgang met de omgeving beter te kunnen begrijpen. De Kahuna in Hawai’i noemen ‘de geest van het beest’ Umihipili, en beschrijven het als een wezen met een bevattingsvermogen van een kind van 6 jaar. Hoe beter je het vraagt wat het kan en uitlegt wat je zoekt, des te beter werkt het samenspel, samen.)

!Farmacologische geneesmiddelen
!!Fysiologiegeneeskunde – het voorbeeld van de kruidengeneeskunde

Geneeskruiden, Kruiden, dieet en voeding zijn aspecten van hetzelfde. In principe is onze voeding ons geneesmiddel; gezonde voeding bewaart onze balans in onze omgeving. Het is daarom belangrijk om gezonde voeding te eten; die levensmiddelen die helpen leven. Als dat onvoldoende gebeurt, kan ons lichaam zich niet voeden, en raken de organen onderling uit balans. Dan is dieet nodig om de verzwakte organen weer te helpen; hetzij door het lichaam te voeden met stoffen die dat orgaansysteem versterken, of juist stoffen om een orgaansysteem te ontlasten. De Tibetaanse en Chinese kruidengeneeskunst zijn hierom bekend. Als de balans van een orgaansysteem, of tussen de orgaansystemen, niet is te herstellen, dan is dat vaak doordat de moleculen waarmee de cellen van dat orgaansysteem elkaar voeden, en met elkaar communiceren, tekortschieten: teveel zijn of juist ontbreken. In ons lichaam wordt de samenhang tussen celgroepen bepaald door de voedingsstoffen die ze samen verteren. Deze kringlopen van celvoedingsstoffen en hun metabolieten (afbraakstoffen) heten metabolomen. Om een metaboloom te herstellen is het soms nodig om bij te dragen aan de moleculen van die kringloop. De kruidengeneeskunst verstaat de kunst om de juiste planten daarvoor te herkennen. In dit geval komt genezing door kruiden toe te voegen aan het dieet. In het ergste geval is ook dit niet afdoende. Dan is het nodig om een specifieke cel of celgroep ‘nieuw leven in te blazen’. Dit is het geval als een verstoring al zo lang bestaat dat de cel(groep) al ziek is door het gebrek of teveel aan bepaalde stoffen in de voeding. Geneeskruiden worden dan gebruikt om gerichte cellen te ontlasten of te voeden. De meeste wereldgeneeswijzen zijn erop gericht om dit te voorkomen. Liever gebruiken ze gewoon kruiden als toevoeging aan een dieet. Liever nog gebruiken ze alleen een kortdurend dieet. Idealiter gebruiken ze gewoon gezonde voeding.

Tja, dat laatste is in de grote steden steeds minder te verkrijgen. Kunstmest geeft 5 elementen terug van de 105 die met de planten van het veld worden gehaald. In de gezonde landbouw laat men daarom ook de planten liggen op het veld (in plaats van in vuilniszakken in de stad). En wordt alleen dat geoogst wat men eet. En liefst vers van het veld gegeten. (In Nederland zijn er veel boeren die niets liever dan dat willen bieden. Kijk bijvoorbeeld op en vraag welke boeren bij je in de buurt wonen, waar je je levensmiddelen kan kopen.)

Het houdbaar maken van voeding maakt de mens die het eet niet meer houdbaar. Het is een middel om het product langer te kunnen verkopen; niet om er langer van te kunnen leven. Besluit voor jezelf wat je belangrijk vindt voor je leven: de houdbaarheidsdatum van je voeding, of van je leven. Mocht je beseffen dat je te lang of te veel industrievoeding hebt gegeten, kijk dan eens wat er gebeurt als je overschakelt op levensmiddelen; levend voedsel. In het begin krijg je mogelijk diarree, want ook de microben in de darm moeten zich weer instellen op het omgaan met vitaal voedsel. Mogelijk dat je dan nog een periode doormaakt waarin je lichaam zich kan ontgiften en ontslakken. Dat gaat gepaard met het vrijmaken van afvalstoffen uit het lichaam, om het via de bloedstroom en nieren of darmen weer buiten het lichaam te brengen. Terwijl dat gebeurt voel je je rot; van de rottingsproducten die je lichaam verlaten. Ook dan kan het nog even duren voordat je je weer goed voedt/voelt: niet alleen de microben in de darm stellen zich in op je eten van gezonde voeding, maar ook je orgaan, dus je lichaam, en ook je brein. Bernard Gesch heeft laten zien dat gevangenen die gezond kregen te eten niet meer zo gewelddadig waren, en beter konden denken. Verbaas je dus niet als mensen in je omgeving je anders gaan respecteren en waarderen, louter doordat je overschakelt op vitale voeding. Mocht je meer hierover willen weten, gebruik dan je bibliotheekkaart en neem de 12 boeken – of zoveel als je mag meenemen – over voeding en kruidengeneeskunde mee naar huis. Blader ze door en laat je inspireren. Het gaat er niet zozeer om te geloven wat daar staat geschreven, maar om op nieuwe ideeën te komen over de betekenis van leven, gezondheid, voedsel en kruiden. Vooral dat laatste is vaak interessant: elk kruid is een metafoor voor een manier van omgaan met het leven. Het helpt je eigen gedrag beter te begrijpen. Maar ook om het gedrag van anderen meer te kunnen respecteren. Je bent misschien niet de enige die niet altijd goed eet, en nog wat resten draag in je lichaam van stoffen die je wel of niet heft gegeten, waardoor je gedrag en gezondheid misschien zijn benadeeld. Als het gedraag van gevangenen verbetert door gezonde voeding, dan is dat algemeen geldig. Dat inzicht is te gebruiken: eet gezond. En herken wanneer je gedrag/gevoel niet meer gezond is.

!!Energiegeneeskunde – Het voorbeeld van de Kinesiologie

Kinesiologie maakt gebruik van het meridiaansysteem van de acupunctuur. De meridianen zijn buisjes van collagenen en eiwitten in water; daarom zijn ze anatomisch moeilijk te vinden. Ze zijn te vergelijken met de coaxkabel van de televisie: signaaldragers. Ze zijn deel van het bindweefselsysteem; een elektromagnetisch informatie-regulatie-systeem in ons lichaam. Acupunctuurpunten zijn vooral te vinden waar bindweefsel is omgevouwen over zenuweinden. Robert Becker heeft al laten zien hoe de eigenschappen van het meridiaansysteem zijn te herkennen in relatie tot het zenuwstelsel. Björn Nordenström heeft al beschreven dat dit met de elektrische lichaamsregulatie heeft te maken. Het belangrijkste is dat het meridiaansysteem onontbeerlijk is voor de regulatie van ons lichaam. Om grote groepen cellen te kunnen synchroniseren (laten samenwerken) moet je een signaal hebben dat sneller gaat dan de beweging die je wilt synchroniseren. Neuronen zijn darvoor te langzaam. Hormonen zijn veel te langzaam. Wat nodig is is een geleidingssysteem, dat deel is van het hele lichaam, waardoor groepen van cellen – die met dezelfde functie hebben te maken – als één geheel kunnen werken. Want uiteindelijk is onze gezondheid gebaseerd op onze integratie in onze omgeving. Dat houdt in dat de aanpassing in ons lichaam, van ons lichaam, minstens zo snel moet gaan als de veranderingen van de omgeving. Vooral al die functies die in ons lichaam ‘stabiel’ zijn (na je dood is dat niet zo), moeten sneller worden bijgesteld dan de veranderingen in je lichaam en in je omgeving. Dat hoge snelheid synchronisatiesysteem is het meridiaanstelsel. Daarvan zijn in de bibliotheek veel boeken te vinden. Vraag na hoeveel boeken je mag lenen met je bibliotheek kaart – of trek er een middag voor uit en ga zitten in je buurtbibliotheek – en blader de boeken over de meridiaantherapieën door. Het kan zijn dat je er in eerste instantie niet veel van kan begrijpen. (Geen zorgen, dat komt ook voor bij de beste artsen.) Maar dat is normaal in het leren van een andere taal, van een andere cultuur. Daar komt nog bij dat de teksten soms verkeerd vertaald zijn, omdat ze verkeerd zijn begrepen. Bijvoorbeeld: vaak heeft men het over Energie, alsof het gaat over paardenkracht en beweging. In het lichaam gaat het om Synergie, het samenspel tussen levende cellen. En Qi is beter te vertalen als de energie-informatie. Het is de informatie waardoor het energiesysteem (het lichaamsregulatiesysteem) gereguleerd wordt. Hit is de informatie waardoor cellen in formatie fungeren. Geen wonder dat het sneller gaat, en langduriger werkt, dan andere systemen in het lichaam, die door het meridiaansysteem gesynchroniseerd worden. Want het is juist het samenspel tussen de verschillende organen die het aanpassingsvermogen van ons lichaam – dus onze gezondheid – bepaalt. Het is dan ook te verwachten dat verstoringen in het meridiaansysteem de samenhang van ons lichaam kunnen verklaren: het regelsysteem is ontregeld.

Vanzelfsprekend zijn er mensen die dat hebben ontdekt. De Chinese geneeskunst schreef boeken vol over wat ze hebben gevonden. Maar die boeken zijn niet vanuit een gereguleerd medisch standpunt te begrijpen, want ze gaan niet over materie maar over informatie. Het gaat niet om energie maar om synergie. Ze gaan niet over determinisme maar over regulatie. Het is geen controlemodel maar een afstemmingsmodel. Het is niet vanuit de klassieke wetenschap te beschrijven; het is een voorbeeld van een kwantum theoretische manier van denken. Mar vooral: het gaat over de directe relatie tussen de toestand in ons lichaam en onze beleving. Vandaar dat ik in het volgende de kinesiologie als voorbeeld wil geven. Daarin zijn alle principes van de meridiaantheorie te vinden. Maar daarin staat ook centraal dat je het aan den lijve kan ervaren.

:De makkelijkste manier om dit te ervaren zijn de Spiertest, met daarin de O-ring test (van Yoshio Omura) en de Balanscorrecties.
:Die helpen om direct te ervaren hoe krachtig en subtiel dit systeem is. Tegelijkertijd geeft het je eenvoudige hulpmiddelen om in verschillende situaties je balans te hervinden.

*Spiertest en O-ring test
*Gekruist en parallel
Kinesiologie is een breed vakgebied geworden, juist omdat de basis spiertest in zoveel toepassingen kon worden gebruikt. Balanceren van lichaam geest, brein, gedrag, noem maar op: er zijn enorm veel varianten te vinden die allemaal gebruik maken van de spiertest. Oftewel: die maken gebruik van het feit dat je lichaam laat zien wanneer het overbelast is. Dit laatste is het belangrijkste om te weten. Het maakt niet uit welke test je gebruikt: je kan direct weten of je lichaam overbelast is. Dit geeft je hetzelfde resultaat als het gebruik van een pendel (want ook daar reageren je spieren op de verschuivingen in het regulerend-/bindweefsel-systeem). Maar je hebt er verder niets voor nodig. Een werkende spier volstaat; en de helderheid om jezelf ter discussie te kunnen stellen. (Dat laatste is voor veel mensen lastig; ze hebben geleerd om zichzelf normaal te vinden, en kunnen daardoor niet makkelijk aanvaarden dat er in hen veel is dat niet normaal is; want vaak is daat door/voor hen te goed verborgen). Kinesiologie vraagt te openheid en helderheid om jezelf ter discussie te stellen. Vandaar dat het vaak gemakkelijker is om jezelf door een ander te laten balanceren: dan zitten je eigen zelf-ontkenningen en blinde vlekken je niet in de weg).

!!Informatiegeneeskunst – Het voorbeeld van de homeopathie

Dit brengt ons op het punt dat we al deze vier – overigens goed onderbouwde – gissingen aan elkaar kunnen knopen. Als je een druppeltje water onder de tong legt waarin de informatie is opgeslagen van een bepaalde stof, dan wordt dit signaal direct doorgegeven aan het brein, dat het lichaam er op instelt om om te gaan met de stof die je – zo denkt het lichaam – onder te tong hebt. Het gevolg is dat je hele lichaam wordt ingesteld in een specifieke toestand, om die informatie te kunnen ‘verteren’. De truc van de homeopathie is dat die je de stof geeft van een ervaring die je niet verteerd hebt. Maar waarvoor je lichaam ineens nu wel de sleutel heeft om dat te kunnen verteren. Het is alsof het regelsysteem van het lichaam in een toestand wordt gebracht die hetzelfde is als een onverteerde situatie uit het ver-leden die opgeslagen ligt in je lichaam (in het bindweefsel structuren van eiwit opgelost in water; een vloeibaar kristal). Het gevolg is dat de oude onverteerde situatie kan worden verteerd. De ‘Foto’ van het ver-leden wordt door het lichaam ‘verfilmd’: weer in beweging gebracht, waardoor het opgelost kan worden. Het oplossend vermogen van deze techniek wordt alleen maar beperkt door het herkenningsvermogen van de therapeut; des te beter en des te meer die de verstoorde patronen kan herkennen, des te mer ver-leden kan weer worden verteerd, en vrijgemaakt in het lichaam. Mocht je het zonder de kennis van een geroutineerde homeopaat moeten stellen: geen nood. In het verleden hebben geïnteresseerde onderzoekers de effecten van de homeopathie zelf kunnen ontdekken door experimenteren. Door zelf de stofjes te experimenteren, kan je kijken welke van de patronen in het lichaam worden herkend, dus welke stoffen ‘aanslaan’. Die brengen ingevroren situatie van het verleden in beweging; de energie daarvan komt weer vrij, doordat het oude patroon wordt geactiveerd. De oude foto wordt als het ware tot leven gebracht, en verteerd. Het effect van het Tot Leven Brengen staat bekend als de Wet van Heering: een juiste diagnose activeert de ziekte die was vastgehouden in het lichaam, die komt weer tot leven, en lost op omdat het lichaam met de informatie van het Remedie nu weet hoe het ermee omgaat. Het probleem wordt, letterlijk, opgelost. Door een druppel water. (Met de juiste informatie.)

Het fascinerende van de homeopathie is dat het laat zien dat ons lichaam geneest door het toedienen van de juiste informatie. Het maakt niet uit of dat een druppeltje is, waarin de informatie opgelost is door het op te slaan in het vloeibare kristal, of dat het een korreltje is van suiker waarop de informatie op het oppervlak is geschreven’; bijvoorbeeld dat het water erop verdamp, en de kristallisatievorm overdraagt op het oppervlak van de korrel (vergelijk het met de afbeelding van de golven bij eb op het zand van het strand).

De homeopathie is met betere effectiviteit te gebruiken door die te combineren met de kinesiologie: in dat geval wordt via spiertests gekeken op welk patroon het lichaam reageert (dat is het patroon wat het lichaam herkent), waarbij ook direct kan worden getest op welke sterkte het middel het lichaam direct in balans brengt. Via dezelfde manier van testen is ook te bepalen hoe vaak, en hoe lang, het middel kan worden gebruikt. Daarbij kan blijken dat het niet nodig is om het middel zelf te gebruiken. Vaak is de informatie van het middel al voldoende. Het is belangrijk dat het lichaam de informatie heeft om de onverteerde situatie te kunnen verteren.  De stof zelf is dan niet meer nodig. Om beter te kunnen begrijpen hoe en waarom dit kan werken wordt de Kinesiologie hieronder verder beschreven.
!“Van leven ga je dood.”
Het is handig om vooraf al te stellen, dat je leven bijzonder, en uniek is.
Je leven is je eigen unieke ervaring; een oefening in be-leven van schepping.
In je leven kan je leren van fouten. Soms kosten die fouten je je leven. Beurt voorbij...
Vaak kan je van je fouten leren: je krijgt ineens een nieuwer ruimer inzicht. Je begint een nieuw leven.

Dit boek is bedoeld om je te helpen zulk inzicht te ervaren.
De boodschap van dit boek is simpel: ons lichaam is een schatkist.
Ons lichaam is een meer dan supercomputer; die veel mensen nooit leren gebruiken.
De uitnodiging van dit boek is, om het vermogen van je supercomputer te leren verkennen.

In dit boek komt aan bod wat een lichaam is; hoe het ontstaan is.
Hier wordt verteld dat het zelfgenezend vermogen is ingebouwd in je lichaam.
Ook wordt verteld dat de wetenschap, en de dus de geneeskunde, je nog niet kunnen vertellen wat Leven is. Of liefde. Of gezondheid. Of Bewustzijn.
Het komt er op neer dat je moet, kan, leren vertrouwen op je goede verstand.

*Dat kan, want je lichaam is een schatkist.
*Een meer dan supercomputer.
*Die je kan leren gebruiken.
*Terwijl je kan leren van je fouten.
Maar let op: ''je leven is //jouw// leven''.
Als jij niet verantwoordelijk bent voor je leven – en je lichaam – wie wel??
Omgaan met je lichaam – en je lichaam verzorgen – vraagt om het besef dat je lichaam //leeft//.
Je lichaam is opgebouwd door //levende// cellen.

*Zorg voor je gezondheid vraagt om het leren verzorgen van levende cellen.
*Vergelijk het met tuinieren, of het verzorgen van een (huis)dier.
**Het gaat om het verzorgen van je //eigen// lichaam.
De wereldgeneeswijzen bieden ons elke ander inzicht in ons lichaam.
Al deze geneeswijzen hebben zich in de praktijk bewezen. Sommige al duizenden jaren. Die zijn alle ‘door de tijd bewezen’ - geneeswijzen die niet werken gebruikt men als snel niet meer.

Het feit dat de ene geneeswijze de andere niet altijd kan begrijpen is een gegeven. Mensen die de ene taal spreken maar een andere taal niet kennen kunnen die andere taal niet begrijpen. De natuurkundigen, scheikundigen, elektronici en informatici kunnen elkaar niet altijd begrijpen; maar toch is elk verhaal deel van de werkelijkheid die ze samen beleven. Zo complementeren ook de geneeswijzen elkaar.

De verschillende geneeswijzen vertellen elk een ander deel van hetzelfde gegeven: hoe ons lichaam functioneert als deel van het uniVersum.
Het volgende vat kort samen wat we van elk van de wereldgeneeswijzen kunnen leren. Ze helpen allemaal inzien hoe in ons lichaam materie door processen van transformatie met elkaar zijn verbonden; als deel van de integratie van informatie in ons lichaam en onze omgeving.

De volgende beschrijving is incompleet. De wereldgeneeswijzen hebben veel meer te bieden dan hier is te beschrijven. Het volgende is vooral bedoelt ter inspiratie om te laten zien dat hier heel veel inzicht in ons lichaamsfunctioneren – en gezondheid – is te vinden.

!Anatomische geneeskunde – gereguleerde geneeskunde
In onze samenleving staat de //somatische// geneeskunde centraal. Soms noemt men het wel de //symptomatische// geneeskunde: je moet eerst een symptoom hebben (ziek zijn) voordat deze geneeskunde is te gebruiken. Het model van deze geneeskunde is //mechanistisch//; het is gebaseerd op het anatomische lichaam. Er wordt gekeken naar afwijkingen in de vorm, van het lichaam, van organen, van moleculen en nu zelfs van genen, die dan als ziekten worden benoemd. Je bent pas ziek als een afwijking te zien is. Die waargenomen afwijking (het symptoom) wordt dan gecorrigeerd. Deze geneeskunde is dar goed in, en voor veel acute gevallen is dat subliem. Vooral voor acute problemen is deze geneeskunde in staat om de zorg over te nemen voor het lichaam, het als een machine in een garage te zetten, via kabels en slangen de processen in het lichaam over te nemen, en de waargenomen problemen te corrigeren. Om echt onder de indruk te raken van het vermogen van deze geneeskunde is het goed om bijvoorbeeld een film van een operatie te bekijken.

Deze geneeskunde is hier in zwang op basis van een historische ontwikkeling. Aanvankelijk was de geneeskunde hier dezelfde als die in andere landen. Er zijn voorbeelden van acupunctuurbehandelingen voor darmparasieten voor een man die werd gevonden in een Zwitserse gletsjer, van duizenden jaren geleden. Ook was de kruidengeneeskunde in Europa verregaand ontwikkeld, niet alleen aan het hof van de Medici in Italië die volgens de geschiedenisboeken elkaar vaak hebben vergiftigd. Indertijd werden de beste genezeressen van Europa verbrand onder het motto dat ze heks waren; de katholieke kerk elimineerde op die manier hun vermeende concurrentie. Na de opkomst van het verzet tegen het kerk dogma – waarin werd gesteld dat al wat in de bijbel staat waar is – is de empirische wetenschap ontwikkeld: een groep van mensen die door onderzoek gingen kijken wat proefondervindelijk waar was. Zij wisselden via brieven hun bevindingen uit; daaruit ontstonden boeken, en door de boekdrukkunst was die kennis met veel mensen te delen. Omdat het universum complex is werden in eerste instantie de simpelere zaken onderzocht. Het gevolg was een studie naar de dode materie, zoals de kogelbanen van vallende stenen. Het resultaat staat bekend als de wetenschap van de dode materie; een model wat is gebaseerd op de aanname van de onveranderlijkheid der dingen. Technisch beschrijft men dat als actie = - reactie (ofwel actie + reactie = nul); en ook bij de wetten van Einstein is dat te zien in de aanname van Inertia; de onveranderlijkheid van materie. Levende wezens zijn herkenbaar doordat ze intern veranderen kunnen; de wetten van de dode materie zijn daardoor voor hen niet geschikt.

De //somatische geneeskunde// is nog steeds op deze visie gebaseerd: het zoeken naar herhaalbaarheid, voorspelbaarheid, en betrouwbaarheid is te herleiden tot het idee dat wat gebeurt moet voldoen aan de wetten van de dode materie. Dat is ook de manier waarop deze vorm van geneeskunde werd ontwikkeld. De barbiers van de legioenen waren ook de eerste chirurgen. Scheren, knippen en plakken. Dat was ook de tijd dat de chirurgijns zich nog veel bezighielden met aderlaten, en via de astrologie (dus de natuurlijke ritmen van de omgeving) daarvoor het beste moment en de juiste plaats op het lichaam bepaalden. Via de kunstenaars ontstond een beter beeld in het anatomische lichaam; voor het schilderen van personen onderzochten zij de structuur van lijken. En de geneeskunde die wij nu kennen is in feite  nog steeds op kadaverkunde gebaseerd. Anatomie (botten en spieren), daarna de ontdekking van de fysiologie (organen), pas veel later de neurologie (hersenen, zenuwen en pas weer later hormonen) en heel recent de psycho-immunologie.

!Fysiologische geneeskunde – Ayurveda
Vroeger stond in onze samenleving de kruidengeneeskunst centraal. Het was deel van de volkskennis om kruiden bij naam en toenaam te kennen, en te weten hoe ze kunnen genezen. Dat was een gevolg van de dagelijkse omgang met dieren, tuinen, het landschap en de natuur. Het was bekend welke planten in het landschap groeiden, en wanneer ze zijn te plukken. Van voeding en van kruiden was ook bekend welk effect ze hadden op het lichaam. Dat waren andere tijden dan die van het kant-en-klaar pakket uit de diepvries.

Veel culturen leven nog zonder diepvries. Zij gebruiken nog steeds de gewassen en kruiden die in de buurt groeien om zich mee te voeden en te genezen. Ze zijn daardoor bekend met de manier waarop de planten effect hebben op ons lichaam. Sommigen geven diarree, of juist obstipatie, van andere gaat je hartslag omhoog of kom je juist tot rust. Alle pillen en poeders die we hier komen zijn van oudsher op die kennis gebaseerd. Waar de industrie het hier heeft over ‘werkzame bestanddelen’ spreekt men daar over ‘geneeskrachtige planten en kruiden”. We kunnen dat in bredere termen begrijpen. Soms zijn het de planten die worden gebruikt; soms zijn het de microben die bij de planten leven. Soms zijn het bestanddelen uit de grond die zijn opgenomen in de plant.

De Natuurgeneeskunde maakt daar gebruik van. Die kent de planten en materialen in onze omgeving. Die heeft aantekeningen gemaakt van het effect wat dat heeft op ons lichaam. Die ziet hoe de reactie van het lichaam soms uitstekend help voor het oplossen van een disbalans in ons lichaam. Die lichaamsreacties worden ook op andere manieren herkend en benut. Zweten bij hitte, kippenvel bij koude. Wanneer gaat je haar overeind staan? Wanneer worden je pupillen groter, of kleiner? Er zijn allerlei manieren om bepaalde reacties uit te lokken van het lichaam. Op deze manier worden bijvoorbeeld planten gebruikt om de balans tussen de ongegrond en het klimaat te herstellen. Die voor ons het effect hebben dat ze ook de samenhang tussen lichaam en psyche kunnen herstellen. In de boeken over de Natuurgeneeswijzen is hier veel over te lezen.

Ayurveda is op het moment steeds meer bekend aan het worden door de manier waarop die de lichaamsreacties begrijpt, in samenhang met invloeden vanuit onze omgeving. Voeding, klimaat, landschap, natuurproducten ... allerlei inzichten worden gebruikt om de balans van ons lichaam in onze omgeving te herstellen. Ayurveda gebruikt daarbij vooral de manier waarop we onze omgeving beleven; in samenspel met de manier waarop ons lichaam daarmee omgaat. Voor het afstemmen van het contact met de omgeving wordt vooral gebruik gemaakt van voeding en hygiëne. Voor het afstemmen van de balans in het lichaam wordt gebruik gemaakt van begrip voor/van het samenspel van de organen.

:De bekendste begindelen in Ayurveda zijn de 3 Elementen (“Tridosha”) en de 5 Elementen.

De __Tridosha__ is kort gezegd de balans in ons lichaam in het samenspel tussen materie en informatie. Men noemt het ook wel de balans van het lichaam tussen hemel (klimaat) en aarde (omgeving). Aan de ene kant hebben we te maken met structuur van materie, groter en langzamer dan ons lichaam. Aan de andere kant hebben we te maken met informatie in beweging: lichter en fijner dan ons lichaam. Vergelijk het met een plant die geworteld staat in de Aarde en Water, met de bladeren in Lucht en Licht. Het gaat om het vinden van de balans; en het herkennen dat sommige mensen wat meer vurig of vluchtig zijn terwijl anderen wat meer aardig of gegrond zijn. Dat staat bekend als de constitutie: van nature kunnen ze goed omgaan met die omgeving. We zijn zo allemaal, in de omgeving waar we ons bevinden, wat sneller of langzamer. Als je dat weet kan je door het kiezen van geschikte voeding er voor zorgen dat je in balans blijft met je (beleving van je) omgeving.

De __5 Elementen__ beschrijven het samenspel tussen de organen. Dat is de manier waarop ons lichaam zich intern aanpast aan de omgeving. In onze organen winden we extra kwaliteiten van het dier (onze animus/anima) ten opzichte van een plant (ons vegetatieve systeem). In de organen kunnen we informatie en materie opnemen, assimileren, afbreken en afgeven. Alles met het doel om het voedsel en de informatie te kunnen opslaan en meenemen, om het ergens anders te kunnen gebruiken. Ons lichaam is een grote batterij. (Ons geheugen is onze batterij voor informatie.) En het gaat erom dat de informatie en materie die we opslaan inpast in ons lichaam. In principe is dit hetzelfde principe als gebeurt in een plant. Nu komt daar nog bij dat er een aparte laag is van interne processen waardoor we voedsel kunnen opslaan; en een beperkte actieradius hebben om ons te kunnen verplaatsen in onze omgeving.

Ayurveda beseft dat veel problemen met onze gezondheid te maken hebben met het verstoord zijn van die twee balansen: 1) hoe we ‘als plant’ (vegetatief lichaam) onze balans beleven in onze omgeving en 2) hoe we ‘als dier’ onze afstemming met onze omgeving moeten bewaren. Dit geldt voor alle andere geneeswijzen die zich op de fysiologie baseren. Door deze geneeswijzen wordt gekeken hoe de organen weer optimaal, samen, kunnen functioneren. Hoe ze dat doen ... staat in de vele handboeken en studieboeken daarover beschreven. Het is een interessante aanpak. En aanbevolen om met de bibliotheekkaart in de hand daar meer over te lezen.

Door de beschouwingswijze en aanpak van Ayurveda te kennen en te begrijpen is het mogelijk om je lichaam op een andere manier te respecteren. Voedsel is niet een noodzakelijk kwaad, maar een manier om je cellen te voeden en in optimale conditie te houden. Je weet dan ook dat het er niet om gaat om driemaal daags ‘een paar kilo’ te eten, maar dat het er om gaat dat de cellen de materie en informatie krijgen om optimaal te functioneren. In de Ayurveda en TCM wordt het lichaam gewoonlijk bezien als een landschap, dat je goed moet/kan verzorgen. In andere culturen wordt het ook wel beschouwd als een dier of huisdier, wat je verzorgt en waarmee je direct contact hebt.

Een groot gedeelte van de Traditionele Chinese Geneeskunst gaat uit van dezelfde principes en begrippen als de fysiologische geneeswijzen zoals de natuurgeneeskunde en Ayurveda. Ze kennen ook het zelfde samenspel van ons lichaam in balans met Helen en Aarde, zoals bij de Tridosha is beschreven. Ook begrijpen ze de balans tussen de organen op dezelfde manier zoals dat hierboven is beschreven. Vanzelfsprekend hebben ze in hun andere omgeving andere mineralen, paddestoelen, planten en dieren te vinden. Net zoals de Ayurveda hebben ze ook allerlei massagetechnieken ontwikkeld om het goede gevoel te hervinden. Ook hier geldt: de bibliotheek staat er vol van: geniet van wat daar is te vinden.

!Regelsysteemgeneeskunde – Acupunctuur
In de Acupunctuur is een andere aanpak te vinden dan hierboven is beschreven. Naast het begrip van voeding, en het ondersteunen van de organen, is hier ook een diepgaand begrip ontwikkeld van wat we kunnen noemen ‘de contactpuntjes van ons lichaam’. Vanzelfsprekend maken we met ons lichaam contact met onze omgeving. Vanzelfsprekend zijn we op bepaalde punten gevoeliger voor dat omgevingscontact dan andere punten. Wat ze hebben ontdekt is dat er in ons lichaam regulatiepunten zijn waarvandaan het contact met onze omgeving op wezenlijke manier is bij te stellen: contact versterken, of juist verzwakken. Dat gebeurt in samenhang met de manier waarop onze organen daarop reageren. Omdat ook die de balans in het lichaam bewaren, en dus mee reageren op verandering van contact met de omgeving.

Het meridiaansysteem stelt de wetenschap nog voor raadsels... Dat heeft er echter veel mee te aken dat de klassieke wetenschap geen kennis heeft van leven, liefde, bewustzijn en gezondheid. Deze hebben allemaal te maken met de uitwisseling tussen een deel en een geheel. In een objectieve wetenschap – die kijkt naar objecten – komt dat niet in beeld. Het gaat daar om relaties die je niet objectief kan meten maar wel subjectief kan ervaren. Vergelijk het met het verschil in het meten van elektrische spanning en elektrische stroom: voltage meet je aan de buitenkant. Om stroom te meten moet het meetapparaat onderdeel zijn van het gemeten circuit. In ons lichaam hebben we allerlei ‘meetapparaten’ (gevoel) waardoor de Acupuncturisten de communicatiestromen in ons lichaam kunnen ervaren. Dit is waar subjectieve ‘meting’ meer biedt dan objectieve meting.

Het meridiaansysteem heeft te maken met een logische eigenschap van ons levende lichaam: het is opgebouwd door levende cellen, en gezondheid is bepaald door het gezonde samenspel tussen die levende cellen. Elke cel is als het ware een levende minicomputer. Allemaal samen vormen ze een enorm complex netwerk. In dat netwerk wisselen die cellen informatie uit op vele manieren: met lichtsnelheid, via radiogolven, antennes (moleculen) en materie (chemische stoffen). Waar het om gaat is het delen van informatie. De informatiestroom die de afstemming tussen de cellen verzorgt heet Qi. De stroombanen waarin die informatie circuleert heten meridianen. De ‘rotondes’ waar die informatie wegen contact maken met elkaar heten de Chackra’s. Daar waar ze contact maken met het lichaam en de omgeving heten ze Acupunctuurpunten.

Acupunctuur gebruikt een andere manier van denken. Het is gebaseerd op het begrip van een Regelsysteem. Dat is een systeem waarmee de interactie met de omgeving kan worden versteld en hersteld. Het heet een Cybernetische aanpak. Cybernetica, ook wel bekend als Stuurkunde, werd ontwikkeld voor het kunnen sturen van grote schepen en raketten. Ook ons lichaam kan op die manier worden begrepen. Het zijn daarin de speciale regelpunten waardoor het lichaam in contact is met de omgeving dat het hele systeem in het samenspel met zichzelf, en de omgeving, kan worden hersteld. Dit is gebaseerd dat alle cellen in ons lichaam dezelfde oorsprong hebben: ze zijn allemaal ontstaan uit dezelfde cel. Alle cellen hebben dus virtuele contactpunten met elkaar. Door die contactpuntjes bij te stellen kan het samenspel tussen de cellen worden bijgeregeld. Het principe dat daarbij wordt gebruik is ook in alle cellen te vinden: in de celcyclus is er een pauzemoment waarop de cel even wacht op een ‘synchronisatiepuls’ van de omgeving. Net als een stationsklok lopen alle cellen daarna daardoor weer gelijk. Uiteindelijk gaat het er om, in ons lichaam, dat de cellen in goed samenspel functioneren; Daardoor kunnen ze samen die complexe bewegingen maken waardoor we ons kunnen verplaatsen in de omgeving. De acupunctuur herkent en gebruikt dit principe om grote groepen cellen (hele lichaamsprocessen) minimaal te versnellen of te vertragen, waardoor ons lichaam zich weer intern kan synchroniseren; in zichzelf en in onze omgeving.

Het principe van de acupuntuur-regulatie is basaal en simpel. Het is mogelijk om deze kennis heel gericht te gebruiken, en op de juiste plaats op de juiste manier op het juiste moment met de juiste intentie een minimale prik te geven aan het lichaam om de processen weer te synchroniseren. Maar hetzelfde is ook te doen dor gebruik te maken van licht (gekleurde zijde of een lamp), warmte (moxa), aanraking (acupressuur) of aandacht. De meridianen zijn op veel manieren beschreven; met een bibliotheekkaart is een stapel boeken te bekijken. De meridianen zelf ook zelf op eenvoudige manieren te balanceren: zelfmassage, drukpunten, een veegbeweging over de meridianen in hun stroomrichting, of zelfs al door de meridianen te voelen. Dit geeft een eenvoudige methode om je eigen balans te herstellen op het moment dat je het gevoel hebt dat je wereld uit elkaar valt. (Wat uit elkaar valt is het samenspel tussen de meridianen. Dat is via eenvoudige oefeningen te herstellen. Y’ai Qi, Qi Gong, Acupressuur en veel andere technieken zijn daarvoor ontwikkeld.)

!Belevingsgeneeskunst – Spirituele geneeswijzen
De samenhang van ons lichaam wordt bepaald door de informatie uitwisseling tussen onze cellen. Daardoor functioneren ze, samen, als een integer integraal systeem. De informatie-uitwisseling van de cellen is fascinerend, want terwijl ze allemaal bestaan als afzonderlijke cellen, is hun samenhang bepaald door hun gemeenschappelijke herkomst. Dat is eerder al beschreven als de Boom van leven. De eerste cel (je Zygote) deelt zich, en door alle opeenvolgende stappen krijgt elke cel in je lichaam een eigen plaats als deel van het geheel. Bij elke cel kunnen we ons dus haar hele voorhistorie bedenken, en inzien dat alle cellen in hun gezamenlijke oorsprong, de Zygote, zijn verbonden. Dat is de betekenis van het woord Hiërarchie: Hiëros (Integrale) Arch1e (oorsprong). In het herkennen van de gemeenschappelijke oorspring zien we het gezonde samenspel tussen als die levende cellen. Net als bij een eik die is ontstaan uit een eikel, is in ons lichaam een samenhang te zien – in haar historie – die onze gezondheid bepaald.

Tegenwoordig is het mogelijk om dat op een andere manier te beschrijven: dan gebruikt men het begrip “Hologram”.  Ons lichaam is een Bio-Hologram; Net als een hologram is in elk punt van het hologram het beeld van het geheel te hervinden (het DNA is daarvan een fysieke manifestatie). Maar tegelijkertijd is het geheel levend: elke cel is deel van het geheel en verschillend. Veel culturen hebben dit al heel vroeg begrepen. Dat Hologram (in principe is dat een 4D lichtbeeld. 4D want het is 3D plus een begin en eind ven verschijnen en verdwijnen) staat bekend als een Aura of Engel; een ‘lichtwezen’. Men spreekt ook wel van een Blauwdruk, of het grondpatroon waardoor de samenhang tussen alle cellen bepaald is. Laten we even daarvan uitgaan; dan kunnen we voor de eenvoud ook stellen dat ziekte het gevolg is van het verstoren van die ‘Blauwdruk’. Er zijn mensen die dat ‘zien’, en het is op vele manieren geschilderd.

Het principe is simpel: in ons lichaam is er een veld van informatie, waar elke cel aan meedoet. Het is als het ware een gegons van celcommunicatie; als licht. Als de samenhang van die celcommunicatie verstoord wordt, dan verandert ook de kwaliteit en samenhang van dat lichtbeeld. Alweder: sommige mensen zien dat. Anderen kunnen het voelen of weten. Er zijn zelfs mensen die het ruiken. Hoe het ook zij: als dat hologram uiteenvalt dan verliezen de cellen hun synchronisatie, en vallen ook hun kringlopen uiteen: tussen de cellen en in de cellen. Je lichaam valt als stof uit elkaar. Ook dat is op  veel manieren beschreven. De essentie van dit verhaal is dat ons lichaam niet materieel is; het is geen object, en het is niet fysiek. Het is een kolonie van levende cellen. Waarvan de cellen, of organen, niet zonder elkaar kunnen leven. Het samenspel tussen alle cellen en organen is dus belangrijk.

Bij veel culturen is dit bekend. In de acupunctuur en Ayurveda, en bij de ‘primitieve stammen’, worden al heel lang technieken gebruikt die hierop zijn gebaseerd. Het werken met de aura is iets wat iedereen zelf kan doen en ervaren. Zodra je dit voor jezelf hebt ervaren kan je dit ook meestal met en voor anderen doen, en hen daarbij helpen. Omdat de aura een integratie veld is van licht, heten de mensen die dat redelijk coherent hebben, ‘verlicht’. Interessant is dat de technieken die hierbij worden gebruikt vooral subjectief zijn. Het gaat om combinaties van voorstellinsvermogen en gevoel; inzicht en beleving. Vooral gaat het erom een openheid te hebben in beleving: te zien wat is, vrij van verwachting. Alweer: dat om de voorkomen dat de ‘boom van kennis’ de ‘boom van leven’ van je lichaam ontworteld.

Veel van de oude technieken zijn nu ook in onze samenleving bekend. De ouder werken van elders zijn vertaald en met een sausje met de smaak van onze kultuur overgoten. Oude technieken van de yoga en mystiek hebben nu ineens – vaak Amerikaanse – nieuwe namen. Het komt nogal vaak voor dat iemand die techniek dan maar vernoemt ... naar zichzelf. Hoe het ook zij: de inzichten raken daardoor steeds meer bekend. Wat daarbij interessant is, is dat ook de wetenschap zich steeds meer in deze lijn (langzaam) ontwikkeld. Lichtmeting van biofotonen, wiskunde van nulpuntsvelden, natuurkunde van pure informatie, en nu (is te hopen) binnenkort ook een wetenschap van bewustzijn van leven. Interessanter is dat de technieken die voor dit niveau van lichaamssamenhang kunne worden gebruikt er simpel zijn. Maar tegelijkertijd ook heel ingrijpend/

De spirituele technieken zijn te vergelijken met het programmeren van een computer. Een soort van hypnose die gebruik maakt van beelden in plaats van woorden; van gevoel in plaats van klanken. En daardoor de wereldbeschouwing – en wereldbeleving – van de betrokken persoon op losse schroeven kan stellen, om zo allerlei oude programmeerfouten (we leren van fouten) door werkzame programma’s (reflexen) te kunnen vervangen. Intrigerend is dat dit te maken heeft met wat men hier kent als de magie. In feite is dat een techniek om de wil gericht te kunnen gebruiken; in aansluiting met de manier van werken van het universum; niet de wens van de individuele persoon. Net als in de religies gaat het erom te begrijpen dat je deel van een groter geheel bent. En dat de werkelijkheid die je ziet voor een deel door je verwachtingen gecreëerd wordt. Vandaar dat in deze technieken het ‘gewoon’ is om dat wat je weet wat waar is (mogelijk door een verwachting) door een ander werkelijkheidsbeeld te vervangen. En dan te zien of dat werkt. Simonton en Simonton gebruikten zo deze technieken – van visualisatie – om kinderen via tekeningen het beeld en gevoel te geven dat de ziekte die ze hadden door ‘iets’ in hen kon worden ‘bestreden’. Ook Placebo is hierop gebaseerd: doordat veel ziekten het effect zijn van verstoorde reflexen, zijn die ziekten vaak te genezen door de overtuigingen achter die reflexen even op te schorten; en aan te nemen dat er andere mogelijkheden in ons liggen besloten, die we ook kunnen gebruiken. Tenslotte: als we als baby om het even Chinees, Arabisch, Spaans of Engels kunnen leren, dan kunnen we op elk moment later terugvallen op dat vermogen, en niet-werkzame reflexen door andere te kunnen vervangen.
| Datum | Ontwikkeling |h
| 2023.04.20 | Overzetten van deze informatie in deze TiddlyWIki |
| 2008.12.21 | Start van Zelfgenezen/Achtergronden; deze webzaait |
''Wat dit boek beoogt, is dat je wordt gefascineerd door je lichaam''.

We hopen dat je verbaasd, verwonderd, verbijsterd  en enthousiast leert inzien dat je lichaam er, je hele leven lang, voor je is.

Het leidt tot verrassende vragen: heb je een lichaam?
Of, ben je je lichaam?

Als je je lichaam bent, zorgt het lichaam dan voor zichzelf, als jij voor jezelf zorgt?
Mogelijk niet.
Want als je jezelf verzorgt door het veel eten van gebakjes (of welke andere drug ook) dan kan je vaak zien dat je lichaam daar veel van heeft te lijden.
Kennelijk zijn we niet ons lichaam.

Houdt dat in dat je een lichaam hebt?
Als je je lichaam verzorgt, voel jij je dan beter?
Of voelt je lichaam dan beter?
Het is duidelijk dat als je je lichaam verzorgt dat je (lichaam) dat goed doet.
Maar het helpt niet direct om te beseffen of jij jij bent, of je lichaam.

Het is wel duidelijk dat anderen je aan je lichaam herkennen.
Maar ze herkennen je ook aan je gedrag. “Goh, wat ben je narrig; je bent vandaag jezelf niet”...
We komen terecht in een puzzel van de verbondenheid van materie met leven, waarover de kerken al eeuwen discussiëren.

Dit boek is niet bedoeld voor die discussie. ''Het is bedoeld om je te helpen om meer over je lichaam te leren. Door  van je lichaam te leren''.
!Is je lichaam een wat? Of een wie?

Als je ‘het’ beschouwd als een ding, zal je er ook zo mee omgaan...
Veel mensen foeteren op hun lichaam alsof het een ding is. Sommige mensen geloven ook stellig dat het een ding is. (Als je dit zelf doet, pas op: “Waar je in gelooft moet je ook aan geloven”). Ze krijgen te horen dat hun lichaam is versleten. Alléén machines, van dode materie, verslijten. Dat zou betekenen dat je lichaam is gemaakt van dode materie. Een karkas. Een kadaver. Dat is  natuurlijk onzin. Je weet dat je lichaam leeft. Het is opgebouwd uit levende cellen; dat werd je als het goed is op school verteld. Je beleeft dat je lichaam verandert. Het is dus geen ding. Geen machine. Maar ... wat is het wel?

Je lichaam is ontstaan als deel van het universum, als deel van het ontstaan van de mensheid. Je lichaam is ook deel van de mensheid. Vergelijk het met een cel in een lichaam, zo ben jij een ‘cel’ van de mensheid. Maar je lichaam is ook één met het dierenrijk. Je animale animus en anima. Je lichaam is ook één met het plantenrijk. Dat heet zelfs je vegetatieve lichaam. En je lichaam is één met de Aarde; niet alleen omdat het is opgebouwd uit materiaal dat je hebt geleend uit je omgeving. Mogelijk kom je tot de ontdekking dat je veel groter, ouder, wijzer en onwetender bent dan je mogelijk ooit hebt geweten. (Onwetender, omdat je waarschijnlijk niet weet hoe oud, groot en wijs je lichaam al is.)

Je Lichaam is dus enorm oud en wijs; één met het universum. Je lichaam is één met het universum, is dus  het universum. Maar toch denken we dat we daarvan losstaan. Sterker nog, wetenschappers stellen en menen dat ‘de wetenschap los staat van het universum’.  Daarmee ben je, om het zo maar te zeggen, “van god los”. Maar dat is in de praktijk niet het geval. We zijn één met het universum. Dus onlosmakelijk met het universum verbonden. Hoe werkt dat? We ontdekken dat we een heel ‘dashboard’ hebben dat ons aangeeft of we goed met onze omgeving zijn verbonden; “Hoe voel je je?”  In je lichaam kan je je verbondenheid met je lichaam, jezelf, anderen en je omgeving ervaren.

In het bestuderen van de samenhang van ons lichaam komen de nieuwste wetenschappelijke inzichten aan bod. Je boft.  Sterker nog, onderzoek wat maar net gepubliceerd is, is in dit verhaal al te lezen. Echter: het blijkt dat de wetenschap die we kennen voor het bestuderen van leven (nog) niet geschikt is. Dat wordt daarom ook apart hier beschreven. Het helpt om te beseffen dat, ook al is dit nog niet zo goed bekend en ook nog (steeds) niet zo goed begrepen: het is wel iets wat je aan den lijve beleeft. En dus mee kan (leren) omgaan.
In fabrieksvoedsel wordt veel vulspul gebruikt. Het zijn niet altijd stoffen waarmee ons  lichaam goed kan omgaan. De enige reden dat het gebruikt wordt is dat het vult en goedkoop is. (Je krijgt daardoor minder te eten dan het lijkt.) Sommige stoffen worden toegevoegd omdat het hongergevoel opwekt (MSG), waardoor je tweemaal zoveel eet als nodig. Het vult het pak, en de kassa; het is maar de vraag in hoeverre het je lichaam vult, en nog meer de vraag in hoeverre het de lichaamsbehoeften vervult.

De film “Supersize Me” was een voorbeeld van wat er kan gebeuren als je een maand lang alleen maar fast food eet. De hoofdrolspeler, die zelf het experiment bedacht en deed, kreeg binnen een maand al last van een lekkende lever, en een hart dat begon te falen. Het is een aanrader om die film eens te bekijken.

En kijk dan ook eens wat er aan groente en fruit is te vinden. Ik heb het niet over de steriele hybride producten, die er mooi uit zien maar naar niet veel smaken. Onderzoek ( laat zien dat de natuurlijke (bio-logische) producten een betere samenhang hebben dan de producten die met kunstmest of  in kassen zijn gekweekt. Samenhang en gezondheid zijn op dit niveau hetzelfde.

Voor de keuze van voedsel is het handig om in het verleden te kijken. Een miljoen jaar geleden aten we wat we in het veld vonden. Vond je een kersenboom, dan was dat je maaltijd. Liep je door een veld met granen, dan was dat je eten. Had je een beest te pakken, dan was dat wat je buik vulde. Combinaties van gewassen kwamen pas in zwang toen de mensheid was begonnen met de aanleg van tuinen. De combinatie van vlees en groente kwam pas op gang toen dieren in omheiningen werden gehouden. Pas na het ontstaan van massatransport at men niet meer van eigen grond. Met de industrialisatie, en de aanleg van grote steden, kwam de voedingsindustrie op gang. Een bord met boontjes uit Kenia, vis uit Schotland, appels uit Washington en aardappels uit Nieuwe Zeeland is voor ons lichaam een legpuzzel waarmee het – nog steeds niet – bekend is. Op de verpakking wordt weliswaar gedaan alsof ons lichaam allen maar nutriënten eet, maar voor ons lichaam is dat niet het geval. Wat dat betreft leven we nog in het stenen tijdperk. Voor het lichaam is voedsel informatie uit de omgeving. In de Chinese geneeskunde – en elders – is dat een bekend gegeven. Daar is het eten van voedsel van de geboortegrond een bekend medicijn. In de Chinese kruidengeneeskunst zoekt men graag kruiden die ouder zijn dan de datum van ontstaan van de ziekte. (Daardoor zijn effecten van verstoringen van de omgeving, sindsdien, niet in het geneeskruid aanwezig. Een houdbaarheidsdatum voor kruiden is daar – net als hier, voor wijn - door de plukdatum ervan vervangen.)


Sri Yukteswar gaat ervan uit dat de mens een fruiteter is. Hij leidt dat af van de vorm van ons gebit. In het leren verteren beginnen we met moedermelk, dan het fruitpapje, vervolgens de granen en groenten. Eten van vlees is “Facultatief”.  Onderzoek heeft laten zien dat het onnodig is; het is een extra optie (bijvoorbeeld, als je door de woestijn reist). Het is vooral de vleesindustrie, en de melkindustrie (“vloeibaar vlees”) die er reclame voor maakt je dat vlees zou ‘moeten’ eten. De vitamine B12 die daarbij wordt aangeprezen is veel in grondwater te vinden. Misschien is het idee dat we dat alleen uit vlees krijgen wat simpel. Ook zijn er op de wereld veel volkeren waar wordt gedacht in termen van de vegetarische, en de niet-vegetarische maaltijd. Niet-vegetarisch eten is in India bijvoorbeeld in het dieet gekomen door de Moslims. In de woestijn groeit bijna niets, dus aten ze vlees, om het wat simpel te stellen. Van elke eetgewoonte kunnen we zo in de tijd teruggaan, en komen dan in een (eet)cultuur waar hun eetgewoonte direct uit hun leefomgeving verklaard wordt. Met de tegenwoordige internationale transporten lijkt het of alle culturen met elkaar zijn verbonden, en alle eettafels van de wereld kunnen worden aaneengeschoven tot een eettafel van de hele wereld. Het is opvallend dat die eettafel voor al in de welstandslanden is te vinden. In de meeste andere landen is de eettafel opvallend leeg. Buckminster Fuller liet na onderzoek zien dat er voldoende voedsel is om de Hele mensheid te voeden. Er is ook voldoende transport om het naar alle mensen te brengen. Ook geld is er genoeg. Onwil is de enige reden – was zijn conclusie – waardoor sommige mensen hun eten weggooien omdat het teveel is terwijl andere volkeren sterven aan ondervoeding. De U$A is daarvan een bekend voorbeeld. Grote landgoederen worden afgegraasd door veer dat wordt verwerkt in de hamburgers in de grote steden. Als op dezelfde velden gewassen werden geplant zouden 40 keer zoveel mensen daarvan kunnen eten, door vegetarisch te eten. Dat is ook de manier waarop in veel ‘ontwikkelingslanden’ zoveel mensen kunnen wonen en leven. Een verstorende factor daarin is dat de wereldbank in de loop der tijden meerdere van die landen (indirect) heeft verplicht om gewassen voor andere landen te verbouwen, voor het terugbetalen van een lening van staatsschuld, die door de politieke leiders ter plekke (vaak voor eigen winst) gemaakt werd. Het wordt in dit boek genoemd omdat het een voorbeeld is van de manier waarop veel ziekte en sterfte kan worden voorkomen. Op het moment dat zulke landen zichzelf weer kunnen voeden, hoeven de kindertjes hier niet te horen ‘denk aan de verhongerende kindertjes in Afrika’ terwijl ze hier worden volgepropt door de ouders nadat het kind voor hun eigen gevoel al genoeg hebben gegeten.

Zoals in dit hele boek: deze gedachten worden geopperd om weer eens vanuit een groter perspectief over gezondheid te kunnen denken. Het geldsysteem is voor veel landen bepalend wat ze wel/niet kunnen eten. Zolang een wereld banksysteem het accent legt op het produceren van geld voor het afbetalen van schulden aan andere landen, terwijl de lokale bevolking verhongert, komt ondervoeding, en ziekte, en sterfte veel voor. Voor het begrijpen van genezen is het goed om verder te denken dan geneeskunde alleen.

Voor het  waarderen van eten is het goed om te weten wat je eet.
Als je een plant of vrucht niet kent, snij die in vier delen: proef een kwart rauw (en proef welke andere smaken je smaakgevoel zouden vervullen). Proef een kwart kort gestoomd, en proef de verschillen. Proef een kwart gekookt, en een kwart gebakken.
| [[Heelheid|Deel 1)  Wat is je lichaam?]] | [[Gezondheid|Deel 2) Gezondheid, Wat is dat?]] | [[Genezen|Deel 3) Genezen, Hoe werkt dat?]] | [[Zelfgenezen|Deel 4) Zelfgenezen: Doe Het Zelf]] |
!Zelfgenezen - Doe Het Zelf

:Hier kunt u ontdekken wat ons zelfgenezend vermogen is,
:en hoe het is te gebruiken. (Handboek Ver 0; cursusaanbod)

:Lees de website,
:gebruik het forum (in de maak),
:wordt lid van de vereniging (ziet die op),
:ondersteun de stichting (ing 7234993).

:Deze webzaait is in ontwikkeling; doe mee:

:Op deze blog kunt u aangeven wat u hier wenst.

::Gelieve aan te geven wat u zoekt en wilt bij
::Wilt u graag meedoen aan dit project, laat het ons weten:
::info @
:::Ondersteuning voor dit project is welkom:
:::er zijn veel projecten die we kunnen ondersteunen.
:::In reactie op de reacties via de Blog, zal hier een webaait worden opgezet die tegemoetkomt aan alle wensen.

Werk u met of aan zelfgenezing?...
dan kunt ook u zich via deze website presenteren.
Vraag naar de voorwaarden en tarieven.

U aangeboden door SIG
Opgericht 12 februari 2002
KvK Amsterdam 34175768

Donaties dragen deze webzaait en dienen voor het stimuleren van verdere projecten
via [[]]
Of Postbank rekening 7234993 t.n.v. SIG
We hebben allemaal een wereldbol in ons hoofd.
Als een kleine grote ‘Imax’ cinema, maken we in ons hoofd een plaatje van de wereld.
De sensorcellen op de huid, de rand van ons lichaam, geven allemaal hun signaal door naar de zenuw, die het via een zenuwknoop doorgeeft aan ons brein.
Alle frequenties van licht, elektromagnetisme, geluid en beweging komen daar samen en leiden – samen – tot ons beeld van de wereld.

Puur technisch bezien ervaren we alleen maar de prikkeling van sensorcellen, op/in ons lichaam.
We hebben dus geen beeld van de wereld om ons heen, maar van de reactie van cellen op ons lichaam. (In India noemt men dat Samsara; de zintuigelijke waarneming van ons lichaam. Plato beschreef dat we alleen maar plaatjes zien op de achterwand van een grot (de schedel), als gevolg van licht dat op de opening van de grot valt. In de film The Matrix werd voorgesteld dat je zo kan denken dat je een werkelijkheid beleeft, terwijl in feite je lichaam gewoon ergens ligt en je beleving wordt bepaald door impulsen die aan je lichaam worden gegeven.)
Ons beeld van de wereld om ons heen is een mentale constructie (In India noemt men het “Maya”) van onze beleving van onze omgeving, op/in/aan onze huid...

We denken allemaal (?) dat we de wereld om ons heen ervaren.
Soms blijkt het dat we ons daarin vergissen; we merken dat iets anders is dan de voorstelling die we ons ervan maakten.
Soms merken we dat niet en ontdekken anderen dat ons gedrag vreemd is; gekheid is een beleving die niet door anderen is te beleven.
//Helderziendheid// is in principe hetzelfde, behalve dat anderen zich in de besproken beelden kunnen herkennen. In dromen en hallucinaties, helderziendheid en waarneming van onze omgeving worden altijd dezelfde zenuwbanen en hersencellen gebruikt, met dezelfde elektrische impulsen. Het verschil ligt in de manier waarop de impulsen in de neuronen (en de bijbehorende activiteit van hormonen) aansluit bij onze beleving van de omgeving.
In //(dag)dromen// zijn we ons ervan bewust dat we een beeld zien dat los staat van onze beleving van onze omgeving. In een illusie of wanen kunnen die twee misschien worden verward. In helderziendheid is het duidelijk dat het waargenomen beeld niet een impressie is van de beleving van de omgeving, maar op een ander niveau wel daarmee heeft te maken.

Ons wereldbeeld is een //individuele// beleving. In onze gesprekken met mensen in onze omgeving baseren we ons op ons wereldbeeld.
Daarbij gebruiken we woorden die naar objecten in onze omgeving verwijzen.
Soms praten we zelfs over dingen die er niet (meer) zijn.
Soms kunnen we ons voorstelling maken over dingen die nog kunnen komen.

De taal waarin we spreken over de omgeving is van een andere soort, ook meer abstract, dan de taal waarin we onze omgeving in ons lichaam beleven.
''Voor veel mensen lijkt het lastig om te beseffen dat de wereld waarover we praten niet dezelfde is als de wereld die we in ons hoofd beleven''.
Het lijkt zo echt; we kunnen het er zo over eens zijn...
Maar uiteindelijk is elk gesprek niet een beschrijving van onze omgeving, maar van onze beleving.

Wat we waarnemen zijn alleen maar plaatjes in ons brein, in ons lichaam, van cellen op de rand van ons lichaam.
Het is praktisch om dit te beseffen wanneer mensen van mening verschillen.
''De vraag “hoe kom je tot dat inzicht?”, helpt om niet langer te praten over het verschil in benoeming, maar over de manier waarop we tot de (verschillen in) benoeming komen''.
Het verschil wordt dan direct fascinerend, en helpt om onze waarneming op meer manieren te bekijken, of te beleven,
Gezondheid, bewustzijn, Liefde en Leven, beleven we in contact met onze omgeving.
Het gaat om verbondenheid.
Leven gaat over (spelen in/met) betrokkenheid; deel-zijn-van.
Beleven is ook te schrijven als be-leven; het is niet passief, maar actief

Wetenschap heeft hiervan nog geen goede beschrijving.
Wetenschap begon door zich af te zetten tegen de kerken.
Het was duidelijk geworden dat wat in de bijbel staat niet echt waar is.
Als serie van verhalen is het een overlevering, met stukken geschiedenis, was stukjes "hoe hoort het", wat hypothesen over hoe de wereld ontstaan is, maar duidelijk geschreven door mensen. En herschreven  door mensen. Net als elk boek of een krant is het een beschrijving van een situatie.  Als je zelf een dagboek  bijhoudt, of een krant leest, dan kan  je ervaren dat het niet lukt om beleving, of gebeurtenissen, in woorden te vangen. Je kan het beschrijven, als iets wat je ziet. Maar je kan niet weergeven wat je beleeft. Dat komt doordat schrijftaal en lichaamstaal heel veel verschillen. Schrijftaal en spreektaal gebruiken symbolen en klanken die verwijzen naar dingen in onze omgeving. Over de loop van de eeuwen werd duidelijk dat dat niet compleet is. Er zijn dingen, er zijn ook dingen die in de maak zijn, maar nog niet zijn gevormd. En er zijn dingen die niet meer bestaan. Het gevolg is dat het nodig is om te verwijzen naar dingen zonder vaste vormen. Dat is het begin van abstractie. Abstractie is het woord voor het verwijzen naar dingen die je niet zien kan: zoals dat wat geweest is, en dat wat nog gaat komen.

Wetenschap heeft daar nog geen goede taal voor. Die wordt nog ontwikkeld. In het algemeen kunnen we stellen dat wetenschap geen taal heeft voor het onbekende. Dat is vreemd, want dat is net wat wetenschap probeert te verkennen. Het onbekende. Het enige wat daarvoor bestaat, is het vermogen voor abstractie. De taal die daar het meest voor geschikt is - de naam geeft het al aan - is de wiskunst. Dat is de kunst van het wissen, en vergewissen. Het is een taal waarin abstractie kan worden verkend. Op het moment vinden daar goede ontwikkelingen plaats. Er is nu zelfs een vorm van wis-kunst die uitgaat van niets. En daar vanuit laat zien hoe de natuur zich kan vormen. In principe is dat de taal waarmee het scheppingsverhaal vanaf een andere kant kan worden verteld. Dat werd mogelijk doordat de wetenschap begon met het kijken naar materie, en zich daarin ging verdiepen. Ze zagen de dans van de moleculen; althans, ze konden zich daar een vorstelling van maken. Daarna begrepen ze het spel van de atomen, en de interactie tussen atomen en protonen. Nu is duidelijk dat atomen en protonen, fotonen en neutronen allemaal uit hetzelfde gevormd zijn: samenhangen in niets. In het bestuderen van de subatomaire ruimte komt de wetenschap samen met mystiek en religie. Mystiek is de directe beleving van onze eenheid met het universum. Religie is de overlevering van die ervaring. Een kerk is een vorm waarin dat wordt bewaard en overgeleverd aan anderen. Geloof is wat iemand ervan maakt voor zichzelf, los van de oorspronkelijke beleving. Geloof is daarmee een vorm van weten zonder te weten. Het is een Projectie, niet een Perceptie. Het kan daardoor de werkelijke waarNeming van de waarHeid in de weg staan; zoals de geschiedenis van de mensheid laat zien. Op dat gebied leven we in interessante tijden. Wetenschap begint nu te beschrijven wat in de religies wordt beschreven. Dat is logisch, want altijd al vroegen mensen zich af hoe ze deel van het geheel zijn. In de wetenschap begint nu weer een taal te komen om dat te kunnen beschrijven. Met de nieuwe wiskunst, die op niets gebaseerd is, en dus ook niet hoeft te verwijzen naar materie, hebben we een logica voor gedachten: samenhangen in het universum, nog voordat samenhangen te zien zijn. Dat is de essentie van god, de schepping, het universum en leven. Zoals veel religies beschrijven, het  universum is een vorm van een gedachte. Het is een manifestatie van bewustzijn. Dat betekent niet dat er een god is die lijkt op de mens, maar dan groter, Het  betekent dat er een logica is waaruit het bewustzijn gevormd is, ook al is die ontastbaar. De manifestatie van het universum is daarvan een uiting. De mens is daar deel van. Dat kunnen we direct beleven: leven, liefde, gezondheid en bewustzijn. Gezondheid, bewustzijn, leven en liefde hebben dus te maken met betrokkenheid met onze omgeving. Daarvan is per definitie geen analytische beschrijving te geven. De klassieke wetenschapper die zichzelf (dat is natuurlijk onzin) buiten de werkelijkheid stelde, heeft daarvan dan ook geen ervaring. Daarom werd in de cultuur ook kunst ontwikkeld, war die ervaring wel beleefd, gecommuniceerd en gedeeld werd. De kunst van wetenschap brengt dat samen: daarin zijn de wetenschappers ook kunstenaars: ze bekijken alles van verschillende perspectieven. Dat is ook nodig, want de wetenschappelijke modellen zijn nog heel erg compleet. Zolang de betrokkenheid van de mens daarin niet wordt beschreven, hebben we er nog niet veel aan. Want wat we krijgen is een werkelijkheid die verpakt is in plastik: je kan het zien, maar je kan er niet bij (Bommel).

De essentie van leven is dat we er niet naar kijken, maar ermee omgaan. We veranderen. We zijn scheppers. De mens is deel van het geheel. Het geheel is een schepping, een doorgaand proces van manifestatie. De mens is daar deel van. De mens is dus geen schepsel maar schepper. Dar geeft een verantwoordelijkheid. Je moet kunnen omgaan met wat je doet, en hoe je de omgeving verandert. Je bent daarin onderhandelaar, handelaar, en moet leven met de consequenties. We wetenschapper moet dus wetenschapper, kunstenaar en verantwoordelijke zijn. Onderhandelaar. De mens is even beeld van de schepping, en evenbeeld van die schepping. We zijn deel van het geheel, en manifestatie van die integrale manifestatie van bewustzijn. Een uiting van die 'gedachte', die men ook wel god noemt. Het universum. Dat betekent dat ook wij bewustzijn hebben, en daarmee kunnen omgaan met vrije keuze: scheppen. Wij zijn scheppers, en dat is in ons lichaam expliciet te zien. We kunne de omgeving veranderen; en vernietigen. We leren van het maken van fouten, of niet.

Daarin is de klassieke wetenschap niet te gebruiken, die keek naar vaste stof - zeg maar dode materie - en is niet voor levende mensen te gebruiken - in plaats daarvan ziet die kadavers. We hebben een andere wetenschap nodig, waarin vrije keuze, bewustzijn, verantwoordelijkheid en begrip voor de consequenties in de wetenschap is betrokken. Dat vraagt om een wetenschap van leven - die nog steeds in de maak is. Op dat niveau komen wetenschap en religie samen. We beschrijven niet meer een deel van het geheel, door analyse. We beschrijven in het deel ook het geheel, in synthese. Linker brein en rechter brein komen samen.

Religie en wetenschap gaan over hetzelfde. Alle religies gaan over hetzelfde. Alle religies die stellen dat er maar een god is, hebben gelijk: al hun goden zijn inderdaad dezelfde. Alle religies die zeggen dat er meerdere goden zijn hebben ook gelijk: die ene god is op veel manieren te beleven. De essentie is dat die god hetzelfde is als het universum, maar ontastbaar. Die god is niet een persoon of een visie maar een principe, heel onpersoonlijk: het is de logica waaruit het universum ontstaan is, en aan het ontstaan is. Alles wat alle religies beschrijven is daarin te herkennen. Alles wat  door de kerken gepreekt wordt is daarin te vinden. Maar het blijkt dat het steeds niet om de vorm gaat maar om de essentie. Het gat om schepping. Niet om de manifestatie, maar dat waar vanuit die manifestatie tot stand komt. Dat is waar de wetenschap nu steeds meer uit komt op wat we zoeken: het kunnen beschrijven van de abstracties, zonder vormen: de zuivere wis-kunst. Wat daarin nog moet worden toegevoegd is hoe wee daarvan deel zijn. In de wetenschap moeten we beschrijven, dat alle formules onszelf beschrijven. Ze beschrijven geen waarheid maar een waarneming. Elke formule die zegt "dit is dat"is niet ,meer dan magie. Het is niet waar. Het is alleen een symbool. Het werkt, als we het geloven. Het werkt, doordat wij ernaar werken. Wiskunde, op die manier, is een magische formule waardoor wij anders gaan denken, en daardoor anders handelen, en daardoor andere dingen kunnen doen. Wiskunst kaakt dat expliciet. Wat we op dat vlak doen is het spelen met vrije keuze. Wat we op papier zien, is wat zich afspeelt in onze gedachten. Het is magisch. Het is ook iets om verantwoordelijkheid over te nemen. Als we op papier zien wat we in onze gedachten denken, dan kunnen we ook zien of onze gedachten kloppen, compleet zijn. Gedachten zijn alleen compleet als we kunnen zien waar ze vandaan komen, en wat er in mist en ontbreekt. Dat maakt van de wiskunst een instrument van/voor bewustzijn. Maar dan moeten we wel onze eigenbetrokkenheid erin beschrijven. Die betrokkenheid is incompleet als we denken dat er een waarheid is die vast staat in plaats van een schepping die voorgaat. Ons beeld is incompleet als we onze eigen betrokkenheid en ons leren van fouten niet mee beschrijven in de vergelijkingen die we maken. Het gaat erom dat we verantwoordelijkheid kunnen nemen voor ons handelen, en onze fouten. Onverantwoordelijkheid in ons beleving zien we in onze gezondheid: ga je onverantwoordelijk om met je lichaam, dan wordt je ziek. Ga je onverantwoordelijk om met je omgeving, dan krijg je oorlog. Ga je onverantwoordelijk om met de planeet, dan krijg je chaos. Op het moment kunnen we zien hoe de ontkoppelde wetenschap leidde tot een ontkoppelde mensheid. Maar nog steeds i dat een proces van leren. Zodra iedereen beseft dat die schepper is, geen schepsel, verandert de omgeving binnen luttele ren. Een genezingsproces is direct, als de verstoring zelf goed onderkend is. Maar daarin is het zaak om te beseffen dat de waarheid een waarneming is, en de werkelijkheid een bewerkelijkheid. Wij staan niet buiten de werkelijkheid en we zijn geen slachtoffer van wat er gebeurt. We zijn scheppers, geen schepsels, en leren omgaan met vrije keuze. Onze gezondheidsbeleving is daarvan een direct voorbeeld. Dat maakt geneeskunde zo interessant. Dat is wat zelfgenezing direct is te beleven. Daar is ook te ervaren dat het een toepassing is van de 'les in betrokkenheid met de omgeving". Gezondheid, bewustzijn, leven en liefde komen daarin samen. Liefde ervaar je in contact met je omgeving. Leven beleef je als be-leving van je omgeving. Gezondheid be-leef je als beleving van je omgeving. Bewustzijn ben je, als deel van de be(-)leving van de omgeving.

Vandaar dat we dit boek kunnen wijden aan de beleving van gezondheid, het is de be-leving van beleving. In plaats van een passiviteit, en een geloof dat het wel goed komt, wordt je direct met je beleving betrokken. Ziekte is een symptoom dat iets of iemand 'van god los' is. Gezondheid is omgekeerd de goddelijke beleving: de ervaring dat je deel bent van het universum, en daar een bezield deel van: je hebt een vrije keuze, waarmee je (binnen deze omgeving) kan doen wat je wilt. Je kan tegen alle natuurwetten ingaan, of die juist volledig in jezelf gaan be-leven. Je ziekte en gezondheid zijn daarin je thermometer, barometer, drukmeter enzovoort. Daar wordt een apart hoofdstuk over geschreven. De essentie hier is dat je deel bent van je omgeving, en dat kan je voelen. Liefde, leven, gezondheid, bewustzijn. Alles wat de klassieke wetenschap niet kan beschrijven, wordt in je lichaam beleeft. "geniet ervan".
Er zijn heel veel geneeswijzen.
Elk land heeft wel een eigen geneeswijze ontwikkeld.
De wereld is groot; er zijn veel landen.
Dus je hebt enorm veel geneeswijzen om uit te kiezen.

De meeste geneeswijzen al duizenden jaren oud, en hebben de test van de tijd doorstaan. (Niemand wil een geneeswijze gebruiken waarvan gister nog is bewezen dat daar iemand aan dood ging.) Maar laten we wel zijn: elke geneeswijze blijft een experiment: leven is nog steeds niet begrepen, en elke mens is uniek anders.
Dat geldt ook voor jou zo. Je weet dus niet van tevoren of een geneeswijze die voor anderen goed heeft geholpen, voor jou ook geschikt is. Misschien heb je wel een andere verborgen ziekte onder de leden, die ineens opvlamt. Misschien zit je anatomisch of genetisch net anders in elkaar. Dan heeft die aanpak op jou een ander effect dan op een ander.
In de geneeskunst moeten we daarom altijd op de verschillende kanten van de vergelijking letten:

#Hoe ben je uniek anders?
#Wat is het universele principe dat de geneeswijze gebruikt, en jou weer met het universum verbind (helen)?
#Welke vorm van dat principe is beschikbaar in je specifieke lokale context?
#Welke vorm moet die geneeswijze hebben om aan te sluiten bij jouw unieke zijn en situatie?

Punt (3) bepaalt de keuze van de specifieke geneeswijze. Je kan alleen maar werken met geneeswijzen die op dat moment beschikbaar is. Je hebt er niets aan dat het beste ziekenhuis voor hartchirurgie 500 meter om de hoek ligt als je meteen fors hartprobleem in een kelder op de vloer ligt waar je pas na het weekend zal worden gevonden. Ook heb je er niets aan wanneer je in de jungle collabeert naast de plant die je leven kan redden, maar je weet niet dat dit kan.
''//Zelf// Genezing''
Een andere kijk op Ziekte en Herstel.
Genezen als Sport
Genezen als Spel
Alle geneeswijzen van de wereld staan tot je beschikking. Waar het om gaat, is of je lichaam wat je doet kan begrijpen. Omgekeerd: begrijp jij wat je lichaam probeert je te zeggen? Naarmate je je lichaam beter kent, kan je ziekte beter voorkomen. Naarmate je de geneeswijzen beter leert  kennen, heb je meer mogelijkheden om met je lichaam te communiceren. Dan gaat het er alleen nog maar om om de aard van de ziekte te kennen. Het gaat niet om het symptoom. Het gaat ook niet om de manifestatie van de ziekte. Het gaat erom te begrijpen, hoe jouw gevoel van verlies van contact met je omgeving, heeft geleid tot een verstoring in het (zelf)regulatiesysteem, Waardoor je lichaamsprocessen hun onderlinge aansluiting niet meer goed kunnen vinden. En de samenhang van je lichaam verstoord wordt.

Zelfgenezing heeft het prachtige voordeel dat je kan varen op het kompas van je goed ontwikkelde lichaamsgevoel. Je kan daardoor ziek-worden voorkomen. Als er een impuls nodig is om de samenhang tussen je lichaam en de omgeving te herstellen, zijn daar alle wereldgeneeswijzen voor te gebruiken. Het is juist je subjectieve ervaring die je daarin kan begeleiden. Maar pas op: in ziekte, is je subjectieve ervaring zelf vaak ook gestoord. Het is dan zaak om iemand die gezond is te vragen om je te helpen. Die kan dan voor je fungeren als een soort van spiegel. Objectieve bewijzen, statistiek en wat dies meer zij, zijn relevant in het van buitenaf genezen. Je kan dan niet echt zien wat in het levende lichaam gebeurt. Ook kan je niet voorzien hoe een levend lichaam – met vrije keuze -  omgaat met wat je het voorlegt of oplegt. De essentie van gezondheid is dat je zelf de verantwoordelijkheid neemt voor je eigen beleving. Voor je eigen leven. Ziekte. En sterven.

Dit Deel 4 zet de zaken voor je op een rijtje. Het geeft je een kader waarmee je de wereldgeneeswijzen met elkaar kan vergelijken. Het biedt het aanknopingspunt om die geneeswijzen met het effect ervan op je lichaam te begrijpen. Je lichaam is dan de integrerende factor, om de geneeswijzen samen te kunnen gebruiken. In dit kader worden oefeningen gegeven, o,m dit aan den lijve te kunnen ervaren. Ten overvloede: dit is jouw leven. Als jij niet verantwoordelijk bent voor je  leven, en je lichaam, wie dan wel? (Niemand.) De geneeswijzen kan je beoefenen, als oefeningen. Daardoor kan je je gezondheid aan den lijve ervaren. De oefeningen worden gepresenteerd als een sport. Door de oefeningen te doen voel je jezelf beter. Ze worden ook gepresenteerd als spel: je kan ze beoefenen met een ander, of met anderen samen. Ook daar gaat het alleen om je eigen subjectieve beleving. Dit boek is niet geschreven voor het genezen van een ander. Het is bedoeld om je te helpen om jezelf te genezen. En ervan te genieten. Vandaar de titel van dit boek. "Zelfgenezen".
Zelfgenezing maakt gebruik van de natuurlijke principes van genezing die in ons lichaam zijn te vinden.
Genezing is deel van het natuurlijke proces waarmee we met onze omgeving zijn verbonden.
Genezing is het herstel van gezondheid: de natuurlijke samenhang van het deel met het geheel: wij zijn één met het uniVersum.
Zelfgenezing brengt dit principe in de praktijk.

In ons lichaam kunnen we zien dat de natuurlijke samenhang bepaald wordt in het samenspel tussen anatomie, fysiologie, systeemregulatie en systeemintegratie. Het eerste is het //gevolg// van het laatste.
In de geneeswijzen kunnen we leren hoe we optimaal daarmee kunnen omgaan door de spirituele geneeswijzen, regulatiegeneeswijzen, fysiologie ondersteunende geneeswijzen en anatomische geneeswijzen (in die prioriteitsvolgorde) samen te gebruiken.
In onze beleving kunnen we ervaren dat we daarmee buitenbewuste, onbewuste, onderbewuste en bewuste processen aanspreken in ons wezen; en daarmee moeten kunnen leren werken.
De basis van zelfgenezen is daarmee het begrijpen van de eenheid van je lichaam met je omgeving; en de balans daarin te kunnen herstellen.

*Zelfgenezen is gewoonlijk //vanzelf//-genezen.
*Zelfgenezen mislukt als je met je (on(der))bewustzijn de samenhang van je lichaam verstoort. (De [[Boom van Kennis]] zit de [[Boom van Leven]] dan in de weg.)
*Zelfgenezen is dan te herstellen, te reactiveren, door je verkeerde zelfbeeld te deactiveren, en je [[Boom van Kennis]] ondergeschikt te maken aan je [[Boom van Leven]].
*Zelfgenezen is het vertrouwen op, en bouwen op, je lichaamskennis, die over miljoenen jaren is ingebouwd in je lichaam.
*Zelfgenezen vraagt een ander begrip dan je op school geleerd hebt. De meeste mensen leerden daar om hun eigen goede gevoel te miskennen en ontkennen. Het is zaak om je eigen goede gevoel te herstellen. En alle verkeerde overtuigingen te laten varen.
*Zelfgenezen is daarmee vooral een zaak van hygiëne. Verkeerde overtuigingen oplossen en loslaten, en oude reflexen ontmantelen en herstellen.
*Zelfgenezen is daarom ook vaak een genezen van je verleden (“je bent nooit te oud om een gelukkige jeugd te hebben’.) Leven gaat niet om wat je beleeft, maar hoe je ermee omgaat.
*Zelfgenezen is het herontdekken van de kunst van het leven; door opnieuw te ontdekken hoe de kunst van het leven is ingebouwd in je lichaam; met ervaring van miljoenen jaren in het omgaan met Aarde.
De volgende oefeningen zijn bedoeld om dit (voor je) zelf te verkennen.

''De oefeningen zijn arbitrair. Je kan zelf je oefeningen bedenken''.
Alle oefeningen die je hier ziet zijn op die manier door iemand bedacht...

''Waar het om gaat is om jezelf, in geest en lichaam, op een andere manier te leren kennen''. Niet zoals je denkt dat je bent, of hoe anderen menen dat je zou moeten zijn, maar eenvoudig wat je van nature al bent: op basis van je be-leving van je eigen lichaam.

Je lichaamsbeleving is uniek; iedereen heeft op de aarde een ander standpunt, een ander perspectief, een andere visie en dus een andere beleving. Zelfgenezing gaat erom te worden wat je bent; te zijn wat je al bent. Het herstellen van je basis in de samenhang van je lichaam, als deel van de aarde, als deel van het ontstaan van het universum.

Je bent geen schepsel maar schepper. Dat houdt in dat je het vermogen hebt om nieuwe beleving te scheppen., Het houdt ook in dat je de verantwoordelijkheid hebt voor de effecten die je daarmee teweegbrengt. In je lichaam is een uitgebreid waarschuwingssysteem dat je bijstaat in het leren van fouten.

Veel mensen hebben geleerd om dat waarnemingssysteem uit te zetten; ze worden daardoor ontkoppeld van hun eigen beleving, en hun beleving van hun omgeving. Dat is de basis van ziekte. Zelfgenezing is niets anders dan om dat te onderkennen. En de natuurlijke processen van je lichaam te gebruiken om de integrale samenhang in/met je omgeving te herstellen.

Je kan ook veel zelf-genezen wanneer je ogenschijnlijk niets doen kan:
Ademen, geeft ons ons belangrijkste voedsel voor de cellen.
Qi-Gong heeft een groot aanbod van oplossingen die zijn te gebruiken.
Lichaamsbeweging; zelfs als je te zwak bent om je te bewegen.
T’Ai-Qi, en andere interne bewustzijnsbewegingen, kunnen veel helpen.
Zingen is een mooie combinatie van interne beweging en ademen.
En bewegen van alleen maar de vingers breng grote hersendelen in actie...

Zelfgenezen en genezing gebeuren van binnenuit. Mensen hebben altijd vrije keuze. Daardoor kan je altijd wat anders kunnen doen dan wat een ander je voorlegt. Daarom zijn de volgende oefeningen ook alleen maar suggesties. Het gaat erom jezelf te ontdekken. Daar kan je je eigen aanpak voor vinden. Door het herstel van je goede gevoel, maak je weer contact met je lichaam, je omgeving en anderen. Het herstelt leven, liefde, bewustzijn en gezondheid, in jezelf en in/voor/met je omgeving. Herstel van de balans in jezelf herstelt je balans in/met je omgeving: dat is de basis van ''Aanstekelijke Gezondheid'' (c).

Gezondheid is gebaseerd op ons //aanpassingsvermogen//. Dat is ingebouwd in ons lichaam. Ons regulatiesysteem regisseert dat. Ons integratiesysteem coördineert dat. Dat laatste is wat we als gevoel ervaren; en als de beleving van gezondheid. In alles wat we doen is dat te ervaren. De oefeningen in dit deel van het boek zijn hulpmiddelen om dat te kunnen beleven. ''De oefeningen zijn aan alle geneeswijzen van de wereld ontleend''. Ze zijn ontdekt door mensen die hun lichaam goed zijn gaan voelen. Probeer ze zelf, bedenk ze zelf, ervaar waarbij je je goed voelt, en deel je ervaring met anderen, opdat zijn op hun eigen manier zich ook (weer) goed kunnen voelen.
Veel mensen zien niet dat ziekte een vastgelopen gezond proces is.
Daardoor beschouwen ze ziekte als een ‘ding’ op zichzelf.
Ogenschijnlijk is het dat ook; want het is een ‘stilstaand proces’.
Door het als een procesfase te herkennen, is het gezonde proces te herstellen.

Voor al de mensen die hebben geleerd om te denken in termen van ziekte, is dat lastig.
Vandaar dat Martin Dicke voor hen een beschrijving geeft vanuit een benadering van “ziekte”.
Het schema (zie onder) beschrijft drie stadia - binnen hun omgeving; dus in totaal vier aspecten.
Dit komt overeen met [[De 4 Alarmfasen]] die in [[Deel 2]] zijn beschreven.

Ziektegenezing (M. Dicke)

!1) Wat is ziekte?
In het voorgaande is al op diverse plaatsen besproken wat gezondheid is en hoe ziekte kan ontstaan.
Hier wordt de vraag gesteld wat ziekte is.
Is ziekte het optreden van ziektesymptomen?
Of is ziekte een verstoorde balans, disharmonie?
Of is ziekte misschien wel een kans op herstel?

Er is geen twijfel over het feit dat ziekte wordt gekenmerkt door ziektesymptomen. Maar wat zijn dan ziektesymptomen?
Ziektesymptomen zijn meer dan nare verschijnselen die zo gauw mogelijk moeten worden opgeheven. Het zijn in feite zinvolle signalen die ons vertellen dat er door het lichaam actie ondernomen wordt. Deze actie is bedoeld om te herstellen en in feite ook het signaal dat het herstel nog functioneert.

Vaak zien we dat ziekte als vanzelf overgaat. Dat is het gevolg van ons vermogen tot zelfherstel.
Meer dan 90% van alle klachten gaan vanzelf over. Het is dus belangrijk om erachter te komen hoe dat zelfherstel werkt, want daar ligt het grootste potentieel voor genezing; en dat kan de effectiviteit van de gezondheidszorg sterk beïnvloeden.

!2) Werkt het zelfherstel altijd?
Niet altijd verloopt het zelfherstel vlekkeloos. In dat geval blijft de ziekte bestaan en het vastgelopen herstel luidt een nieuwe periode in. De ziekte wordt chronisch, zoals astma, reuma, migraine, etc.

Het is van belang te voorkomen dat een ziekte chronisch wordt. Dat kan door te zoeken naar methoden die het vastgelopen zelfherstel opnieuw stimuleren.
Een ziekte die langere tijd blijft bestaan is het gevolg van een verstoord zelfherstel.
Fundamenteel onderzoek
De laatste decennia is met name in immunologie en celbiologie aandacht besteed aan het effect van toxische stoffen, omdat die een gezond organisme in een staat kunnen brengen die lijkt op een ziekte situatie. Wat gebeurt er dan als je die stof in een minieme dosis als een soort kunstmatige ‘boodschapper’ in een al ziek organisme brengt? Herinnert dat organisme zich dan wat het moet doen om de evenwichten te herstellen? We kennen dat al vanuit de vaccinaties: ons immuunsysteem heeft als elk complex systeem een geheugen, het opslaan van gevoeligheid na vorige ervaringen. Als voorbeeld het fundamenteel celbiologisch onderzoek aan de Universiteit van Utrecht gedurende de jaren 1990 tot 1998. Hier werd de hierboven uitgesproken hypothese van kunstmatige toxiciteit bevestigd: een kleine dosis van een oorspronkelijk giftige stof - waarmee de cel tevoren uit evenwicht was gebracht - verbeterde daarna het herstelproces aanzienlijk; dit was het sterkst als het om dezelfde stof ging, of stoffen die qua stress effect veel erop leken. Dat effect werd gemeten aan de hand van de vorming van beschermeiwitten. Dit unieke onderzoek is in meer dan 20 publicaties in vaktijdschriften gepubliceerd. Een overzicht van de resultaten en de belangrijkste publicaties is eind 1997 in boekvorm verschenen.

R. van Wijk, F.A.C. Wiegant, The simila principle in surviving stress, mammalian cells in homeopathy research, Universiteit Utrecht 1997Inmiddels is er ook een documentaire gemaakt waarin dit onderzoek centraal staat.Verkrijgbaar bij VSM Geneesmiddelen onder de titel: Op eigen kracht, actuele wetenschap over homeopathie en zelfherstel

!3) Wat zijn de consequenties?
Wat zijn nu de mogelijke consequenties van deze visie?

Het onderzoek naar geneesmiddelen zou een nieuwe impuls kunnen krijgen. Er zou minder accent hoeven te liggen op het onderzoek naar middelen die symptomen wegnemen en meer accent op onderzoek naar middelen die symptomen in milde vorm produceren als stimulatie van een ziekteproces in de al spontaan gekozen richting.

Het begrip geneesmiddel gaat dan een diepere betekenis krijgen.
Wat nu een “geneesmiddel” heet, is een ‘behandelingsmiddel’: een chemische substantie waarmee symptomen worden ‘weggetitreerd’.

De naamgeving van geneesmiddelen zal veranderen. Het zullen minder //anti-…// (anti-biotica) middelen worden en meer //pro-….// (pro-biotica) middelen worden.

Er zal een nieuwe categorie geneesmiddelen in het GVS moeten worden opgenomen: __herstel bevorderende middelen__.

De huisarts zal zijn werkmethode moeten bijstellen en eerst moeten nagaan of er een passende hersteltherapie is alvorens het stevige arsenaal van sterk onderdrukkende behandelingsmiddelen toe te passen.
Hierdoor zou de geneeskundige zorg richting preventieve zorg kunnen verschuiven.

Preventieve zorg omvat dan het zelf-zorgzaam zijn voor het eigen lichaam. Dit vraagt om onderwijs, waarin de bevolking leert om het eigen lichaam daartoe te kunnen begrijpen.

Tenslotte komt het er op neer dat de samenleving als geheel functioneert vanuit een be-leving van gezondheid: gezonde akkerbouw, gezonde huizenbouw, gezonde zorg voor de natuurlijke omgeving, en een gezonde samenleving waarin zelfzorg beleefd wordt.

!4) Behandelingsstrategie
Het is voor de patiënt derhalve belangrijk dat hij zich van deze visie bewust is en ook bij zijn bezoek aan de behandelende artsen zelf aandringt op de mogelijke volgende aanpak:

#Het stimuleren van het eventueel vastgelopen zelfherstel.
#Het aanvullen van niet via het zelfherstel aan te vullen tekorten (suppletie), denk aan vitamines en voeding.
#Het corrigeren van de opgetreden ziekte die te ver is voortgeschreden om het zelfherstel nog te stimuleren.
#Herstel van de integratie in de omgeving
Op dezelfde manier als in het vorige overzicht is er een verband tussen de onderdelen van deze vier fasen in behandeling. Wanneer het accent in de gezondheidszorg ligt op de correctie, het passief ondergaan van het dure circuit van behandelingsmogelijkheden, zullen de kosten van de gezondheidszorg alleen maar toenemen. Er is minder plaats voor eigen verantwoordelijkheid. Wanneer daarentegen meer accent gelegd zou worden op therapieën die zelfherstel bevorderen, dan verschuift de zorg richting preventie en wordt de actieve inbreng van de patiënt gestimuleerd. Dit is niet alleen kostenbesparend, maar geeft ook een verdere verdieping van de bestaande curatieve zorg. Vandaar dat dit boek het accent legt op fase 4: integratie in de omgeving. ''Door zelf – aan den lijve – te ervaren hoe we één zijn met de omgeving, kan desintegratie van het lichaam door verlies aan integratie met de omgeving worden voorkomen''.

Diagram van ziektegenezingstadia (M. Dicke)
“Böse Leute haben keine Lieder“
In veel landen weet men dat mensen die zingen plezier hebben.
Daar is een reden voor: als je zingt, trilt je  lichaam. Vanuit de keel en longen resoneren de klanken door je hele lichaam. Als je nog wat zwaar op de maag hebt liggen, of je buik vol van iets, dan voelt dat niet lekker. Omgekeerd, als je gaat neuriën of zingen, dan ga je je beter voelen. Letterlijk, en figuurlijk.

Dit is één van de redenen dat in kerken veel werd gezongen. Niet alleen voelen mensen zich stuk voor stuk beter, maar door samenzang voelen ze zich ook prettiger bij elkaar.

Ook in andere culturen is het gebruik van stem en zang goed bekend. Joska Soos gebruikte als titel voor zijn boek “de Zingende Sjamaan”. In India is dit zingen zelfs tot een kunst en techniek ontwikkeld: de Mantra.

Dan Winter citeert dat er een overeenkomst is tussen de golfvorm die uit de mond komt, de vorm van de mond door de mondstand, en de resonantie in het lichaam. In een Mantra kan je dus gericht klanken in het lichaam laten resoneren. Vergelijk het met een zaklantaarn waarmee je in donkere hoeken van een grote ruimte kan schijnen.

Hoeveel liederen ken je?
Zijn er liederen die je wel eens hardop zingt? ..

Probeer het eens?

Neurie wat? Maak klanken van verschillende soorten. (zonder dat je de buren verstoort...) Het is belangrijker om de klanken te voelen, dan om kabaal te maken. Experimenteer. Waar voel je de klanken het beste? Welke klanken voel je het beste? Zijn eer klanken die je gericht in bepaalde lichaamsgebieden het beste kan voelen? Wat verandert er, in je gevoel, als je zulke klanken langdurige zingt? Hoe voelt je lichaam, daarna?

Experimenteer; ontdek.

Mogelijk ontdek je wat door veel culturen is beschreven: dat er verschillende klanken zijn om verschillende gevoelens op te roepen of te versterken.
Belangrijk is om te beseffen dat het gaat om een universum. Uni (“één”) Versum (“Lied”) is zoals het woord al aangeeft één samenspel van trillingen. Vergelijk het met een symfonie.

Belangrijk is ook om te beseffen dat de mensheid is gevormd als deel van het universum. Elke mens ook.
Er staat dus geen mens buiten het universum. (Objectieve wetenschap bestaat niet; elk '//wetenschappelijk//' object is een //taalkundig// object"..)

Het belangrijkste in deze beschouwing is: materie is een vorm van informatie in formatie.
Het is een gasvormig, vloeibaar, stolsel van onstoffelijke (immateriële) trilling.

Belangrijker dan die vier fasen is dat al die fasen in elkaar kunnen omvormen: “//transmutatie//”.
Er is dus een 5e factor, de “//Kwintessens//”, die de overgang tussen die vier fasen mogelijkmaakt: [[Vrije Keuze]].
De Kwintessens van de Alchimisten is de verandering van vrijheidsgraad in de materie. Cruciaal is dat leven juist daarvan gebruik maakt.

Dat is dan ook de essentie van dit hele verhaal: ons lichaam is daarvan een voorbeeld. Je lichaam weerspiegelt een samenhang tussen materie en informatie. Je beleving gaat over het samenspel tussen informatie en materie. Alle lichaamsprocessen gaan over de omvorming tussen informatie, materie en informatie. We moeten het lichaam dus niet als ding, als object bekijken. Maar (net als het uniVersum) als een manifestatie van informatie in formatie.